رضا صابر
جناب حجت‌الاسلام‌والمسلمین هاشمی‌رفسنجانی، رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام اخیرا در جلسه‌ای با حزبی به نام اراده ملت ایران سخنانی را گفته‌اند که پیرامون برخی عبارات مطروحه از سوی ایشان چند سوال از حضرتشان به ذهن متبادر می‌شود که در اینجا مطرح می‌کنیم.
1-
آقای هاشمی گفته است: «بندگان خوب خدا و کسانی که مدال افتخار بندگی و خدمت به خدا و خلق را به دست می‌آورند، کسانی هستند که با بالا بردن آستانه تحمل و شنیدن سخنان دیگران، بهترین سخنان را بدون تعصب، افراط و تفریط می‌پذیرند تا تعادل و اعتدال جامعه حفظ و خدمت به کشور و مردم امکانپذیر شود».
جناب آقای هاشمی! ما نیز این سخن را قبول داریم اما سوال ما از شما این است: اگر جنابعالی در سال‌های 84 و 88 بهترین سخنان و صداها را که همانا رای و نظر مردم است- هرچند برخلاف میل شما بود- بدون تعصب پذیرفته بودید، اکنون شاهد وضعیت متعادل‌تری بویژه در میان سیاسیون اطراف شما بودیم. اینگونه به نظر می‌رسد شما هنوز رای مردم در سال‌های 84 و 88 را نپذیرفته‌اید آیا این غیر از افراط و تعصب معنای دیگری می‌دهد؟
2-
ایشان همچنین گفته: «پس از پیروزی انقلاب با وجود حضور جدی افراطیون، حضرت امام و مسؤولان تلاش کردند تعادل کشور با تصمیمات عاقلانه و مدبرانه حفظ شود».
جناب حجت‌الاسلام والمسلمین هاشمی‌رفسنجانی! آیا اکنون این شما نیستید که با همان افراطیون مورد اشاره در دهه 60 همپیمان شده‌اید و در مسیر انقلاب اسلامی کارشکنی می‌کنید؟ همان‌ها که زمانی اهل افراط بودند و امروز از جمله تفریطیون هستند و اگر بتوانند دودستی آرمان‌های امام را پیش‌پای استکبار قربانی می‌کنند.
3-
آقای هاشمی‌رفسنجانی در ادامه بحث افراط و تفریط اظهار کرده: «اگر قرار بود حضرت امام تسلیم افراطیون و متعصبان شوند، هنوز هم ما با عراق در جنگ بودیم اما عقلانیت و تدبیر ایشان ایجاب کرد ادامه پیروزی‌ها در صلح و پذیرش قطعنامه دنبال شود». رئیس محترم مجمع تشخیص مصلحت نظام! البته جنابعالی خوب می‌دانید که اگر پرونده افراط در زمان جنگ باز شود این شما هستید که باید به سوالات زیادی پاسخ دهید. بد نیست در اینجا از شما بپرسیم در شب عملیات کربلای 4 با وجود اینکه فرماندهان سپاه لو رفتن عملیات و آماده بودن دشمن را گوشزد کرده بودند، آیا این شما به عنوان فرمانده جنگ نبودید که بر حمله در این شرایط اصرار داشتید و عملیات شکست خورد و... سخن بسیاری از فرماندهان سپاه به جنابعالی در زمان قطعنامه این بود که اگر قرار بود قطعنامه پذیرفته شود بهترین زمان بعد از عملیات پیروزمندانه والفجر 8 بود. در این زمینه حرف بسیار است اما ما بحث‌های اینچنینی را بیهوده می‌دانیم چرا که اینها بالاخره بحث‌های مدیریتی است و مدیر جایزالخطاست و مهم نیت‌ها و آرمان‌‌هاست اما این شما هستید که با برگشت به برخی مقاطع تاریخی قصد سوءاستفاده سیاسی از آنها را دارید آن هم با وارونه نمایی. البته به نظر می‌رسد جنابعالی با طرح این مقطع تاریخی قصد تطبیق آن با شرایط فعلی و مقاومت هسته‌ای را دارید که اگر اینگونه باشد باید بگوییم این قیاس مع‌الفارق است.
شرایط فعلی جمهوری اسلامی به هیچ‌وجه با شرایط کشور در سال 67 قابل مقایسه نیست؛ ایران در اوج قدرت در منطقه است و دشمن در ضعف شدید. سال 67 ما در خاک دیگران در حال جنگ بودیم؛ امام مصلحت دیدند این روند متوقف شود، امروز اما مرز جنگ ما مرزهای علمی است آیا شما می‌گویید ما از مرزهای علمی استراتژیک عقب‌نشینی کنیم آن هم در شرایطی که دژهای دشمن در خاورمیانه یکی پس از دیگری در حال فروپاشی است و پیروزی مورد نظر امام راحل از هر زمان دیگری قریب‌الوقوع‌تر است؟
جناب آقای هاشمی! به هزار دلیل می‌توان ثابت کرد شرایط فعلی ما هیچ ربطی با دوران پذیرش قطعنامه ندارد و کسانی که سعی در چنین قیاسی دارند قطعا یا جاهلند یا بریده از خط انقلاب.