گروه بين‌الملل:
رئیس‌جمهور سوریه در گفت‌وگو با خبرگزاري نسيم، نقطه نظرات خود درباره بحران فعلی این کشور و چشم‌انداز آن را اعلام کرد. بشار اسد وضعیت تحولات سوریه را بسیار بهتر از گذشته توصیف می‌‌کند و بحران فعلی را محدود به نقاطی محدود از کشور می‌‌داند نه همه آن. بخشی از این گفت‌وگو را می‌‌خوانیم:
تنش در برخی مناطق سوریه همچنان وجود دارد. شما وضعیت را در مجموع چگونه ارزیابی می‌‌کنید؟
اولا تنش در یک شهر و یک منطقه، ملاک مناسبی برای ارزیابی وضع کل کشور نیست. شهروندان زمانی که در شهر خود شاهد تنش باشند فکر می‌‌کنند در همه کشور چنین وضعی موجود است و اگر شاهد آرامش در شهر خود باشند نتیجه می‌‌گیرند همه کشور آرام است ولی این برداشت نباید معیار سنجش قرار گیرد. پس از انجام هر عملیات نظامی توسط ارتش امکان دارد آرامش برقرار شود یا حتی آرامش موجود با دخالت گروه‌های مسلح مخالف دولت دچار تنش شود. پس نمی‌توان با مشاهده وضعیت ناآرام در یک منطقه حکم به ناآرامی در کل کشور داد. معتقدم جنگ فعلی «جنگ اراده‌ها» است. معارضان تمام تلاش خود را برای نابود کردن کشور انجام می‌‌دهند. آنها ابتدا از درعا آغاز کردند، سپس به حمص و دمشق رفتند و از آنجا به حلب تغییر مکان دادند و همچنان در حال جابه‌جایی هستند. آنها در حال آزمایش شهرها و مناطق مختلف و بررسی اهمیت و تاثیر هر یک از آنها بر اوضاع کل کشور هستند. از نظر تکنولوژیکی، تاکتیکی و استراتژیکی، درگیری‌هایی که با آن روبه‌رو هستیم از مشکل‌ترین و پیچیده‌ترین درگیری‌هاست ولی با این وجود نیروهای مسلح، پیروزی‌های بسیار زیادی در این درگیری‌ها به‌دست آورده‌اند. برخی‌ها انتظار دارند که درگیری‌ها پس از چند ساعت و چند روز یا حداکثر چند هفته به پایان برسد ولی این دیدگاه غیرمنطقی است، زیرا سوریه در جنگی منطقه‌ای و جهانی علیه خود گرفتار شده است و ما به فرصت مناسبی برای مقابله با این هجوم نیاز داریم. می‌‌توانم تمام گفته‌های خود را در یک جمله خلاصه کنم و آن این است که «ما در حال پیشرفت هستیم، وضعیت ما عملا بسیار بهتر از گذشته است اما رسیدن به نتیجه مشخص نیاز به وقت بیشتر دارد».
آقای رئیس‌جمهور با توجه به حمایت رسمی برخی کشورها از مخالفان دولت، کمک‌های مالی، سیاسی و تسلیحاتی آنها به گروه‌های مسلح و همچنین بازگشایی مرزها برای عبور و مرور این گروه‌ها توسط برخی همسایگان، سیاست دولت سوریه در قبال این
دولت‌ها چیست؟
برخی کشورهای همسایه در کنار ما ایستاده‌اند ولی ممکن است نتوانند به طور کامل از مرزهای خود برای جلوگیری از قاچاق سلاح و افراد به داخل سوریه حفاظت کنند. بعضی‌ها مسامحه می‌‌کنند و برخی دیگر به‌طور مستقیم در این موضوع دخالت می‌‌کنند. ما باید میان دولت‌ها و ملت‌های این کشورها تفاوت قائل شویم. با این وضعیت آیا ما هم باید در مقابل مانند آنها رفتار کنیم یا به روابط خود ادامه دهیم؟ برای مثال موضع دولت ترکیه درباره تحولات سوریه کاملا روشن است. دولت ترکیه در کشتار مردم سوریه نقش مستقیم دارد ولی ما زمانی که روابط خود را با آنکارا آغاز کردیم، روابط با اشخاص را مدنظر قرار ندادیم، زیرا این افراد تغییرپذیر هستند. در روابط خود با ترکیه به تاریخ پرتنش 9 دهه‌ای خود با این کشور نگاه میکنیم و می‌‌خواهیم به ثبات فعلی ادامه دهیم و نمی‌خواهیم بار دیگر به دلیل جهل برخی سیاستمداران این کشور به گذشته باز گردیم. ما به روابط خود با ملت ترکیه توجه داریم. این مردم از ابتدای تحولات، به طور عملی حمایت خود را از ما اعلام کرده‌اند و هرگز به دلیل جنگ رسانه‌ای و صرف مبالغ هنگفت، از راه خود منحرف نشدند. باید به ملت‌ها بیندیشیم زیرا دولت‌ها و مشکلات با آنها گذرا هستند. لذا نباید عکس‌العمل زودهنگام و نسنجیده نشان دهیم. زیرا ملت‌ها می‌‌توانند حامیان اصلی ما باشند و دولتی که پایگاه مردمی نداشته باشد همیشه ضعیف می‌‌ماند.
