قیام به احترام غول آبی

بله این استقلال است؛ تیمی که حالا بی‌رحمانه می‌برد و می‌تازد و منطق می‌گوید با ادامه این روند احتمالا جام را تا قبل از پایان هفته سی و چهارم بالا خواهد برد. چه چیز استقلال اهواز و میثاقیان برای قلعه‌نویی و شاگردانش وحشت‌آور بود؟ آیا با گذشت این زمان طولانی، آبی‌های اهواز توانسته‌اند با فوتبال دلخواه میثاقیان (بازی فیزیکی و دونده) هماهنگ شوند؟ در پایان مصاف روز گذشته جواب سوال کاملا شفاف و مشخص بود. استقلال اهواز باز هم به همتای تهرانی‌اش باخت اما این بار با سه گل. از لابه‌لای شعار‌های هواداران اهوازی کاملا هویدا بود میثاقیان نه‌تنها موجب تحولی در اهواز نشده که برعکس اینک تیمی را در اختیار دارد که در خانه هم خوب می‌بازد. البته باخت روز گذشته آنها بیش از آنکه ریشه در ضعف‌های بی‌شمار‌شان داشته باشد به توانایی‌های صدرنشین یکه‌تاز لیگ مربوط بود. دقیقه یک به پایان نرسیده که سیاوش اکبرپور خودش را در محاصره هم‌تیمی‌هایش می‌بیند، آنان آمده‌اند تا بابت این گل زودهنگام از او تشکر کنند. سانتر هوشمندانه بیک‌زاده و ضربه سر بی‌نقص سیاوش یعنی استقلال تهران آمده است برای یک برد پرگل دیگر. قلعه‌نویی می‌تواند با خیالی آسوده به بهترین گلزن تیمش استراحت دهد چراکه علیرضا عباسفرد حالا همانقدر مفید فایده ظاهر می‌شود که آرش برهانی پیش از این مثمر ثمر بود. زوج او و سیاوش از سوی مجیدی، جباری و حیدری به خوبی تغذیه می‌شد و با همین حربه استقلال توانست سی دقیقه بعد از گل نخست باز هم به گل دیگری برسد. فرار تند و تیز حیدری و پاس عرضی او در چند رفت و برگشت به عباسفرد رسید تا او هم نشان دهد هرگز جای برهانی خالی نیست. میثاقیان می‌تواند همچنان غرولند کند، دست به موهای کم‌پشتش بکشد و مرتب به عملکرد شاگردانش معترض باشد اما در سوی دیگر قلعه‌نویی بدون استرس می‌ایستد و می‌بینید حرف‌هایش چگونه واو به واو در زمین اجرا می‌شود. استقلال دو گل زده بود و فوتبال پرفشارش را همچنان دنبال می‌کرد. در غیاب جانواریو تا حدودی حرکات هافبک‌های این تیم دچار خلل شده بود اما با این وجود مجیدی و کاظمی سعی می‌کردند با دوندگی‌های بی‌امان خود نقش تخریبی را به خوبی ایفا کنند. در چنین فضایی شماره چهار استقلال می‌توانست گل سوم را در همان نیمه اول به ثمر برساند که مصاف تک به تک او با خوش شانسی اهوازی‌ها روانه اوت شد تا گلی به اسم کاظمی ثبت نشود. میزبان کنترل میانه میدان را در اختیار داشت اما به غیر از ضربه پنالتی، دیگر آنها هیچ موقعیت قابل ذکری را در پایان نیمه نخست نداشتند. برای پی بردن به اوج بی‌برنامگی استقلال اهواز تنها لازم بود به ضربه پنالتی این تیم توجه کنید، بعد از آنکه کوشکی مرتکب خطای پنالتی شد در نهایت شگفتی، علی انصاریان که پیش از این سابقه گلزنی به اولیور کان را هم در کارنامه‌اش دارد کنار ایستاد تا حسین ماهینی توپ را در آغوش طالب‌لو جا دهد، بله این تیم اکبر میثاقیان است. جالب‌ترین اتفاق بین دو نیمه در تهران افتاد؛ جایی که خیابانی رو در روی ذوالفقارنسب نشست و درباره سیستم 2-5-3 سنتی استقلال از کارشناس برنامه سوال پرسید که ذوالفقارنسب با تایید منسوخ بودن این سیستم گفت: «وقتی در لیگ ایران جواب می‌دهد عقلانی به نظر می‌رسد که آنها همچنان به استفاده از آن اصرار کنند». البته خیابانی برای روشن‌سازی این قضیه بدترین مثال ممکن را زد: «مثل حضور پیکان‌های اسقاطی که همچنان در خیابان‌های تهران جواب می‌دهند»! باری این