پدرو سن مارتین:
دیه‌گو لوپز (3 نوامبر 1981، پارادلا، لوگو)؛ فوتبالش را در سال 1994 در سی لوگو شروع کرد. تا سال 2000 در همانجا ماند که ناگهان رئال با او تماس گرفت. در 18 سالگی شروعش در رئال خوب نبود. به طور قرضی به آلکورکون رفت که در آنجا هیچ شورتی نبود که به اندازه او باشد (قدش 96/1 سانتیمتر بود) و یک سال بعدش به کاستیا در دسته سوم بازگشت. با صعود به دسته دوم در فصل 06-2005 و با رفتن سزار آرام آرام به تیم اصلی رسید (یک سال قبلش دروازه‌بان سوم بود اما در کاستیا بازی می‌کرد). در سال اولش ذخیره کاسیاس زیر نظر لوکزامبورگو و لوپز کارو بود. آن زمان از بدترین فصل‌های رئال بود که پرس استعفا داد. دیه‌گو لوپز 6 بازی انجام داد که 4 گل خورد. تابستان بعدش کاپلو روی نیمکت رئال نشست و تانکردی مربی دروازه‌بان‌های رئال شد. مربی ایتالیایی شیفته آسمانخراش 96/1 سانتیمتری لوگویی بود و حتی می‌خواست او را فیکس کند اما سایه کاسایس خیلی سنگین بود. دیه‌گو لوپز فقط 5 بازی انجام داد. دیه‌گو درباره آن زمان می‌گوید: «هرگز نگفت که دروازه‌بان محبوبش بودم یا نه؟ اما با اینکه بازی نمی‌کردم خیلی از من حمایت کرد».
در فصل 07-2006، به ویارئال رفت تا بازی کند: «سال اولم به عنوان دروازه‌بان سوم رئال یک پیروزی بود اما در سال سوم فهمیدم که باید بازی کنم و درها در رئال به رویم بسته است». هیچ دعوایی وجود نداشت، او با شهامت راه و مسیری دیگر را در پیش گرفت. دیه‌گو لوپز هرگز از تصمیمش پشیمان نشد. در تیم کاستیونی به اوج فوتبالش رسید. حتی دل‌بوسکه او را به تیم‌ملی اسپانیا هم رساند تا نخستین بازی‌اش را در 12 آگوست 2009 برابر مقدونیه داشته باشد. او در جام کنفدراسیون‌ها دروازه‌بان سوم هم بود. با سقوط ویارئال راهی سویا شد اما هرگز در این تیم حس خوبی نداشت. در پیس‌خوآن در سطح واقعی خود نبود و به مادرید بازگشت و حالا که کاسیاس نیست، می‌تواند فرصت پیدا کند.
فیکس می‌شود یا ذخیره؟
دیه‌گو لوپز، در نوامبر قبلی 31 ساله شد. 5 فصل پیش، رئال را به خاطر برتری کاسیاس ترک کرد. حالا به عنوان یک سورپرایز بازگشته و برنابئو او را به عنوان گزینه اورژانسی برگزیده است. بعید است مورینیو چراغ سبز را برای بازگشت محصول آکادمی داده باشد. به نظر می‌رسد مدیران تیم تصمیم به خرید او گرفته باشند و دست پاردزا یا بوتراگوئنو را می‌توان در این خرید مشاهده کرد. مربی پرتغالی باید او را زیر نظر بگیرد تا تصمیم بگیرد او را فیکس می‌کند یا ذخیره آدان برای دوئل‌های حساسی نظیر بارسلونا یا منچستر‌یونایتد.
