مردان شماره یک و دو تنیس دنیا عصر یکشنبه برای نوزدهمین بار از سال 2005 به پیکار یکدیگر می‌روند. رافائل نادال و راجر فدرر نخستین بار در فینال رقابت‌های تنیس آزاد ملبورن با هم روبه‌رو می‌شوند. در حالی که فدرر 27 ساله تاکنون سه بار در سال‌های 2004، 2006 و 2007 توانسته قهرمانی در ملبورن را جشن بگیرد، نادال به نخستین قهرمانی‌اش در رقابت‌های ملبورن و زمین سخت می‌اندیشد.
تنیس‌باز مایورکایی در 18 بازی گذشته با فدرر بازلی، 12 بار پیروز بوده که چهار بار آن در سال 2008 میلادی رخ داده است. آخرین دوئل نادال – فدرر فینال رقابت‌های ویمبلدون در سال 2008 بود که با پیروزی 3 بر 2 نادال همراه شد و به 237 هفته صدرنشینی فدرر در جدول برترین مردان تنیس دنیا پایان داد. فدرر که برای هجدهمین بار در فینال رقابت‌های گرنداسلم تنیس حاضر می‌شود، در دیدار نیمه‌نهایی، اندی رادیک آمریکا‌یی را سه بر صفر برد تا با چهاردهمین قهرمانی‌اش در رقابت‌های گرنداسلم و رسیدن به رکورد پیت سمپراس تنها یک گام فاصله داشته باشد. ایوان لندل با 19 حضور در فینال گرنداسلم تنیس جلوتر از فدرر ایستاده است.
رافائل نادال هم در طولانی‌ترین رقابت تاریخ ملبورن پس از پنج ساعت و 14 دقیقه بازی، هموطنش فرناندو برداسکو را 3 بر 2 برد. بوریس بکر آلمانی و عمر کامپورسه ایتالیایی پیش از این در سال 1991 طولانی‌ترین مسابقه تاریخ ملبورن را برگزار کرده بودند (5 ساعت و 11 دقیقه). اکنون باید دید فدرر چهارمین پیروزی‌اش را در ملبورن جشن می‌گیرد یا نادال در زمینه تخصصی فدرر (هارت کورت) نخستین بار دست‌هایش را به نشانه پیروزی بالا می‌برد و سرود قهرمانی سر می‌دهد. او در ماراتن نیمه‌نهایی پس از پیروزی بر هموطنش برداسکو به سمت او رفت و به دلداری دادن رقیب جوان‌ترش پرداخت تا حاضران در ورزشگاه همگی به احترامش از جا برخیزند و به تشویق او بپردازند. رادلاور که یکی از قهرمانان قدیمی تنیس است و تنها تنیسوری است که تاکنون توانسته 2 بار هر چهار گرنداسلم تنیس را در یک سال از آن خود کند، فدرر را بهترین می‌داند. او که ورزشگاه اصلی محل برگزاری رقابت‌های ملبورن نیز به نام او است، می‌گوید: «راجر شاید بهترین تکنیک را در تنیس دارد و هیچ نقطه ضعفی ندارد. او حتی سرویس‌هایش را هم بهبود بخشیده است. حتی با وجود ستارگان جدید دنیای تنیس او کلاس خاص خودش را دارد».
اگرچه قهرمانی راجر محجوب و خجالتی موجب می‌شود تا او به 14 قهرمانی سمپراس در رقابت‌های گرنداسلم برسد، اما این دلیلی نمی‌شود تا قهرمان افسانه‌ای اهل آمریکا به جانشین جوانش پس از پیروزی‌های اخیر SMS تبریک نفرستد و به او به خاطر بازی خوبش شادباش نگوید. این همه تعریف اما یک روی سکه هستند. یک بررسی نشان می‌دهد که او دیگر تنها صدای طنین‌دار دنیای تنیس شمرده نمی‌شود.