روزها امیر قلعه‌نویی با چنین اتهاماتی مواجه می‌شود اما او بی‌توجه به چنین صحبت‌هایی لیگ را به سیطره خود در آورده است. حالا بازی به پایان رسیده است و سوای نتیجه 3 بر صفر، یک شگفتی دیگر روی شناسنامه بازی حک می‌شود. استقلال تهران 22 بار خطا کرده و اهوازی‌ها سیزده بار. پیکان اسقاطی را فراموش کنید، آبشخور برد‌های آبی‌ها همین‌جاست؛ آنها برای بردن جان می‌دهند. زشت ترین 3 امتیاز فصل پرسپولیس پیروزی با طعم جان کندن. این کامل‌ترین جمله‌ای است که می‌توان درباره برد پرسپولیس به کار بست. کم‌تماشاگر‌ترین دیدار قرمزها در 2 فصل اخیر در حالی آغاز شد که اندک هواداران حاضر در ورزشگاه هم هرگز در مخیله خود چنین نمایش حزن‌انگیزی را پیش‌بینی نمی‌کردند. تصور برد پرگل، فرار از روزهای خاکستری و ثبات افشین پیروانی تا قبل از سوت آغاز این مصاف گمانه‌زنی می‌شد اما آنچه در پایان این نبرد جاری بود هیچ نقطه اشتراکی با این حدسیات نداشت. پرسپولیس بی‌رنگ فوتبال می‌کند حتی اگر کریم باقری به عنوان یکی از ضعیف‌ترین بازیکنان دیدارهای قبلی جایی در ترکیب اصلی نداشته باشد. افشین پیروانی، کاپیتانش را بیرون گذاشت تا نقش محوری را به علی کریمی بسپارد. با این وجود پاس‌های «تو در» شماره هشت به مهاجمانی می‌رسید که هیچ نشانی از مردان گلزن نداشتند. توره و نیکبخت به تناوب در نیمه نخست موقعیت سوزاندند و توپ هدر دادند و همین نمایش موید آن بود که پرسپولیس قادرنیست از سد ضعیف‌ترین خط دفاع لیگ بگذرد. درباره پرسپولیس و آینده مبهمی که انتظارش را می‌کشد باید نیمه دوم را برای مدیرعامل و اعضای هیات مدیره مثال زد. اینک کنترل سکونشینان از دست لیدرهای آنان که این روزها خوب از سوی باشگاه تغذیه می‌شوند، خارج شده است. پانزده دقیقه از آغاز چهل وپنج دقیقه دوم گذشته بود که صدای تماشاگران قوت بیشتری گرفت: «‌پیروانی حیا کن...» آنها با صدای بلند، مدیرعامل و اعضای هیات مدیره را مورد خطاب قرار دادند اما آیا گوش شنوایی بود برای شنیدن این اعتراض‌ها؟ سرمربی این بار کارت‌هایش را زود خرج کرد؛ ‌محمد منصوری ضعیف جایش را به ایوان پتروویچ می‌دهد و فرهاد خیرخواه به جای مسعود زارعی وارد زمین می‌شود، اما وقتی تیمت هیچ نشانی از تیم بودن ندارد چاره در تعویض، نیست. امروز هوادار پرسپولیس برخلاف مدیران این تیم، فوتبال را خوب می‌فهمد، او می‌دید که پیروانی هنور نتوانسته پرسپولیس را از کما خارج کند. «سانتر بکشید و در انتظار اشتباه مدافعان حریف بنشینید.» یک ضربه به تیر دروازه به وسیله توره تنها صید این تاکتیک افشین بود و صدای اعتراض همچنان بلند‌تر از گذشته می‌شد، فقط چند دقیقه به پایان نمایش مضحک قرمزها مانده بود که سر انجام ضربه پنالتی به مدد آنها آمد؛ ایوان پتروویچ مهره‌ای که پیروانی ثابت کرد هنر استفاده از او را نمی‌داند سه مرتبه متوالی سمت چپ دروازه را نشانه رفت که سرانجام مرتبه سوم علیرضا فغانی گل او را درست اعلام کرد، اما هنوز پیروانی سیبل هواداران است. اخراج رحمان رضایی و واحدی نیکبخت تنها اتفاقات قابل ذکر دقایق پایانی بودند، لحظاتی که پرسپولیس جان می‌کند برای عبور از تیم قعرنشین جدول آن هم در مقابل هواداران خودی. البته در پایان این بازی، مدیر‌عامل بسان بازی با فولاد جو‌زده نشد و حرفی از ابقای افشین نزد؛ گویا اعتراضات هواداران کارگر افتاده بود چراکه انصاری‌فرد صحبت از تحول کرد، وعده‌ای که در صورت عملی نشدن، روزهای سیاه‌تری را برای قرمزها به ارمغان خواهد آورد.