محمدباقر زنگنه:
1- علي دايي با هزار اميد و آرزو مربي پرسپوليس شد. پرسپوليس علي دايي هر چند 2 جام حذفي را فتح كرد اما هرگز آنقدر بزرگ نشد تا علي دايي بزرگ با كارنامه‌اي نه‌چندان درخشان از پرسپوليس جدا شود. اين جدايي هرچند با نابودي تمام‌عيار پرسپوليس و عدم‌صداقت مديران پرسپوليس همراه بود اما چندان غيرمنتظره نبود. علي دايي بدون موفقيت در ليگ از پرسپوليس رفت اما در كمال تعجب به شعار و اعتراض هميشگي هواداران پرسپوليس بدل شد.
2-
امير قلعه‌نويي مربي تيم ملي شد و با بازي‌هاي نه‌چندان جذاب و دلچسب و بازي پرحرف و حديث برابر ضعيف‌ترين كره تاريخ از بازي‌هاي آسيايي حذف شد. همه كارشناسان در ضعيف بودن تيم و خوب كار نكردن قلعه‌نويي اتفاق نظر داشتند؛ اينكه زود بود و فرصت‌سوزي از استعداد قلعه‌نويي شد.
3-
علي كريمي جادوي فوتبال ايران بود. از آنها كه مي‌شد به عشقش به استاديوم رفت و براي ديدنش صف كشيد. اما واقعيت امر علي كريمي واقعي بعد از رفتن به الاهلي هرگز ديده نشد. حضور ناموفق در بايرن، القطر و استيل‌آذين هم هرگز باعث تغيير نگاه فوتبالدوستان به علي كريمي نشد. او به پرسپوليس بازگشت اما مثل همه اين سال‌ها جز تك‌بازي‌هاي خاص اعجوبه مثال‌زدني اين فوتبال نشد. با تمام اين اوصاف پرسپوليس براي داربي ترس از نبود علي كريمي را دارد؛ ترس از نبودني كه بودنش گرچه از نقطه نظر رواني تاثير‌گذار است اما فوتبالي فقط انتظار است.
4-
فرهاد مجيدي همان علي كريمي استقلال است. تنها تفاوت بين علي كريمي و مجيدي در اوج رفتن مجيدي بود؛ از همان بازيكنان خاص فوتبال ايران كه هرگز كامل نشد. فرهاد مجيدي تيم ملي هرگز فرهاد مجيدي واقعي نبود. سال گذشته هم در اوج از استقلال رفت و قهرماني عملا با رفتنش به فنا رفت. نكته جالب شعار‌هاي بعد از رفتنش بود. كسي نپرسيد چرا رفتي و قهرماني‌مان پريد، همه‌جا حرف از فرهاد مجيدي بود اما او اعلام خداحافظي كرد و باز برگشت! چيزي كه در فوتبال ما چندان هم عجيب نيست. اما سوال اينجاست كه فرهاد مجيدي همان فرهاد آماده وقت رفتن است؟
5-
در بهترين بودن رحمتي شكي نيست. اما سيد حالا براي من يكي بهترين نيست. او هم امروز شكل اين فوتبال شد؛ شكل اداهاي بچگانه ما ايراني‌ها. شكل تمام خودبيني يك انسان خودبين. اينكه ذكر بگويي و عمل نكني هنر ما ايراني‌هاست و بس. حرف رفتن رحمتي همان حرف خنك و بي‌معني اين فوتبال مرده است. ناز‌هاي اين شكل فقط از ما برمي‌آيد و بس. خواهش مي‌كنم برنگرد آقاي رحمتي! شايد اين كلاس خداحافظي‌ات را بالا ببرد. در روزهايي كه رحمتي مي‌توانست بزرگ بماند منتظر ماند تا ما شعار دهيم. فقط به واژه خداحافظي موقت دقت كنيد، يعني برمي‌گردم. كجاي دنيا شكلش را ديده بوديد...
حرف آخر
ساموئل بكت در نمايشنامه «در انتظار گودو» سيماي انساني را ترسيم مي‌كند كه بيكار، پوچ و علاف منتظر بازگشت كسي است كه مي‌داند نمي‌آيد! اين قصه امروز فوتبال ماست؛ ستاره‌هايي به غايت نامتعادل اما مردمي كه هنوز منتظر پوچ‌ها هستند. از امروز انتظار بازگشت رحمتي شروع مي‌شود. اگر نيامد و گل خورديم هم كي‌روش هو مي‌شود و مهدي رحمتي سمبل اعتراض. عشق به فوتبال نگذارد فريب بخوريم. ياد اين دهه از فوتبالمان افتادم. ما با اين انتظارها خوشيم؛ مانند آن 2 نفر روي نيمكت ساموئل بكت.