گروه سیاسی:
یکی از 48 زائر ایرانی آزاد شده در سوریه که چندین‌ماه را در اسارت نیروهای معارض این کشور سپری کرده بود، ناگفته‌های جالبی را از دوران اسارت و همچنین برخورد‌تروریست‌ها با وی و همراهانش اعلام کرد. حسین علی حسینی در این‌باره اظهار داشت: گروگانگیران وهابی که ما را ربوده بودند فکر می‌کردند شیعیان ایرانی قرآن خواندن بلد نیستند و وقتی که تعدادی از اسیران ایرانی با صوت زیبا قرآن را تلاوت می‌کردند گروگانگیران وهابی گریه می‌کردند. وی افزود: مدتی که از اسارتمان به دست نیروهای معارض سوری گذشته بود از گروگانگیران تقاضای قرآن کردیم. گروگانگیران در ابتدا با حالت تعجب و تمسخر گفتند مگر شیعیان ایرانی قرآن خواندن بلدند که ما به شما قرآن بدهیم و اصلا مگر شیعه قرآن می‌خواند. علی حسینی بیان کرد: وقتی یکی از گروگانگیران پس از اصرار فراوان ما یک جلد کلام‌الله مجید را در اختیار ما گذاشت صوت زیبای تعدادی از اسیران همراه بنده آنچنان تاثیری بر گروگانگیران وهابی گذاشت که آرام آرام گریه می‌کردند و اشک می‌ریختند.
وی افزود: من در این مدت اسارت فهمیدم تبلیغات دشمنان بویژه شبکه‌های الجزیره و العربیه چه تاثیرات سوئی بر ذهنیت مردم دیگر کشورها نسبت به ایران و مذهب تشیع داشته است. گروگان آزاد شده ایرانی اظهار کرد: اغلب افرادی که به عنوان گروگانگیر مشاهده کردم افرادی بودند که ایرانی و شیعه را نمی شناختند و اطلاعاتشان از ایران و تشیع در حد همان دروغ‌هایی بود که رسانه‌های مزدور به خوردشان می‌‌‌دادند. علی حسینی افزود: آن دسته از گروگانگیرانی که ته دلشان واقعا ایمان بود و مسلمان بودند تحت تاثیر عبادت و بویژه قرآن خواندن ایرانی‌ها قرار می‌گرفتند. وی گفت: در چند روز آخر کار به جایی رسیده بود که هر کدام از رئیسان و فرماندهانشان می‌‌آمدند از ایرانی‌ها می‌خواستند برایشان قرآن تلاوت کنند.
مگر ایرانی‌ها مکه هم می‌روند!
گروگان آزاده خراسانی افزود: یکی از همراهان ما نوبت حج تمتع داشت و ما از آنها خواستیم لااقل ایشان را آزاد کنند تا به حجی که سال‌ها انتظارش را می‌کشید برسد اما این بنده خداها آنقدر کم اطلاع بودند و آنچنان اینها را شست‌وشوی مغزی داده بودند که می‌گفتند مگر شما ایرانی‌های شیعه به مکه هم می‌روید. علی حسینی بیان کرد: گروگانگیران به ما می گفتند ما شنیده‌ایم شما گرد قبر حضرت زینب(س) طواف می‌‌کنید و البته از همین طرز تفکرشان پیدا بود که اینها اغلب آدم‌های کم‌اطلاع و فریب‌‌خورده‌ای هستند که تحت تاثیر تبلیغات دروغین وهابی‌ها و سلفی‌ها قرار دارند.
برق از چشم آدم می‌پرد را تجربه کردیم
این زائر آزاد شده در گفت‌وگو با مهر تصریح کرد: حتی یکبار موقعیت فرار برای چند تن از بچه‌ها فراهم شد اما وقتی به قرآن مراجعه کردیم آیه‌ای آمد که معنایش این بود که «صبر کنید و استقامت داشته باشید پیروزی نزدیک است». وی اظهار کرد: در فرهنگ ما ضرب‌المثلی رایج است که می‌گوید برق از چشمانم پرید و ما زیر شکنجه‌ها و کتک‌هایی که اغلب به سر و صورتمان وارد می‌شد بارها این ضرب‌المثل را تجربه کردیم و آنچنان ضربه‌ای به سرمان وارد می شد که واقعا برق از چشمانمان می‌پرید. وی افزود: ظاهرا فرزند راننده اتوبوسی چند روز قبل توسط معارضان خارجی سوری ربوده شده بود و به او گفته بودند باید تعدادی از زائران ایرانی که همه روزه به قصد تشرف به حرم حضرت زینب(س) وارد سوریه می‌شوند را به ما تحویل دهی تا فرزندت را آزاد کنیم. گروگان آزاد شده ایرانی افزود: در کنار ما پزشک و مترجم نیز حضور داشتند که همه با هم توانستیم به لطف خدا و با عنایت ویژه صاحب الزمان حضرت مهدی(ع) و دعای مردم ایران و مقام معظم رهبری دوباره رنگ خاک وطن را ببینیم و در فضای ایران نفسی روح بخش بکشیم.
منزل آخر یک خانه شخصی بود
وی گفت: بیشترین آزار و کتک و شکنجه‌ای که شدیم در روز اول ربوده شدنمان بود به صورتی که همه ما از تونل مرگی که اسرای 8 سال دفاع مقدس تعریف می‌کردند عبور کردیم. گروگان آزاد شده ایرانی افزود: پس از آن به محلی که فکر می‌کنم یک قهوه‌خانه بود برده شدیم و پس از آن نیز به مکانی دیگر که یک زیرزمین تنگ و تاریک بود منتقل شدیم. علی حسینی گفت: منزل آخری که قبل از آزادی در آنجا گرفتار بودیم یک خانه بود که در طبقه بالایش اتاقی بود که مشخص بود این اتاق مخصوص عبادت صاحب‌خانه است. وی افزود: البته ما قبل از آزادی و انتقال از این منزل نامه‌ای نوشتیم و از صاحب اصلی خانه خواستیم ما را حلال کند و از اینکه البته به طور اجباری مدتی در خانه این شخص بودیم و از وسائل زندگی‌اش استفاده کردیم حلالیت طلبیدیم. گروگان آزاد شده ایرانی بیان کرد: در بین لوازم همین خانه یک رادیوی کوچک پیدا کردیم و با تنظیم موج رادیو می‌توانستیم اخبار ایران را گوش کنیم. علی حسینی در پایان گفت: زمانی که مهمانپرست اعلام کرد بزودی خبرهای خوشی از گروگان‌ها اعلام می‌شود تقریبا بر ما مسجل شد که بزودی آزاد می‌شویم که البته همین مساله چند روز آخر اسارت را کمی برای ما طولانی کرد و شوق بازگشت به وطن آنچنان آتشی در درونمان بر پا کرده بود که هر روز به اندازه چند روز بر ما می‌گذشت.