نمی‌توان یقین داشت که او سلطه دروازه رئال را به عهده بگیرد. دیه‌گو لوپز امسال در رقابت با پالوپ 39 ساله برای رسیدن به ترکیب اصلی سویا عقب افتاده بود. مطمئنا این نشان از افت او دارد اما نباید پختگی، شناختش از لالیگا، قد و قامت خوبش و سابقه ملی او را نادیده گرفت. بی‌تردید برای هماهنگی با جو رئال‌مادرید نیاز به زمان ندارد، چرا که 7 سال در برنابئو بوده است اما این را هم باید در نظر گرفت که آدان دروازه‌بان محبوب مورینیو است. کدامشان بازی می‌کنند؟
دیه‌گو لوپز: خیلی خوشحالم که به خانه‌ام بازگشتم
شاید دیه‌گو لوپز خوابش را هم نمی‌دید که سال‌های پایانی فوتبالش را در همان تیمی بگذراند که فوتبالش را در آن شروع کرد. شاید همین که در سال 2006، ویارئال برای او که بازیکنی با تجربه اندک لالیگایی بود حاضر شد 6 میلیون یورو بپردازد نشان دهد که او در آن موقع چه دروازه‌بان توانایی بوده و بر خلاف آدان، محصول نارس آکادمی به‌شمار نمی‌رود. وی که در 3 ماه آینده جانشین ایکر در چارچوب دروازه رئال خواهد بود، با قیمت
5/3 میلیون یورو قراردادش را تا 2017 با رئال امضا کرد. این دروازه‌بان که در زمان مطلع شدن از این خبر به همراه همسر و دخترش در سویل بود به خبرگزاری افه گفت: «بازگشت به خانه یک رویاست». لوپز با هم‌تیمی‌هایش در سویا وداع می‌کند و با قطار راهی مادرید می‌شود تا تست پزشکی را پشت‌سر بگذارد. این دروازه‌بان افزود: «این رویایی است که به تحقق پیوسته. همه‌چیز خیلی سریع پیش رفت و خیلی خوشحالم که به خانه‌ام بازگشتم. برای مادریدیستایی نظیر من، این بزرگ‌ترین اتفاقی است که در دوران فوتبالم می‌توانست رخ دهد. به جلو نگاه می‌کنم تا یک چالش بزرگ را پیش‌رو داشته باشم».
تنهایی یک اسطوره
یکی بود یکی نبود، در روزگارانی مثل دیروز که مملو از اتفاقات عجیب و غریب بود، داستانی رخ داد که نباید نادیده گرفته شود؛ تنهایی ایکر کاسیاس. دروازه‌بان رئال‌مادرید و تیم‌ملی اسپانیا برای نخستین‌بار در 13 سال فوتبال حرفه‌ای خود به طور جدی احساس مصدومیت می‌کرد. جدا از این مساله دردناک، بدتر از هر چیزی این بود که از ساعت 13:00 به بعد و زمانی که مدیر رئال‌مادرید مسائل دیگر را مهم‌تر دانست، کاپیتان کاملا تنها شد. فلورنتینو در سخنرانی خود گفت مساله‌ای که مطرح مي‌كند، خیلی مهم‌تر از کاپیتان رئال و تیم ملی اسپانیا، قهرمان جام‌جهانی، 2 یورو، 2 چمپیونزلیگ و 5 لالیگاست. ساعاتی پیش از آن، کاسیاس، کلینیک سانتیاس لامورالخا را با دستی شکسته ترک کرده بود، در حالی که تنها بود و خودش رانندگی خودروی
آئودی A
6 دنده اتوماتیکش را به عهده داشت. نمی‌توانست راحت رانندگی کند پس مسیر 25 کیلومتری را 30 دقیقه آرام آرام طی کرد تا به منزلش در خیابان اکستر برسد. نه راننده‌ای کمکش می‌کرد، نه ایجنتی و نه حتی عضوی از باشگاه؛ تنهای تنها بود. آن شب را باید نقطه‌ای تاریک در کارنامه مدیران رئال‌مادرید دانست. ایکر کاسیاس، بهترین دروازه‌بان جهان در دقیقه 12 بازی کوپا با والنسیا در ساعت 21:42 به وقت محلی مصدوم شد. تا ساعت 2:30 بامداد، یعنی نزدیک به 5 ساعت بعدش درد را تحمل کرد و خودش بدون اینکه کسی را داشته باشد، وارد بیمارستان شد. کسی از مدیران رئال نبود که حال او را بپرسد و کسی از مدیران رئال به این فکر نیفتد که زودتر او را به مادرید بفرستد تا مورد معاینه پزشکان قرار گیرد. ایکر نیمه دوم بازی را روی نیمکت دید و استرس را تحمل کرد تا با باقی تیم به مادرید بازگردد، آنجا لباسش را عوض کرد، سوار بر خودرویش شد و به سمت بیمارستان رانندگی کرد. عجیب به نظر می‌رسد که رئال‌مادرید، باشگاهی با این همه بخشندگی و سخاوت به کاسیاس، نماد خود بی‌اعتنایی می‌کند تا کاپیتانش، هیزم آتش تنهایی شود. اما برای ایکر این مسائل مهم نیستند. او کل شب را با دست سالمش به پاسخگویی به پیامک‌های امید‌بخشی پرداخت که روانه موبایلش می‌شدند. دیروز عصر، ایکر دوباره به کلینیک رفت. این بار، سارا کاربونرو راننده خودرویش بود.