بازیکن سابق استقلال و پرسپولیس تماشاگر ویژه این بازی از پشت میله‌های زندان قزلحصار بود. در آخر مصاحبه نتوانست بغضش را کنترل کند و زد زیر گریه. 16 سال پیش یک بار به ندامتگاه قزلحضار آمده بود اما با لباس تیم ملی و برای بازی دوستانه با زندانیان. اما این بار همه چیز فرق می‌کند: «پایم را که گذاشتم داخل زندان همه آن خاطرات را مرور کردم، آن موقع‌ها عزت و احترام داشتم ولی حالا...». دوربین برنامه 90 روز بازی داربی پایتخت به زندان قزل رفته بود تا با بازیکنی گفت‌و‌گو کند که هم در استقلال بازی کرده است، هم در پرسپولیس. دلش برای فوتبال تنگ شده و بزرگ‌ترین آرزویش فوتبال بازی کردن با دوستان فوتبالی سابقش است؛ دوستانی که اگر حالا کنارش بودند شاید هرگز در زندان گرفتار نمی‌شد. علی اکبریان که در زندان قزلحصار حبس ابد خورده است، می‌گوید: «با شاهرودی و منصوریان از زمین خاکی‌های پاسگاه نعمت‌آباد فوتبال را شروع کردم. در آن زمان می‌توانستم به پرسپولیس بروم اما چون استقلالی بودم، رفتم به تیم آبی‌ها». وی مرور خاطرات می‌کند و ادامه می‌دهد: «در یک بازی نتیجه را با 2 گل واگذار کرده بودیم که من در دقیقه 67 وارد زمین شدم. بازی 2 بر 2 شد که من گل سوم را زدم اما داور آن را مردود اعلام کرد و کار به دعوا و درگیری کشیده شد». بازیکن سابق تیم‌ملی سپس از روزهایی حرف زد که مصدومیت گریبانش را گرفت و برای همیشه مجبور شد فوتبال را کنار بگذارد:«من مصدوم شدم، 2 بار در استقلال و یک بار هم در پرسپولیس. مصدوم شدم و از فوتبال دور ماندم.کشیده شدم به سمت دوستان غیر‌فوتبالی و بقيه ماجرا را هم که همه می‌دانند». او سپس دوستان فوتبالی‌اش را نصیحت کرد و گفت: «هر کسی راهش را درست نرود به سرنوشت من مبتلا می‌شود. حتی اگر بازیکن تیم‌ملی هم شود باز هم خراب می‌شود. من خودم این راه را اشتباه رفتم و حالا در زندان گرفتار شده‌ام». اکبریان از آرزوهایش حرف زد و ادامه داد: «خدا کند راهی باز شود تا از اینجا نجات پیدا کنم. دوست دارم در کنار خانواده‌ام باشم. بیشتر از همه نگران آنها هستم». سال‌ها پیش و شب داربی علی اکبریان در اردوی تیمش، چه استقلال و چه پرسپولیس بود اما حالا باید شب را پشت میله‌ها سپری کند: «یکی از آرزوهایم دیدن پسرم است. دخترم هم که فکر می‌کند من سر کار هستم. دلم نمی‌خواهد در این شرایط مرا ببیند».