سيد شروین طاهری
«جورج اورول» نویسنده بزرگ انگلیسی در رمان «1984» پیش‌بینی می‌کند یک قاره سیاسی جدید به نام «اقیانوسیه» متشکل از قاره آمریکا و بخشی از اروپا شامل بریتانیا، در 2 سوی اقیانوس اطلس به وجود می‌آید. اورول این را 3دهه پیش از سال 1984 میلادی پیش‌بینی کرده بود و اتفاقا 3دهه بعد از زمان چاپ رمان (1949)، ظهور تاچریسم واقعا بریتانیا را با سرعت به سمت آمریکایی شدن سوق داد. «اریک آرتور بلیر» که به «جورج اورول» تخلص می‌کرد، یک نویسنده مخالف امپریالیسم – چه از نوع انگلیسی و چه استالینی‌اش ـ بود كه بیش از اندازه خطر کمونیسم و توتالیتاریسم حاکم در شوروی و چین را جدی گرفته بود و البته به همان اندازه خطر صهیونیسم را دست‌کم می‌گرفت. دیوارهای آهنین سرانجام پس از 70سال برچیده شد و حالا قریب 7 دهه پس از انتشار 1984، «برادر بزرگ» طبق سرنوشت مخوفی که وی برای بريتانیایی‌ها پیش‌بینی کرده بود، خبیثانه همه مردم را می‌پاید. اما این «برادر بزرگ» پیش از آنکه شبیه استالین باشد، شبیه «رابرت مرداک» غول رسانه‌ای غرب است و البته پیش‌بینی «اورول» درباره مکانیزم این امر هم کاملا درست بود؛ تلویزیون. اگر مناقشه در مثل را کنار بگذاریم، حتی صفحه‌های نمایشگر رایانه شخصی یا تبلت یا گوشی همراه ما هم یک نوع تلویزیون دو سویه (تعاملی) است و این بی‌شباهت به دوربین مداربسته‌ای نیست که به نوشته اورول، «برادر بزرگ» با آن همه را از پشت صفحه تلویزیون می‌پایید. تازه خود عنوان «برادر بزرگ» نیز در حاکمیت رسانه‌ای نوین غرب متبلور شد و برنامه‌ای با همین نام به عنوان مهم‌ترین و پربیننده‌ترین «رئالیتی‌شو» (Reality Show) در دهه نخست قرن بیست و یکم، زندگی نسل جدید در مقابل دوربین مدار بسته را به یک عادت تبدیل کرد.
این داستان کمابیش درباره «رابرت مرداک» و امپراتوری رسانه‌ای‌اش نیز صدق می‌کند. او بزرگ‌ترین بازوی رسانه‌ای صهیونیسم جهانی است و رفتار و گرایش رسانه‌های تحت تملک او مثل شبکه‌های اسکای بریتانیا و فاکس‌نیوز آمریکا چشم‌انداز آینده همفکرانش را مشخص می‌کند.سیستم شنود تلفنی که موسسه مطبوعاتی وابسته به مرداک با همکاری اسکاتلندیارد در زندگی مشاهیر و ستاره‌ها سرک می‌کشید تا خبرهایی داغ برای پرتیراژترین روزنامه انگلیسی‌ها «نیوزآو د ورلد» (اخبار جهان) جور کند، بی‌شک همان تعبیر کابوس اورول در «1984» بود. یهودیان افراطی در غرب 2 نهاد پول و رسانه را به چنگ گرفته‌اند و در هر کجای جهان که تسلطشان به این 2 ابزار قدرتمند به نهایت می‌رسد، عملاً حاکمیت پشت پرده و حتی ویترین سیاسی جلوی پرده را به تسخیر خود درمی‌آورند. حال حاکمیت پنهان صهیونیسم در بریتانیا چنان قدرتی به هم زده که پروسه انضمام بریتانیا به آمریکا که مقر و «ارض موعود» صهیونیست‌هاست با قدرت به جریان افتاده است. این جریان همانطور که وطن‌پرستی آمریکایی را به ابزاری در جهت منافع خود استحاله کرد، حالا حتی حاضر به تحمل نمادهای ملی انگلیسی با حداقلی از استقلال هم نیست. این می‌شود که در سیاست، دیوید کامرون نخست‌وزیر محافظه‌کار در جدایی از اروپا و حرکت به سوی آمریکا به قدری شتاب می‌گیرد که حتی باراک اوباما به او توصیه می‌کند از سرعت خود بکاهد. این در حالی است که شعار اصلی حزب محافظه‌کار که باعث اعتماد اکثریت مردم جزیره به آنها شده، درونگرایی و نگاه به داخل است که قاعدتا در مقابل سیاست‌های غالبا برون‌گرایانه حزب کارگر، با عواقبی مثل مشارکت در حمله به عراق و افغانستان در دوران تونی بلر قرار می‌گیرد. پس چگونه است که دولت‌های بریتانیا اعم از محافظه‌کار یا کارگر با شتابی روزافزون، سیاست، اقتصاد، جامعه و رسانه‌های خود را به سمت آمریکایی شدن می‌برند؟ چگونه است که دولت بلر و دولت کامرون هر‌دو به یک اندازه با رسانه دولتی بریتانیا که بودجه‌اش را از وزارت خارجه می‌گیرد مشکل دارند و به همان اندازه با اسکای نیوز و نیوزآو دِ ورلد، رسانه‌های خصوصی رابرت مرداک و خواهرخوانده‌های فاکس‌نیوز آمریکا نرد عشق می‌بازند؟ گروه رسانه‌ای اسکای با رانت‌های دوره حاکمیت حزب کارگر به پا خواست و بخش مهمی از مخاطبان رسانه دولتی بی‌بی‌سی را به خود جلب کرد. به طوری که در صحنه سیاسی انگلستان، رابرت مرداک و نیوزکورپ، پشتوانه رسانه‌ای تونی بلر به حساب می‌آمد و بی‌بی‌سی با وجود همراهی با دولت او در جنگ خاورمیانه، خار چشم دولت بود و این نبود مگر به خاطر ارجحیت پیدا کردن یک رسانه مشترک آمریکایی – انگلیسی به ریاست یک عامل صهیونیستی جهانی به یک بنگاه خبرپراکنی بومی با 8 دهه سابقه که اگرچه خود در خدمت اربابان پشت پرده بود اما دست‌کم به خاطر انتظاری که مخاطبان انگلیسی از آن داشتند، مجبور بود حداقلی از منافع ملی و مسائل اساسی جامعه را نیز درنظر بگیرد. اینگونه بی‌بی‌سی که در ابتدای نامش عنوان بریتانیا را یدک می‌کشد با همه خوش‌خدمتی‌ها در چشم‌انداز حاکمیت پشت‌پرده صهیونیستی انگلستان، در مقابل امپراتوری مرداک که هر لحظه امکان ادغام آن با رسانه‌های آن طرف اقیانوس اطلس برای تجمیع سیاستگذاری‌ها در یک گروه رسانه‌ای واحد وجود داشت، رنگ باخت. این حقیقت با روی کارآمدن دولت محافظه‌کار کامرون در سال 2010 ملموس‌تر شد به طوری که 2 سال ابتدای صدارت او عملا عرصه زد و خورد رسانه‌های سنتی بریتانیایی و اختاپوس رسانه‌ای مرداک بوده است. رسوایی شنود تلفنی روزنامه نیوزآو دِ ورلد آخرین تقلای رسانه‌های سنتی برای فرار از هضم شدن در امپراتوری صددرصد صهیونیستی جدید بود. ابتدا وزیر فرهنگ دولت کامرون و بعد خود او متهم به ارتباطات پشت پرده با خانواده مرداک شدند و افشای همکاری پلیس به‌عنوان خبرچین این خانواده، باعث یک آبروریزی بزرگ شد که روزنامه مزبور را به تعطیلی کشاند و گروه نیوز کورپ را موقتا در موضع انفعال قرار داد. اما از آنجا که حرکت به سمت آمریکا به معنای گذشتن از منافع ملی بریتانیاست، کامرون با حمایت کامل لابی صهیونیستی تصمیم گرفت بازی را به نفع مرداک برگرداند، تنها راه‌حل شکستن انحصار سنتی بی‌بی‌سی بود. اینگونه بود که با نبش‌قبر یک شیطان منحرف به نام «جیمی سویل» ستون‌های بی‌بی‌سی لرزید و از مدیرعامل گرفته تا مدیران اجرایی و تهیه‌کنندگان و مجریان یکی‌یکی به جمع قربانیان سوءاستفاده‌های جنسی سویل از کودکان، اضافه شدند و استعفا دادند. این بار اعتبار رسانه سنتی رقیب اسکای نیوز در سطح ملی زیرسوال رفت چراکه سویل نماد دوران مدرن تلویزیون بی‌بی‌سی محسوب می‌شد. حالا کامرون فرصت دارد تا در بی‌بی‌سی زلزله‌زده مهره‌چینی کند و اهرم‌های فشار محافظه‌کاران را بر همه بخش‌های آن وارد آورد. بی‌بی‌سی بدین‌ترتیب از تاثیرگذاری داخلی در بریتانیا رفته‌رفته خلع می‌شود و به عنوان یک شبکه جاسوسی- اطلاعاتی دوسویه به جان دیگر ملت‌ها انداخته می‌شود و دولت هم از این خلأ داخلی برای میدان دادن به مهم‌ترین ابزارش برای آمریکایی کردن کامل بریتانیا بهره خواهد برد.
حالا که سویل خوابیده؛ نوبت شیطانی دیگر است به نام مرداک.