او اگرچه با پیروزی در فینال یکشنبه برابر رقیب دیرینه‌اش می‌تواند پرافتخارترین تنیس‌باز تاریخ لقب بگیرد، اما خودش هم دریافته که در سال جاری یک چیز فرق کرده است. او پس از پیروزی در بازی نیمه‌نهایی برابر اندی رادیک گفت: «تعجب می‌کنم که برخی می‌گویند، من دیگر همانی که بودم، نیستم». این ورزشکار سوییسی در ادامه به تمجید از خود پرداخته و ادامه می‌دهد: «می‌دانم که خوب بازی می‌کنم. تازه در پایان تورنمنت باید بازیکنان را مورد ارزیابی قرار داد». فدرر در بازی مرحله یک‌هشتم نهایی در آستانه حذف قرار داشت. حتی با آنکه او در مرحله یک‌چهارم و نیمه‌نهایی، خوان مارتین دل‌پورتو و اندری رادیک را سه بر صفر برد و با آن که می‌تواند قهرمانی را هم در پایان جشن بگیرد، اما دیگر آن فدرر شکست‌ناپذیر نیست. از زمانی که نادال از تابستان 2008 در رقابت‌های ویمبلدون او را برد و از صدر جدول برترین‌های تنیس مردان پایین کشید، او دیگر نتوانست تعادل همیشگی‌اش را به‌دست بیاورد.
باخت در رقابت‌های تنیس المپیک پکن، پیروزی در نیویورک و دوباره باخت در جام جهانی تنیس نشانگر همین موضوع است. این عدم تعادل از سویی به خود فدرر بازمی‌گردد. رقابت‌هایی که او در آنها تنیس جادوکننده‌اش را بازی می‌کند، نایاب‌تر شده‌اند؛ فورهندهایی که دیگر تنها راه خارج زمین را در پیش می‌گیرند و بک هندی‌هایی که دیگر ترسناک نیستند. گهگاه این بازیکن 27 ساله که 11 سال است در دنیای حرفه‌ای تنیس حضور دارد، بیش از حد کند به نظر می‌رسد و گاهی هم همان فدرر افسانه‌ای می‌شود، درست همانند روزی که دل‌پورتو را 3 بر صفر و با نتایج 6 بر 3، 6 بر صفر و 6 بر صفر از پیش‌رو برداشت. او در آن روز توانست همه منتقدانش را به سکوت وادار کند، ولی دیگر نمی‌تواند عملکردی ثابت و تزلزل‌ناپذیر را از خودش بروز دهد.
مهم‌ترین عامل تفاوت با سال گذشته در جایی دیگر نهفته و آن هم افزایش کیفیت بازی‌ها در تنیس مردان است. حلقه بزرگان تنیس گسترده‌تر شده است. اکنون به جای یک یا دو نفر، یک یا دوجین جوان جویای نام بر سر قهرمانی مبارزه می‌کنند؛ جوانانی چون ژیل سیمون فرانسوی که توانست اندی مورای اسکاتلندی یا نواک ژوکوویچ صرب، قهرمان سال پیش را از رقابت‌های سال جاری کنار بزند.
این سه نفر در سال گذشته دست‌کم یک بار فدرر را مغلوب هنرنمایی خود کرده بودند. فدرر بویژه برابر اندی مورای متزلزل نشان داده است. او چند هفته قبل برای پنجمین‌بار به او باخت. زمانی که کارشناسان، مورای را یکی از بخت‌های قهرمانی ملبورن نامیدند، فدرر با شگفتی تمام ابراز کرد: «مورای؟ سید قهرمانی ملبورن؟» این موقعیتی است که فدرر باید به این موقعیت عادت کند، خواه ناخواه، درست همانند روزی که سرویس‌های قدرتمندانه‌اش برای پیروی بر نادال کفایت نمی‌کرد و راه به جایی نمی‌برد. به هر حال فینال نادال – فدرر تب ملبورن سوزان را افزایش خواهد داد. پرسش آخر اینکه، مرد اول ملبورن 2009 کیست؟ خود راجر، نادال را به خاطر صدر‌نشینی‌اش بخت نخست می‌داند. پاسخ نهایی، امروز! دوئل نادال ـ فدرر، برداشت نوزدهم
مردان شماره یک و دو تنیس دنیا عصر یکشنبه برای نوزدهمین بار از سال 2005 به پیکار یکدیگر می‌روند. رافائل نادال و راجر فدرر نخستین بار در فینال رقابت‌های تنیس آزاد ملبورن با هم روبه‌رو می‌شوند. در حالی که فدرر 27 ساله تاکنون سه بار در سال‌های 2004، 2006 و 2007 توانسته قهرمانی در ملبورن را جشن بگیرد، نادال به نخستین قهرمانی‌اش در رقابت‌های ملبورن و زمین سخت می‌اندیشد.
