او با برخوردهایش اعتماد و احترام بازیکنانش را به دست آورد. اتحاد اولین فاکتوری بود که پپ به دنبال ایجاد آن بود.
در سن 37 سالگی او به نظر بیش از حد جوان می‌رسید ولی به بازیکنانش گفت: اگر فکر می‌کنید من قرار است به شما آسان بگیرم صرفا به خاطر اینکه 37 ساله‌ام، کاملا در اشتباهید. غرور و انگیزه من بسیار بزرگ است و بگذارید رک بگویم، شما قرار است سخت کار کنید.
او قصد داشت درخشش و افتخار را به کمپ‌نو بازگرداند و این کار را با کیفیتی که از این باشگاه انتظار می‌رفت انجام دهد. او کار خود را با خارج کردن بازیکنان مشکلزا و بدون کارکرد مثل رونالدینیو، دکو، زامبروتا، ادمیلسون و دوس سانتوس آغاز کرد. بازیکنانی که در برنامه‌های جدید رئیس جدید جایی نداشتند و بازیکنان موردنظرش را به تیم اضافه کرد: دنی آلوز، کیتا، هلب و پیکه از من‌یونایتد؛ بازیکنی که قبلاً از لاماسیا خارج شده بود. او همچنین چندین بازیکن تیم B را به تیم اصلی وارد کرد: بوسکتس، پدرو و جفرن.
فلسفه‌ای که میشلز و کرویف به بارسلونا آورده بودند توسط گوآردیولا نهادینه شد و بازیکنانی را در صدر این فوتبال قرار داد که اگر او نبود، شاید ما هیچ‌وقت موفق به دیدن آنها نمی‌شدیم. تاکید بر آنچه بازیکن می‌تواند با توپ انجام دهد، توانایی تکنیکی، خلاقیت و هوشمندی حین بازی، بازیکنانی را در عرصه فوتبال مطرح کرده است که تا پیش از آن به نظر «بیش از اندازه کوچک و شکننده» می‌رسیدند. فلسفه‌ای مبنی بر تربیت فوتبالیست‌ها و نه صرفا ورزشکاران، بارسا را به بهترین تیم جهان امروز تبدیل کرده است.
او چگونه به موفقیت رسید؟
گوآردیولا یک ایده‌آلیست است. کسی که تنها انتظار پیروزی را ندارد بلکه چگونه بردن هم برای او مهم است. گوآردیولا نشان داده فلسفه‌اش را تغییر نمی‌دهد که گاهی نشان از کله‌شقی وی در اعتقاد به اینکه شیوه‌اش بر همه مشکلات پیروز می‌شود، دارد. او مثبت‌اندیش است؛ بازی می‌کند تا پیروز شود نه اینکه بازی کند تا نبازد. به بازیکنانش می‌گوید برای مردمی که به تماشای مسابقه آمده‌اند بازی کنند، تفکری که احترام او به هوادارانش را نشان می‌دهد، او اعتقاد دارد آنها استحقاق سرگرم شدن را دارند. مردم خواهند گفت او خوش‌شانس بوده که استعدادهایی مانند مسی، اینیستا و ژاوی را در اختیار دارد و اینکه او بیش از آنکه در این تیم مربیگری کند، صرفا انجام کارها را آسان کرده اما این عقیده غلط است و آنچه را او در جلسات تمرین انجام داده، نادیده می‌گیرد. او یکی از باهوش‌ترین مربیان فوتبال در زمینه تاکتیکی است. تعهد، تمرکز و اراده او انگیزه و اعتقادی را که وی به تیمش منتقل کرده، پرورش می‌دهد. تیمی که تا پیش از او به وضوح استعدادهای زیادی در اختیار داشت اما فاقد هدایت لازم برای تبدیل شدن به یکی از بهترین تیم‌های تاریخ فوتبال بود. او مانند مورینیو بشدت جزئی‌نگر است و حریفانش را با DVDها، کتاب‌ها و مجلات بی‌شمار کاملا مطالعه می‌کند. تیم او برای در حد کمال بودن تمرین داده شده است؛ وقتی بازیکنانش از شیوه مربیگری او صحبت می‌کنند از او به‌عنوان یک معلم یاد می‌کنند، مردی که چراها را برای تیمش توضیح می‌دهد. آنها روش‌های او را یاد می‌گیرند و به آن اعتقاد پیدا می‌کنند چون او آنها را متقاعد می‌کند که شیوه‌هایش درست هستند. نتایج و عملکرد تیم نشان می‌دهد او جادویش را روی این تیم عملی کرده است، آنها به‌عنوان یک تیم عمل می‌کنند؛ متحد و همیشه با هم.