نظر من درباره تصمیم داور واقعا اهمیتی ندارد. باید با این تصمیم کنار آمد. صادقانه بگویم که غافلگیر شدم. از دیدن دوباره آن صحنه خودداری می‌کنم چون چه کمکی به ما می‌کند؟ باید با این تصمیم کنار آمد و حداکثر توان ممکن را به کار برد. آن را دوباره نگاه خواهم کرد. شنیدم که صحنه پنالتی بوده است اما آیا کارت قرمز داشت؟ نمی‌دانم.
درباره عملکرد تیم...
روی هم رفته بازی را با ترس زیادی شروع کردیم و تسلط و اقتدار کافی که برای چنین بازی‌هایی نیاز است نداشتیم و به آنها اجازه دادیم از همان شروع، بازی خود را به ما دیکته کنند که خیلی زود غرامت این مساله را دادیم. با اعتماد به نفس یا تسلط کافی بازی را شروع نکردیم. زمانی که شما در خانه خود در همچین بازی‌ای به میدان می‌روید باید شخصیت خود را به حریف دیکته کنید که ما اینگونه نبودیم، بویژه به لحاظ دفاعی. پس از آن ما 80 دقیقه را 10 نفره مقابل تیمی 11 نفره و تیمی خوب بازی کردیم و این دشوار است اما باز هم فکر می‌کنم روی هر 2 گل می‌توانستیم بهتر کار کنیم. نا‌امید‌کننده است زیرا تیم پس از آن شجاعت بزرگی از خود نشان داد، تمام توان خود را گذاشت و میل و اشتیاق زیادی از خود نشان داد. اما ما در خانه برای انجام یک بازی بی‌حرف و حدیث کمی استرس داریم و این مساله در شروعی که در این بازی داشتیم، مشهود بود.
درباره احساس نا امیدی کردن...
عصبانیتی در کار نیست زیرا بازیکنان می‌خواستند خوب کار کنند. حقیقت این است که ما نیاز داریم در چنین بازی‌هایی کمی با اعتماد به نفس‌تر کار کنیم. ما می‌خواهیم بسیارخوب کار کنیم که از این بابت خودمان را تحت فشار می‌گذاریم. عصبانیتی در کار نیست، این نا‌امید‌کننده است که از شروع بازی چیزی را نمی‌بینید که تیم قادر به انجام آن است. همچنین وقتی 10 نفره هستید و 2 بر صفر عقب می‌افتید اساسا کار خود را دشوار می‌کنید که آن مشکل بزرگی است. اگر ما به طور صد‌درصد از شانس‌های خود استفاده می‌کردیم هنوز شانسی برای بازگشت داشتیم. ژیرو یک موقعیت روی ضربه سر داشت و والکات نیز فرصت گلزنی داشت، اگر از آنها استفاده می‌کردیم امکانش وجود داشت اما بسیار دشوار است.