تنیس‌باز مایورکایی در 18 بازی گذشته با فدرر بازلی، 12 بار پیروز بوده که چهار بار آن در سال 2008 میلادی رخ داده است. آخرین دوئل نادال – فدرر فینال رقابت‌های ویمبلدون در سال 2008 بود که با پیروزی 3 بر 2 نادال همراه شد و به 237 هفته صدرنشینی فدرر در جدول برترین مردان تنیس دنیا پایان داد. فدرر که برای هجدهمین بار در فینال رقابت‌های گرنداسلم تنیس حاضر می‌شود، در دیدار نیمه‌نهایی، اندی رادیک آمریکا‌یی را سه بر صفر برد تا با چهاردهمین قهرمانی‌اش در رقابت‌های گرنداسلم و رسیدن به رکورد پیت سمپراس تنها یک گام فاصله داشته باشد. ایوان لندل با 19 حضور در فینال گرنداسلم تنیس جلوتر از فدرر ایستاده است.
رافائل نادال هم در طولانی‌ترین رقابت تاریخ ملبورن پس از پنج ساعت و 14 دقیقه بازی، هموطنش فرناندو برداسکو را 3 بر 2 برد. بوریس بکر آلمانی و عمر کامپورسه ایتالیایی پیش از این در سال 1991 طولانی‌ترین مسابقه تاریخ ملبورن را برگزار کرده بودند (5 ساعت و 11 دقیقه). اکنون باید دید فدرر چهارمین پیروزی‌اش را در ملبورن جشن می‌گیرد یا نادال در زمینه تخصصی فدرر (هارت کورت) نخستین بار دست‌هایش را به نشانه پیروزی بالا می‌برد و سرود قهرمانی سر می‌دهد. او در ماراتن نیمه‌نهایی پس از پیروزی بر هموطنش برداسکو به سمت او رفت و به دلداری دادن رقیب جوان‌ترش پرداخت تا حاضران در ورزشگاه همگی به احترامش از جا برخیزند و به تشویق او بپردازند. رادلاور که یکی از قهرمانان قدیمی تنیس است و تنها تنیسوری است که تاکنون توانسته 2 بار هر چهار گرنداسلم تنیس را در یک سال از آن خود کند، فدرر را بهترین می‌داند. او که ورزشگاه اصلی محل برگزاری رقابت‌های ملبورن نیز به نام او است، می‌گوید: «راجر شاید بهترین تکنیک را در تنیس دارد و هیچ نقطه ضعفی ندارد. او حتی سرویس‌هایش را هم بهبود بخشیده است. حتی با وجود ستارگان جدید دنیای تنیس او کلاس خاص خودش را دارد».
اگرچه قهرمانی راجر محجوب و خجالتی موجب می‌شود تا او به 14 قهرمانی سمپراس در رقابت‌های گرنداسلم برسد، اما این دلیلی نمی‌شود تا قهرمان افسانه‌ای اهل آمریکا به جانشین جوانش پس از پیروزی‌های اخیر SMS تبریک نفرستد و به او به خاطر بازی خوبش شادباش نگوید. این همه تعریف اما یک روی سکه هستند. یک بررسی نشان می‌دهد که او دیگر تنها صدای طنین‌دار دنیای تنیس شمرده نمی‌شود.
