محسن جندقی:
«آقای الف» اولین فیلم سه‌بعدی تاریخ سینمای ایران توسط علی عطشانی ساخته شده و این می‌توانست یک اتفاق ویژه و خاص باشد اما نیست! علی عطشانی را خیلی‌ها دوست دارند چرا که وی جوانی پر شر و شور است و جاه‌طلبی او موجب شده سینمای ایران شبه‌سبک جدیدی را تجربه کند. فیلم‌های عطشانی فانتزی‌های بسیاری دارد که روایتگر بسیاری از اعتقادات وی هستند و روحیه ریسک‌پذیر او می‌تواند سینمای ایران را رونق بخشد اما کارهای عطشانی مشکلات کوچکی دارند که باید با اندیشه‌ای بزرگ رفع شوند؛ نگاه وی به فیلم‌هایش تک‌بعدی است (حتی اولین فیلم سه‌بعدی آقای الف). مثلا در «دموکراسی تو روز روشن» فیلم با فانتزی خوبی آغاز می‌شود اما تغییر و تحولی در خط داستان نمی‌بینیم یا در «تلفن همراه آقای رئیس‌جمهور» که هنوز اکران نشده با سوژه‌ای عطشانی‌پسند و جالب مواجهیم که همان خط اولیه داستان در طول فیلم کش می‌آید و با وجود بازی تحسین‌برانگیز بازیگران در حد همان سوژه خوب می‌ماند. در «آقای الف» موضوع کمی متفاوت است و عطشانی می‌خواسته اولین فیلم سه‌بعدی تاریخ سینمای ایران را بسازد، همین! برای او فیلمنامه و حتی بازیگران مهم نبود چرا که می‌خواست هزینه بالای فیلم سه‌بعدی مانع ساخت آن نشود و این مساله بسیاری از هواداران عطشانی را ناامید می‌کند. ابتدایی‌ترین دلیلی که یک فیلم سه‌بعدی ساخته می‌شود، نوع فیلمنامه و جذابیت بصری رویدادهای فیلم است. مثلا اکثر فیلم‌های سه‌بعدی، اکشن یا ترسناک هستند و بعد سوم می‌تواند به روایت فیلم کمک کند. در فیلم‌های اکشن تعقیب و گریزها یا شلیک‌ها و پرتاب شدن اشیا می‌تواند مخاطب فیلم سه‌بعدی را ارضا کند اما در «آقای الف» ما با داستانی کاملا معمولی طرف هستیم که سه‌بعدی ساخته شده که موقعیت‌های سه‌بعدی ایجاد نمی‌کند. رویدادهای اکشن این فیلم آنقدر کم است که فیلمبردار مجبور شده برای زیبا شدن تصاویر مثلا از گل و گیاه اتاق‌ها و درخت‌های قبرستان استفاده کند. «آقای الف» فیلمنامه ضعیفی دارد و ما توقع نداریم با هزینه‌های گزاف حادثه‌ای‌ترین فیلم تاریخ ایران هم ساخته می‌شد اما توقع داشتیم حداقل با داستانی زیباتر مواجه می‌شدیم. اگر «دموکراسی تو روز روشن» سه‌بعدی ساخته می‌شد خیلی مناسب‌تر از «آقای الف» بود. آنهایی که کمی به سینما علاقه دارند می‌دانند که وقتی پوریا پورسرخ و مهدی نجومی بازیگران اصلی فیلمی باشند نمی‌توانیم از آن فیلم انتظار چندانی داشته باشیم؛ اینجاست که می‌گوییم عطشانی نگاهی تک‌بعدی دارد و مثلا سوژه‌ای خوب دارد، پرداخت خوبی ندارد یا اگر پرداخت خوبی دارد، فیلمنامه مناسبی ندارد و اگر اولین فیلم سه‌بعدی تاریخ سینمای ایران می‌سازد، فقط اولین فیلم تاریخ سینمای ایران را می‌سازد و اتفاقی که می‌توانست ویژه باشد را به رویدادی عادی تبدیل می‌کند. درباره محتوای فیلم اخیر عطشانی نمی‌توان زیاد بحث کرد، فقط بدانید درباره مرگ است و رفت و برگشت به آن دنیا! این فیلم حتی توانایی غافلگیر کردن شما را ندارد و با پایانی ضعیف‌تر از متن تمام می‌شود. البته
«آقای الف» تیتراژ بسیار خوبی دارد که برخلاف روند فیلم، مخاطب را راضی می‌کند. در تیتراژ، نام عوامل همراه با نام اختصاری در سنگ قبر نمایش داده می‌شود. پس از پایان فیلم خیلی‌ها با خود گفتند: کاش اولین فیلم سه‌بعدي تاریخ سینمای ایران، فیلمنامه شانه تخم‌مرغی نداشت. آقای عین! چرا آقای الف؟