بهنام جعفرزاده:
این نیم‌فصل هم که بگذرد، حسرت آرسنالی‌ها برای رسیدن به یک جام، هرچند کوچک و بی‌اهمیت مثل جام اتحادیه،
8 ساله خواهد شد. برای هواداران آرسنال 8 سال بدون جام، وقتی حتی بیرمنگام و پورتسموث هم در این مدت یکی، دو جام را به خانه بردند، دردناک و تلخ بود. اما آنچه این تلخی را چند برابر می‌کند، آینده مبهمی است که مقابل توپچی‌ها قرار دارد؛ آینده‌ای که خیلی روشن‌تر و امیدوار‌کننده از این 8 سال لعنتی به نظر نمی‌رسد. هر فصل که می‌گذرد، سقف آرزوهای آنها پایین‌تر می‌آید؛ از قهرمان به مدعی قهرمانی؛ از مدعی قهرمانی به یکی از 4 تیم اول و حالا برای همین هم به مشکل خورده‌اند و اگر قرار باشد همین روند ادامه پیدا کند، آرسنال فصل آینده با اورتون، وست بروم و سوانسی، برای صعود به لیگ اروپا رقابت خواهد کرد، اتفاقی که ریشه‌های آن در سیاست اقتصادی این باشگاه نهفته است؛ سیاستی که آرسن ونگر همین چند روز قبل از آن پرده برداشت: «اقتصاد سوسیالیستی».
1- «بین دریافتی‌های بازیکنان ما فاصله زیادی وجود ندارد. اقتصاد ما سوسیالیستی است و همین ما را آسیب‌پذیر کرده است... . من همیشه به دنبال این بودم که بازیکنانم دستمزدهای بالا دریافت کنند اما ما 200 هزار پوند نداریم که به کسی پرداخت کنیم». برای ونگر، دانش آموخته دانشکده اقتصاد استراسبورگ، این می‌تواند بزرگ‌ترین اشتباه دوران مربیگری‌اش باشد.
او با انتقاد از شیوه پرداخت باشگاه‌هایی مانند چلسی و منچسترسیتی، با افتخار از «برابری» پرداخت‌ها در باشگاهش صحبت می‌کند و به پرداخت‌های «200 هزار پوندی» رقبا (دستمزد رابین فان‌پرسی در منچستریونایتد) طعنه می‌زند. اما شاید بهتر باشد از خود بپرسد که چرا ستاره‌هایی که می‌توانند در باشگاه‌های دیگر، با دستمزد بهتر، به افتخارات بیشتری برسند، باید دوران حرفه‌ای‌شان را صرف سیاست شکست خورده ونگر و باشگاه آرسنال کنند. سوسیالیست‌ها «برابری» را برتر از «آزادی» معرفی می‌کردند اما خیلی زود مشخص شد که «کوشش برای محقق ساختن برابری، آزادی را هم به خطر می‌اندازد و اگر آزادی از دست برود، دیگر حتی برابری هم در میان افراد وجود نخواهد داشت. (کارل پوپر)».
2- اگر در جمله پوپر، برابری را «پرورش استعدادهای جوان» (هدف همیشگی ونگر) و آزادی را «کسب قهرمانی در جام‌های مختلف» ببینیم، اقتصاد سوسیالیستی «پروفسور»، نه تنها او را از رسیدن به قهرمانی‌ها دور نگه خواهد داشت، بلکه تا چند فصل دیگر، چرخه استعدادیابی آرسنال هم از نفس خواهد افتاد. بی‌تردید هدف اصلی هر ستاره جوانی، حضور در یک باشگاه بزرگ و رسیدن به افتخار و شهرت در آینده است. پس بازیکنی که می‌تواند با حضور در آکادمی باشگاه‌هایی مانند سیتی، چلسی یا بارسا، زودتر این مسیر را طی کند، چرا باید راهش را به سوی «امیریتس» کج کند. به ستاره‌های جوان آرسنال نگاه کنید؛ چمبرلین، جنکینسون، شچسنی، ژورو و... کدام یک نوید ستاره‌هایی مانند آنری، ویرا، فابرگاس یا حتی نصری را می‌دهند.
3- «سوسیالیسم غیرممکن است». اگر طرفدار آرسنال هستید، این کتاب «لودویگ فن میزس» را برای ونگر پست کنید؛ کتابی که همانطور که از نامش پیداست، باطل بودن این شیوه اقتصادی را ثابت می‌کند. اقتصادی که در آن رقابتی وجود ندارد و در نتیجه انگیزه‌ای برای بهتر شدن؛ اتفاقی که در آرسنال رخ داده است. وقتی تفاوت دستمزد تئو والکات، ستاره تیم، با بازیکنانی مانند یوهان ژورو، سباستین اسکیلاچی و مارونه شاماخ که هیچ‌گاه نتوانستند انتظارات را برآورده کنند، کمتر از 10 هزار پوند در هفته است، عجیب نیست که ستاره تیم بخواهد برود یا بازیکن نیمکت نشین تلاشی برای بهتر شدن کند. این را مقایسه کنید با منچستریونایتد، جایی که اختلاف درآمد ستاره تیم، رونی و بازیکن جوانی مانند ولبک، تا همین تابستان قبل نزدیک به 200 هزار پوند بود!
4- میلتون فریدمن معتقد است « در جامعه سوسیالیستی ممکن است افرادی درآمدهای هنگفت یا حتی سرمایه‌های عظیم داشته باشند اما لزوما چنین افرادی تنها از مقامات عالیرتبه دولتی خواهند بود». مطمئنا وقتی ونگر از اقتصاد سوسیالیستی باشگاه آرسنال صحبت می‌کرد، فراموش کرده بود که یادآوری کند خودش در این شیوه اقتصادی جای نمی‌گیرد. او در حالی از «نداشتن دستمزد 200 هزار پوندی» برای بازیکنانش صحبت می‌کند که خود با دستمزد 7 میلیون پوندی، در بین 5 مربی پردرآمد دنیاست؛ بالاتر از هیدینک، کاپلو، مانچینی و کنته. اگر فیدل کاسترو بعد از انقلاب کوبا، زمین‌های خانوادگی را بین روستايیان تقسیم کرد تا نشان بدهد تا چه اندازه به اهداف انقلاب وفادار است، ونگر بیشتر به شیوه «استالینی» بر آرسنال حکومت می‌کند. در قلعه «عمو آرسن» هم «همه حیوانات باهم مساویند، اما برخی مساوی‌ترند».