او اگرچه با پیروزی در فینال یکشنبه برابر رقیب دیرینه‌اش می‌تواند پرافتخارترین تنیس‌باز تاریخ لقب بگیرد، اما خودش هم دریافته که در سال جاری یک چیز فرق کرده است. او پس از پیروزی در بازی نیمه‌نهایی برابر اندی رادیک گفت: «تعجب می‌کنم که برخی می‌گویند، من دیگر همانی که بودم، نیستم». این ورزشکار سوییسی در ادامه به تمجید از خود پرداخته و ادامه می‌دهد: «می‌دانم که خوب بازی می‌کنم. تازه در پایان تورنمنت باید بازیکنان را مورد ارزیابی قرار داد». فدرر در بازی مرحله یک‌هشتم نهایی در آستانه حذف قرار داشت. حتی با آنکه او در مرحله یک‌چهارم و نیمه‌نهایی، خوان مارتین دل‌پورتو و اندری رادیک را سه بر صفر برد و با آن که می‌تواند قهرمانی را هم در پایان جشن بگیرد، اما دیگر آن فدرر شکست‌ناپذیر نیست. از زمانی که نادال از تابستان 2008 در رقابت‌های ویمبلدون او را برد و از صدر جدول برترین‌های تنیس مردان پایین کشید، او دیگر نتوانست تعادل همیشگی‌اش را به‌دست بیاورد.
باخت در رقابت‌های تنیس المپیک پکن، پیروزی در نیویورک و دوباره باخت در جام جهانی تنیس نشانگر همین موضوع است. این عدم تعادل از سویی به خود فدرر بازمی‌گردد. رقابت‌هایی که او در آنها تنیس جادوکننده‌اش را بازی می‌کند، نایاب‌تر شده‌اند؛ فورهندهایی که دیگر تنها راه خارج زمین را در پیش می‌گیرند و بک هندی‌هایی که دیگر ترسناک نیستند. گهگاه این بازیکن 27 ساله که 11 سال است در دنیای حرفه‌ای تنیس حضور دارد، بیش از حد کند به نظر می‌رسد و گاهی هم همان فدرر افسانه‌ای می‌شود، درست همانند روزی که دل‌پورتو را 3 بر صفر و با نتایج 6 بر 3، 6 بر صفر و 6 بر صفر از پیش‌رو برداشت. او در آن روز توانست همه منتقدانش را به سکوت وادار کند، ولی دیگر نمی‌تواند عملکردی ثابت و تزلزل‌ناپذیر را از خودش بروز دهد.
مهم‌ترین عامل تفاوت با سال گذشته در جایی دیگر نهفته و آن هم افزایش کیفیت بازی‌ها در تنیس مردان است. حلقه بزرگان تنیس گسترده‌تر شده است. اکنون به جای یک یا دو نفر، یک یا دوجین جوان جویای نام بر سر قهرمانی مبارزه می‌کنند؛ جوانانی چون ژیل سیمون فرانسوی که توانست اندی مورای اسکاتلندی یا نواک ژوکوویچ صرب، قهرمان سال پیش را از رقابت‌های سال جاری کنار بزند.
این سه نفر در سال گذشته دست‌کم یک بار فدرر را مغلوب هنرنمایی خود کرده بودند. فدرر بویژه برابر اندی مورای متزلزل نشان داده است. او چند هفته قبل برای پنجمین‌بار به او باخت. زمانی که کارشناسان، مورای را یکی از بخت‌های قهرمانی ملبورن نامیدند، فدرر با شگفتی تمام ابراز کرد: «مورای؟ سید قهرمانی ملبورن؟» این موقعیتی است که فدرر باید به این موقعیت عادت کند، خواه ناخواه، درست همانند روزی که سرویس‌های قدرتمندانه‌اش برای پیروی بر نادال کفایت نمی‌کرد و راه به جایی نمی‌برد. به هر حال فینال نادال – فدرر تب ملبورن سوزان را افزایش خواهد داد. پرسش آخر اینکه، مرد اول ملبورن 2009 کیست؟ خود راجر، نادال را به خاطر صدر‌نشینی‌اش بخت نخست می‌داند. پاسخ نهایی، امروز! ارسال نظر
پربیننده