احمد رنجبر
معمولا قشنگ حرف می‌زنند، در گفت‌وگوهای مطبوعاتی با لبخند و حوصله پاسخ می‌دهند و جوری از آینده حرف می‌زنند که آدم فکر می‌کند همین فردا همه مشکلات سینما حل می‌شود! تا قبل از اینکه بر مسند باشند از مهجوری سینمای دفاع مقدس و مظلومیتش در اکران می‌گویند اما خروجی دوره مدیریتی تناسبی با دغدغه‌هایشان ندارد!
سخت است ملکه بودن.
«ملکه» اسم یک فیلم است. کارگردانش قبلا چند فیلم ساخته که مهم‌ترینش «فرزند خاک» است. سال 86 در جشنواره فجر در بخش مسابقه نبود اما درست در لحظه‌ای که سیمرغ‌ها در تالار وحدت اهدا می‌شد، برای اصحاب رسانه و منتقدان به نمایش درآمد. تیتراژ که آمد صدای کف بود و آه. همانجا بود که محمدعلی باشه‌آهنگر نامش به عنوان فیلمسازی دغدغه‌مند و کاربلد مطرح شد. کارگردانی آمده بود که خود بچه جنگ است و حرف تازه‌ای در این ژانر داشت. «گفتند می‌اندازیمت اوین!» این تیتر گفت‌وگویش با «وطن امروز» در پاییز 87 همزمان با اکران عمومی فیلم بود. دل پری داشت و از 10 سال تلاشش برای به تصویر درآوردن سوژه‌اش گفت. گفت برخی از جنگ گفتن و جور دیگر جنگ را دیدن را برنمی‌تابند. حمایت که نمی‌کنند سنگ هم می‌اندازند... «بیداری رویاها» باز هم از جنگ گفت و تبعات تلخ آن. فیلم اگرچه محافظه‌کارانه بود اما باز هم نگاهی نو داشت. آهنگر در گام پنجم جنگ را دیگرگونه دید. «ملکه» سال گذشته در جشنواره فیلم فجر اکران شد. بحث و نظر پیرامون این فیلم بیش از دیگر فیلم‌هایش بود. این بار نه‌تنها فیلم موضوعی بکر داشت که ساختارش به عنوان اثری استاندارد محل بحث و نظر شد. «اثری بشدت سینمایی» لقبی بود که یکی از همکاران به آن الصاق کرد. با این حال فیلم در آرای نهایی داوران جایی نداشت. داوران فیلمی تلویزیونی را بیشتر پسندیدند و در کمال تعجب همه جوایز در بخش‌های مختلف را به آن سمت روانه کردند. «ملکه» چند بار در نوبت اکران قرار گرفت اما به دلیل آماده نبودن شرایط رنگ پرده ندید تا باز حکایت تلخ آشفتگی اکران و مهجوریت سینمای دفاع مقدس آن هم در دوره‌ای که مدعیان سکان مدیریت را در دست دارند تکرار شود. تنها جایی که فیلم قدر دید جشن هفته پیش نویسندگان و منتقدان سینمایی بود؛ جایی که خاطر مکدر کارگردان را قدري آسوده کرد تا «ملکه» کمی از سرگردانی رهایی یابد. ملكه بودن سخت است.