مهدي طاهرخاني: 1 -
این امیر قلعه‌نویی است؛ مردی که قاعده بازی را می‌داند هم درون زمین و هم بیرون از آن. فصل قبل در چنین روزهایی بود که استقلال وضعیتی مشابه امروزش داشت. آنها یکی از شانس‌های قهرمانی بودند اما نوع بازی تیم مظلومی چندان زیبا نبود. یکی از دلمشغولی‌ها و توضیحات همیشگی سرمربی پس از پیروزی این بود؛ بزودی هم خوب بازی می‌کنیم و هم خوب امتیاز می‌گیریم. تا روز آخر که مظلومی در استقلال بود همواره در مظان اتهام قرار داشت برای زیبا بازی نکردن. اما حالا استقلال تقریبا همان وضعیت را دارد. پرویز نیست اما نوع بازی آبی‌ها تفاوتی نسبت به فصول قبل نکرده است. آنها دوباره از بالانشینان جدول‌اند و اگرچه قهرمان نیم‌فصل نخست نشدند(برعکس پارسال) اما حالا با اختلاف نه‌چندان زیاد صدرنشینند و همین تکیه بر صدر اهرمی شده برای تاختن امیر به بزرگواران.
2-
جنگ بزرگ از داربی شروع شد. تیم صدرنشین با تیم میانه جدول بازی داشت و انتظار این بود دست‌کم مردان بالانشین نمایش بهتری را ارائه دهند اما آنچه در زمین مسابقه رخ داد کاملا برعکس بود. نه اینکه پرسپولیس حاکم مطلق میدان باشد اما به صورت نسبی(بویژه در نیمه دوم) آنها بهتر بودند و موقعیت‌های جدی‌تری را داشتند. اما در پایان بازی بود که امیر قلعه‌نویی تفاوت بزرگش با پرویز مظلومی را هویدا کرد. اعتماد به نفس وی در کنارهم قراردادن واژه‌ها و گارد هجومی‌اش به مراتب بهتر از روزی بود که مظلومی با 3 گل از سد پرسپولیس گذشت. امسال برخلاف فصل قبل کسی نمی‌پرسد چرا استقلال زیبا بازی نمی‌کند. آنها در لیگ همواره با حداقل اختلاف از سد رقبا می‌گذرند و هیچ ابایی از دفاع مطلق در خانه برای کسب پیروزی ندارند درست مثل مصاف با مس که آبی‌ها در خانه دفاع کردند برای حفظ نتیجه 2 بر یک. این روند در داربی هم ادامه داشت و تنها بازی با تیم‌های قعرنشین در آزادی است که شاید استقلال را پرگل نشان دهد. این استقلال اهل ریسک نیست. مادامی که در صدرجدول حضور دارد از موضع بالا با منتقدان حرف می‌زند. روزی هم که آنها قهرمان شوند سرمربی تیم قهرمان کوچک‌ترین دغدغه‌ای درباره پاسخ به انتقادات ندارد.
3-
این امیرقلعه‌نویی است؛ مردی که در روز داربی نتوانست تیم صدرنشین را «مقتدرانه» روانه میدان کند. او راست می‌گوید؛ هجومی‌ترین بازیکنان ممکن را درون زمین چید تا بعدا بگوید ترکیبم هجومی بود اما با این تفاوت که اکثر حمله‌وران آبی اجازه نفوذ نداشتند. آرش برهانی در میانه میدان جولان می‌داد و عباس محمدرضایی عوض نفوذ وظیفه داشت مراقب مهدوی‌کیای 37 ساله باشد و ده‌ها تغییر کاربری دیگر که با چشم غیر‌مسلح قابل ردیابی نبود. اگر سرمربی امروز آبی‌ها مظلومی بود نمی‌دانست چگونه باید از عملکرد نه‌چندان زیبای تیمش دفاع کند اما امیر قلعه‌نویی به اختلاف 2، 3 امتیازی با تیم‌های تعقیب‌کننده می‌نازد و می‌گوید؛ اولا گل نخوردیم، ثانیا در صدر جدول باقی ماندیم! این توجیه سرمربی تیمی است که در فاصله «9بازی» مانده تا پایان لیگ، همین تک‌امتیاز داربی را غنیمت می‌داند و هیچ نگرانی‌ای بابت 2 امتیاز از دست داده در کورس قهرمانی ندارد. باری این امیر قلعه‌نویی است؛ مردی که اگر داوری در حمایت از تیمش باشد کلمه‌ای از آن حرف نمی‌زند (گویی اصلا داور را نمی‌شناسد) اما اگر برخلاف وی باشد تا سال‌ها فراموشش نمی‌کند؛ مثل محسن ترکی نگون‌بخت که بعد از یک سال از حادثه تبریز(بازی تراکتور و استقلال) هنوز یکی از مثال‌های نیش‌دار قلعه‌نویی است و کم‌کم می‌رود تا جایش را در دایرهًْ‌المعارف رفرنس‌های ژنرال، همسنگ حضور فشرده‌اش در لورکوزن کند!
4-
پرویز مظلومی فصل قبل در چنین برهه‌ای که تیمش بالانشین جدول بود باید توضیحی در قبال زیبا نبودن استقلال می‌داد اما حالا «منتقدان» دیروز سرمربی سابق استقلال «ساکتین» تیمی شدند که دست و پا بسته‌ترین استقلال چند سال اخیر در داربی‌ها بوده است. فرمول موفقیت در فوتبال ایران این است؛ کیفیت مهم نیست تنها باید بلد باشی در چه برهه‌ای وارد چه تیمی شوی، همواره از وضعیت موجود نالان باشی و به وقتش بتوانی ماست را سیاه که نه اما خاکستری جلوه دهی. پرویز مظلومی اینها را نمی‌دانست و همان شد که پس از چوبله کردن پرسپولیس یک فصل تمام(دست کم) خانه‌نشین شد. فرق تیم وی و این استقلال تقریبا «هیچ» است اما تفاوت وی و سرمربی امروز آبی‌ها دقیقا همه چیز!