آقای بشار اسد با این اوصاف، چرا ملت‌ها علیه دولت خود اقدامی نمی‌کنند، با وجود اینکه دخالت این دولت‌ها در بحران سوریه در حال ضربه زدن به حرمت و کرامت این ملت‌هاست؟
درست است ولی این موضوع نیاز به زمان دارد. نباید فراموش کنیم که برخی از این ملت‌ها در حال مبارزه سیاسی با دولت‌های خود هستند و حصول به نتیجه نیاز به زمان دارد و ما باید دقیق باشیم. این موضوع برد و باخت دارد. باید روابط خود را با ملت‌ها توسعه دهیم و به آنها برای کشف حقایق کمک کنیم. زمانی که ملت‌ها واقعیت تحولات سوریه و همچنین مواضع دولت‌های خود را بدانند در مبارزه سیاسی خود قوی‌تر عمل خواهند کرد و عمر سیاسی چنین دولت‌هایی بسیار کوتاه خواهد شد. این مدت کوتاه را می‌‌توانیم تحمل کنیم و با آن کنار بیاییم.
آقای رئیس‌جمهور به وضعیت داخلی سوریه برگردیم، همه درباره حمص صحبت می‌‌کنند. حمص از ابتدای تحولات شاهد درگیری‌های مسلحانه بوده است. چرا بحران در این شهر پایان نمی‌یابد؟
بار دیگر تاکید می‌‌کنم که بحران در حمص با دیگر شهرهای سوریه تفاوت ندارد ولی نیروهای امنیتی زمانی که وارد درگیری بویژه در داخل شهرها می‌‌شوند باید 2 نکته را مدنظر قرار دهند، ابتدا نجات جان غیرنظامیان و دوم اموال مردم. از این رو اگر نیروهای مسلح بخواهند از تمام قدرت خود استفاده کنند می‌‌توانند منطقه بسیار بزرگی را زیر آتش خود داشته باشند اما این موضوع ممنوع است و نتایج مطلوب را به همراه نخواهد داشت. این اقدامات نیاز به زمان کافی دارد. از سوی دیگر حمایت‌های نظامی خارجی از تروریست‌های مسلح همچنان ادامه دارد، بویژه در حمص زیرا آنها اعتقاد دارند که حمص می‌‌تواند به مکانی برای پیشروی و پیروزی در مناطق مختلف دیگر تبدیل شود. موقعیت حمص با توجه به نزدیکی این شهر به مرزهای لبنان حساس است.
آیا احتمال دارد مناطق مرزی به «منطقه حائل» تبدیل شود؟
مناطق حائل می‌‌تواند در حمص، ادلب، لاذقیه، دیرالزور، الحسکه، الرقه، حلب، السویدا و... ایجاد شود زیرا تمام این استان‌ها مرزی هستند ولی نمی‌توان وضعیت این مناطق را با یکدیگر مساوی دانست. من نمی‌توانم به عنوان ناظر دقیق درباره آن نظر دهم، چون مناطق حائل باید از طریق توافق میان 2 کشور ایجاد شود. در کشور ما منطقه‌ای خارج از سیطره دولت وجود ندارد. زمانی که ارتش وارد منطقه‌ای میشود، مجوز انجام عملیات دارد. مخالفان اعتقاد دارند بسیاری از مناطق سوریه خارج از سیطره دولت است، در حالی که ارتش بدون هیچ مشکلی وارد آن مناطق میشود و گروه‌های مسلح تاکنون موفق به شکست ارتش در آنها نشد‌ه‌اند.
به نظر شما آیا این موضوع با نقش سوریه در محور مقاومت مغایرت ندارد؟
نه! سوریه در حال اجرای تفکرات مقاومت است. برخی می‌‌گویند اگر سوریه در راستای محور مقاومت عمل می‌‌کند، چرا در جولان اقدامی نمی‌کند؟ در پاسخ باید گفت که «مقاومت» زمانی وارد کار میشود که دولت از مسؤولیت خود درباره باز گرداندن ثبات به کشور شانه خالی کند ولی تاکنون این موضوع در سوریه رخ نداده است، مانند آن چیزی که در لبنان به دلیل جنگ داخلی یا در فلسطین به دلیل عدم وجود دولت اتفاق افتاد. در این موارد، ورود مقاومت واجب بود. زمانی که دولت و نیروهای مسلح از مسؤولیت خود شانه خالی کنند آن زمان جریان مقاومت در سوریه فعال خواهد شد.
در گذشته برخی می‌‌گفتند تحولات سوریه در 5 ماه ابتدایی خود کاملا مسالمت آمیز بود و پس از آن به درگیری مسلحانه تبدیل شد. برخی دیگر به گفته‌های شما استناد می‌‌کنند که تحولات سوریه پس از ماه رمضان تبدیل به درگیری مسلحانه شد. نظر شما چیست؟
این تفسیر اشتباهی است و دلیل آن نیز بسیار ساده است، اگر تحولات سوریه از ابتدا مسلحانه نبود پس چگونه در هفته اول تحولات، ما چندین شهید در میان نیروهای امنیتی خود داشتیم؟ آیا این افراد به دلیل فریاد مردم کشته شدند؟ این غیرمنطقی است. آنها به وسیله سلاح به شهادت رسیدند. در ابتدا هدف از کمک تسلیحاتی به معارضان، ایجاد تنش در میان مردم و نیروهای مسلح بود تا نیروهای امنیتی تعداد بیشتری از مردم را به دلیل عدم آگاهی از این موضوع به قتل برسانند و سپس باعث ایجاد نفرت از دولت در میان افکار عمومی شوند.