ریچارد هاس در پیش‌بینی وضعیت کشورها در سال 2013 درباره آمریکا نوشت: سوال این است که آیا سیستم سیاسی آمریکا قابلیت رویارویی با چالش‌های پیش رویش که بسیاری از آنها تشدید شده است را دارد. به گزارش فارس، اندیشکده «شورای روابط خارجی» در مقاله‌ای به قلم «ریچارد هاس» با عنوان «سال جدید قدیمی» نوشت: مرور وقایع سال 2012 لزوما در 3 بخش تمرکز دارد؛ منطقه یورو، با عدم قطعیت‌هایی که به نظر می‌رسد بی‌پایان است؛ خاورمیانه، با تحولات بسیارِ شدیدا محدود از جمله به قدرت رسیدن اخوان‌المسلمین در مصر و جنگ داخلی وحشیانه در سوریه که تاکنون جان بیش از 60 هزار نفر را گرفته است و منطقه آسیا- اقیانوسیه، با ناسیونالیسم و تنش‌های سیاسی رو به افزایش، پس از دهه‌هایی که با رشد اقتصادی زیاد در میان آرامش سیاسی قابل توجه، مطلقا انحصاری تعریف شده بود.
اما کدام مسائل بر سال 2013 حاکمیت می‌کند؟ اینچنین که فرانسه علاقه‌مند به ابراز تغییرات مثبت و انتخاب الگوی رفتاری است؛ بنابراین ما می‌توانیم با اطمینان مشکلات مداوم سراسر اروپا را پیش‌بینی کنیم، در حالی که بویژه کشورهای جنوب در تکاپو برای کاهش هزینه‌های عمومی به منظور انطباق سیاست‌های مالی خود با ظرفیت‌های واقعی اقتصاد هستند.
چیزی که ممکن است امسال را از سال گذشته متمایز کند، این است که فرانسه نسبت به یونان و اسپانیا به‌خوبی می‌تواند در مرکز توفان قرار گیرد که این می‌تواند سوالات اساسی و موجودیتی برای آلمان، نیمه دیگر جفت که پس از جنگ جهانی دوم در قلب پروژه اروپایی قرار گرفته است به وجود آورد. احتمال اینکه اروپا در کل، تجربه هرچند اندک در رشد اقتصادی داشته باشد، مسائل را برای مقامات دولتی، بانک‌ها و مؤسسات سخت‌تر می‌کند.
به همین ترتیب، خاورمیانه در فاز اولیه‌گذار انقلابی باقی می‌ماند. محمد مرسی رئیس‌جمهور مصر در یک‌سال مطمئنا در قدرت باقی می‌ماند ولی واضح نیست که او چگونه از این قدرت استفاده کند و نهایتا مصر از لحاظ سیاسی و اقتصادی به چه صورت پیش خواهد رفت.
در سوريه جنگ داخلی میان فرقه‌گرایان می‌تواند به‌خوبی غالب و پیروز شود یا مبارزه بین گروه‌های مخالفان اسد می‌تواند فوران کند. همچنین یک احتمال واقعی از بروز تحولات عمده در بحرین و اردن وجود دارد.
در نهایت، بعید است اصطکاک در منطقه
آسیا - اقیانوسیه رو به کاهش رود. در واقع احتمال شدت یافتن حساسیت به مراتب بیشتر است. احتمال یک اتفاق نظامی بین چین و یکی از همسایگانش که می‌تواند ژاپن، فیلیپین و ویتنام باشد را نمی‌توان نادیده گرفت و در صورتی که مدارهای دیپلماتیک منطقه بتواند این بار را تحمل کند، این احتمال به قوت خود باقی است. رهبری جدید در بسیاری از کشورهای منطقه از جمله چین، ژاپن و کره جنوبی، می‌تواند آینده را حتی نامشخص‌تر کند. چه چیز دیگری در سال 2013 انتظار می‌رود؟
یک احتمال ناامید کننده وجود دارد که تلاش‌های جهانی برای شکل دادن به سازماندهی‌های جدید برای ارتقای تجارت، کاهش سرعت تغییرات آب و هوایي یا تنظیمات فضای مجازی به احتمال زیاد به نابودی بینجامد.
چندجانبه‌گرایی در مقیاس بزرگ، بیش از حد سنگین شده است که در آن بیشتر 193 کشور به رسمیت شناخته شده در سازمان ملل متحد، ملاقات‌های مذاکره براي پیمان ترتیب می‌دهند. در عوض، بیشترین امید ما می‌تواند به پیمان‌های کوچک در میان دولت‌های انتخابی یا پیمان‌هایی باشد که تنها با بخشی از مشکلات بسیار بزرگ‌تر مقابله می‌کند.
بزرگ‌ترین چالش برای جهان ممکن است این باشد که درباره برنامه هسته‌ای ایران چه کاری انجام دهد. همزمان، تحریم‌هایی که علیه ایران اعمال شده، عوارضی بر اقتصاد ایران وارد کرده است اما نشانه‌هایی از یک بحث رو‌به‌رشد در داخل کشور وجود دارد.
چنین پیمانی می‌تواند محدودیت‌هایی در فعالیت‌های هسته‌ای ایران ایجاد کند و البته نیاز دارد که ایران اجازه بازرسی‌های بیشتر بین‌المللی که تا به حال مجاز ندانسته را بدهد. در نتیجه سوال اصلی سال جاری این خواهد بود که آیا حاصل مذاکره برای ایران کافی است و برای آمریکا، اسرائیل و دیگر کشورها خیلی زیاد نیست؟ با این حال، آنچه مسلم است این است که سال 2013 در یک روش اساسی در اینکه آیا اقدام نظامی علیه ایران رخ می‌دهد یا برطرف می‌شود، تعریف خواهد شد. یکی دیگر از کشورهایی که لازم است به لیست «غیرقابل پیش‌بینی‌ها» افزوده شود، آمریکاست. در اینجا سوال این است که آیا سیستم سیاسی آمریکا قابلیت رویارویی با چالش‌های پیش رویش که بسیاری از آنها تشدید شده است را دارد؟
وقایع اخیر در واشنگتن نیز کمتر اطمینان‌بخش شده است. تحولات جهانی نه‌تنها در سال‌های آینده بلکه در طول دهه آینده و فراتر از آن به میزان زیادی به اینکه آیا آمریکا می‌تواند این چالش‌ها و تمایزهای داخلی را مدیریت کند، بستگی دارد.