نه، اين بازي جوانمردانه نيست
محمدرضا احمدی‌فرد:
مسابقه فوتبال دیگری در گوشه‌ای از این کره خاکی تمام شده است. این دیدار که از قضا «داربی» هم نام داشت و قرار بود بسیار هیجان‌انگیز و حساس برگزار شود، سرانجام با تساوی به پایان رسید و هیاهوی بسیار بود برای هیچ. تلاشی بود محتاطانه برای کسب یک امتیاز جهت حفظ آبرو و استمرار رکورد داربی‌نباز‌ها. بدون نقشه و برنامه‌های تاکتیکی مشخص و متکی بر اتفاقات بازی و حتی‌الامکان توانایی‌های فردی بازیکنان و صدالبته بی‌توجه به احساسات و هیجانات هواداران مشتاقی که تشنه پیروزی تیم محبوب خود بودند. اکنون مربیان محافظه‌کاری که دستپخت بی‌مزه‌شان، حاصلی جز کسالت و دلزدگی هواداران نداشته، در مقابل تریبون تلویزیونی جهت انجام مصاحبه زنده قرار گرفته‌اند. مجری خوش‌پوش و خوش‌سخن و خوشحال از هر دری می‌گوید و می‌پرسد غیر از آنچه ذهن بینندگان را مشغول کرده است. اینکه چرا این همه احتیاط؟ چرا اینقدر بی‌تفاوت نسبت به علاقه‌مندی و ذوق و شوق پیروزی نزد هواداران؟ این جسارتی که از آن دم می‌زدید، چه شد؟ چیزهایی که از داربی‌های گذشته آموخته بودید و قرار بود این بازی را برایتان دربیاورد، همین بازی کسالت‌بار و تعویض‌های دفاعی بود؟
و اما مربیان راضی و خشنود از نتیجه به‌دست آمده و سوالات سطحی و نامربوط مجری هیجان‌زده، بی‌توجه به آداب مصاحبه زنده ورزشی، یکی دست در جیب و آن یکی تسبیح به دست، ضمن تشکر از همه بازیکنان و داوران و.... عوامل صحنه یکدیگر را در آغوش می‌گیرند تا جریان فیرپلی حتی در آخرین ثانیه‌های حضور محتاطانه آنها در ورزشگاه بشدت ادامه یابد. بازی جوانمردانه‌ای که در به اوت زدن‌های مکرر بازیکنان در اثر آسیب‌دیدگی یا حتی احتمال بروز آن نزد اعضای تیم حریف خلاصه شد. آنچه به نظر می‌آید همه معنای فیرپلی مرسوم نباید باشد.
وقتی مهندسی کسب تساوی به‌دست‌آمده آنقدر واضح و روشن است که بی‌نیاز از نظرات تکراری کار‌شناسان فوتبالی، هر بیننده عوامی هم با مشاهده صحنه‌های بازی پی به آن می‌برد، باید با صدای بلند فریاد زد که «آقایان این جوانمردی نیست». در حق ده‌ها هزار هوادار حاضر در استادیوم و میلیون‌ها بیننده‌ای که برای تماشای این بازی وقت و هزینه صرف کرده‌اند، تنها توپ به اوت زدن فیرپلی معنی نمی‌دهد. بازی جوانمردانه، احترام به خواست هواداران هم هست؛ صاحبان واقعی این تیم‌ها که یقینا برای تماشای نمایش از قبل طراحی شده «پیش به سوی تساوی» به ورزشگاه نمی‌آیند. آنها مشتاق تماشای رقابت و تلاش 2 دسته از بازیکنان و مربیانی هستند که از روز‌ها قبل از انجام مسابقه، صفحات روزنامه‌ها و سایت‌ها را با کری‌خوانی‌های تماشاگرپسند خود پر کرده‌اند و حالا حق دارند از این همه تناقض در میدان حرف و عمل شاکی باشند و فریاد اعتراض «تبانی» سر دهند. آیا گوش شنوایی هم هست؟
پی‌نوشت
:
به نظر می‌رسد حکایت تحریف‌شده بازی جوانمردانه در فوتبال کشورمان و بویژه داربی پایتخت نیاز به بازتعریف حرفه‌ای دارد تا شاید چشم و گوش بسته آنها که با پنبه رضایت از تساوی زیر سایه فیرپلی نمایشی پر شده، به حقیقت رقابت و تلاش جوانمردانه باز شود. لطفاً فیرپلی را ابزاری برای کنترل یک مسابقه فوتبال جهت کسب نتیجه دلخواه فرض نکنیم!