گروه ورزشي:
آخرين مصاحبه كارلوس كي‌روش با رسانه‌ها كه صبح دیروز منتشر شده بيش از هر چيز گوياي يك واقعيت تكراري است. سرمربي پرتغالي علاقه عجيبي به انتقادهاي تكراري (اگر نگوييم غر زدن) و طرح مشكلات پيش رو دارد. البته شايد با بررسي اين انتقادهاي مكرر و زير ذره‌بين گذاشتن حرف‌هاي او بتوان به انگيزه‌هايش براي اين رويكرد پي برد. گفت‌وگوي مفصل كي‌روش با شكوه و شكايت از بي‌برنامه بودن ليگ آغاز مي‌شود و با گله‌گذاري از ديگر بخش‌ها ادامه مي‌يابد: «ما برنامه‌های کامل لیگ تا آخر فصل را از سازمان لیگ خواسته‌ایم اما متاسفانه تاکنون چنین برنامه‌ای به ما نداده‌اند. اگر این برنامه به دست ما برسد می‌توانیم برنامه خودمان را به فدراسیون ارائه کنیم. اما همان‌طوری که گفتم هنوز چنین برنامه‌ای به ما داده نشده و ما در این شرایط نمی‌توانیم به درستی تا خردادماه برنامه‌ریزی کنیم.» و يك درخواست ديگر از مسؤولان ليگ: «صحبتی که با مسؤولان لیگ داشته‌ایم این است که بتوانیم در مقاطعی نفرات ملی‌پوش باشگاه‌ها در اختیار تیم ملی باشند. من باید یک موضوعی را بگویم؛ وقتی که لیگ تمام شود و مسابقات لیگ قهرمانان آسیا هم به مرحله یک‌شانزدهم نهایی برسد ارجحیت کجاست؟ تیم ملی یا باشگاه؟ اگر ارجحیت با تیم ملی است بیایند و این موضوع را تعریف کنند و خیلی شفاف آن را اعلام کنند.» حتي تصميم براي 16تيمي شدن ليگ برتر كه بر اساس ايده‌هاي كي‌روش شكل گرفته هم اين مربي اروپايي را راضي نكرده است. او معتقد است فدراسيون با تاخير پيشنهاد او را اجرا كرده است: «یکی از پیشنهادهای من این بود که لیگ ایران از 18 تیم به 16 تیم کاهش یابد. چون اعتقاد من این بود که باید لیگ ایران کیفیتش بالا برود و با کاهش تیم‌ها این کیفیت تضمین می‌شد. من در همان زمان اعلام کردم که باید تغییرات از همان موقع‌ها انجام شود. بارها و بارها تاکید کردم که جام جهانی برای ایران از حالا شروع شده است اما منطقی نیست که ما بیاییم لیگ را 16تایی کنیم برای فصل بعد. این اتفاق افتاد یعنی فصلی که اصلا هیچ ارتباطی به صعود تیم ملی ایران به جام جهانی ندارد. این یک نمونه از پیشنهادهایی بود که دادم و سرانجامش این شد.»
يعني از ديدگاه مرد پرتغالي فدراسيون فوتبال بايد از ميانه‌هاي ليگ يازدهم آيين‌نامه را تغيير مي‌داد و به تيم‌ها ابلاغ مي‌كرد كه تعداد تيم‌هاي سقوط‌كننده به شكل ناگهاني دوبرابر شده است! حالا به ادامه حرف‌هاي كي‌روش توجه كنيد: «نکته دومی که آن را پیشنهاد دادم این بود که ما بدانیم برنامه لیگ چطور است. نه اینکه هر هفته یا 3- 2 هفته یکبار برنامه‌ها دچار تغییر شود و برنامه‌ها برای کوتاه‌مدت اعلام شوند. باید برنامه بلندمدت را به ما بگویند و ما طبق آن برنامه‌ریزی کنیم اما متاسفانه این خواسته‌ای بود که هرگز اجرایی نشد!» ادامه حرف‌هاي كي‌روش با گلايه از در اختيار نبودن ملي‌پوشان همراه است. مردي كه اردوهاي طولاني‌مدتش پيش از بازي‌هاي ملي از بارزترين تفاوت‌هايش با مربيان قبلي بوده باز هم از زماني كه براي كار با ملي‌پوشان در اختيار داشته راضي نيست. كي‌روش مي‌گويد: «ما اردوهايي برگزار كرديم ولي خيلي از ملي‌پوشان را در زمان لازم در اختيار نداشتيم. پس اين اردوها به چه درد ما خوردند؟» و اين داستان ادامه دارد... در علم مديريت كه حتما كارلوس كي‌روش مطالعات زيادي در آن زمينه دارد يك اصل مهم براي رسيدن به بازدهي حداكثري وجود دارد؛ «فراهم كردن بهترين امكانات ممكن و سپس استفاده بهينه از امكانات موجود». بي‌توجهي به 2 واژه «ممكن» و «موجود» در اين 2 بخش مي‌تواند برنامه‌ها را به بيراهه بكشاند. در بخش اول، امكانات تا حد ممكن براي تيم‌ملي فراهم شده. امروز كندوكاو در رابطه با اينكه ناممكن‌ها به دليل ضعف در زيرساخت‌ها رخ داده يا سهل‌انگاري مديران، دردي را دوا نمي‌كند. مهم اين است كه با تمركز روي امكانات«موجود» بهترين استفاده را از آنها به عمل بياوريم.
تمركز و سخنوري در باب آنچه «ناموجود» است فرصت استفاده بهينه از داشته‌ها را هم از ما سلب مي‌كند. اينها نكاتي است كه خود كي‌روش هم به خوبي بر آنها واقف است. چنانكه در بخشي از همين مصاحبه مي‌گويد: «در 2 سالی که از مدت حضورم در ایران می‌گذرد فقط همین حرف‌ها را تکرار کردیم و وقت را کشته‌ایم اما از این به بعد نباید زمان را دیگر هدر بدهیم.» مرد پرتغالي به خوبي مي‌داند كه انتقادهايش بيشتر جنبه وقت‌كشي پيدا كرده‌اند تا بهبود اوضاع. پس سوال مهمي كه در ذهن شكل مي‌گيرد اين است كه او با چه هدفي به اين وقت‌كشي‌ها ادامه مي‌دهد؟