فرانسوا اولاند این هفته به بهانه گفت‌وگوی سیاسی و برقراری صلح راهی کشور جنگ‌زده مالی در شمال‌غربی آفریقا شد. البته آگاهان می‌گویند سفر رئیس‌جمهور فرانسه به شهر تازه‌اشغال شده تومبوکتو که پس از 3 هفته جنگ از شورشیان بازپس گرفته شده، صرفا یک سفر تبلیغاتی برای مثبت جلوه‌دادن حضور نیروهای نواستعمارگر در صحاری آفریقاست. اما نکته آنجاست که حتی به‌رغم ادعای رسانه‌های فرانسوی‌ها، انگلیس‌ها و متحدان غربی‌شان مبنی بر پاکسازی سریع مالی از شورشیان الجزایری‌‌تبار، اظهارنظرهای مقامات فرانسوی و انگلیسی حکایت از قصد آنها برای حضور طولانی‌مدت در قاره سیاه دارد. این اشغال بلندمدت قرار است به‌واسطه تهدید نیروهای وابسته به القاعده توجیه شود هرچند رنگ و بوی نواستعماری آن کاملا پیداست، چرا که مالی کشوری است استراتژیک میان مناطق گازخیز الجزایر و لیبی در شمال، مناطق نفتخیز و طلاخیز حاشیه رود نیجر در جنوب و منابع تازه کشف‌شده اورانیوم چاد در شرق. لاورنس فریمن، تحلیلگر آمریکایی مسائل آفریقا در گفت‌وگو با شبکه پرس‌تی‌وی ضمن پرده‌برداشتن از اهداف پنهان نواستعمارگران در مالی اذعان می‌دارد حضور نیروهای غربی و دیگر نیروهای خارجی در این منطقه زمینه‌ساز گسترش ویرانی و ناآرامی در شمال آفریقا خواهد شد. پیشروی 3500 نیروی فرانسوی با پشتیبانی هواپیما و هلی‌کوپتر در قلب مالی معنایی جز آوارگی هزاران نفر از مردم این کشور نداشته، طوری‌که کمیته عالي آوارگان سازمان ملل اعلام کرده از زمان ورود نیروهای خارجی در یازدهم ژانویه سال جدید میلادی تنها 5 هزار مالیایی به موریتانی پناهنده شده‌اند. تحليل لاورنس فریمن که مدیر بخش آفریقای هفته‌نامه اطلاعاتی «EIR» است در زیر می‌آید:
آقای فریمن جنگ در مالی و بویژه سرپوش‌‌های رسانه‌ای روی آن را چگونه تفسیر می‌کنید؟
با آنچه از ابتدای مداخله فرانسه در یازدهم ژانویه مشاهده کرده‌ام به گمانم ادامه همان سیاست کهنه نسل‌کشی مردم آفریقا و بی‌ثبات کردن ملت‌ها و دولت‌هایشان از طریق ایجاد ناآرامی‌ها در منطقه باشد و هیچ راهی برای اینکه این دخالت فرانسوی که توسط ایالات متحده و بریتانیا حمایت شده به حل مساله بینجامد وجود ندارد. این گروه‌های تروریستی، این شورشیان و این خرابکاران توسط عربستان سعودی و قطر که در همکاری تنگاتنگ با خانواده سلطنتی بریتانیا هستند حمایت می‌شوند. القاعده در مغرب (مراکش) خود از یک گروه سلفی با عنوان عبادت و جهاد (GSPC) منشعب شده که توسط عربستان سعودی برای سرنگونی قذافی با كمك نیروهای فرانسوی، بریتانیایی و آمریکایی تاسیس شد و حالا همین گروه موج تازه‌ای از بحران را در منطقه به‌وجود آورده است. پس اینها قصد ندارند مشکلی را حل کنند بلکه برعکس می‌خواهند تمام شمال آفریقا را به ناآرامی و نابودی بکشانند.
گسترش خشونت به کشورهای آفریقایی همسایه مالی تا چه میزان خواهد بود؟ یا بحران آوارگان؟
بحران آوارگان تقریبا چند صدهزار نفر را در برمی‌گیرد و فراموش نکنید تا پیش از دخالت فرانسوی‌ها گزارش‌ها حاکی از آن بود که 13 تا 15میلیون نفر در منطقه ساحل در ناامنی غذایی هستند. حالا این بحران به الجزایر هم کشیده شده و موریتانی، نیجر و مرزهای نیجر با نیجریه در نوبت بعدی هستند. پس این بحران که در حال گسترش به همه منطقه شمال آفریقاست برایش هیچ راه‌حل نظامی متصور نیست. شما چه چشم‌اندازی برای برخورد با این گروه‌ها دارید وقتی که آنها توسط قاچاقچیان کوکائین و مواد مخدر و آدم‌ربایان در سراسر منطقه حمایت مالی و تدارکاتی می‌شوند؟ شما می‌خواهید آنها را ریشه‌کن کنید درحالی‌که این کار باعث می‌شود ناآرامی به دیگر مناطق شمال آفریقا سرایت کند.
پس شما از دخالت خارجی در دیگر کشورهای آفریقایی سخن می‌گویید؟
خب! همین حالا دارید آثارش را می‌بینید. امروز شما با یک خیز از سوی غرب مواجه هستید. بریتانیا دارد آهسته‌آهسته نیروهای بیشتر و آموزش‌دهندگان بیشتری را اعزام می‌کند. این باعث تشدید بحران می‌شود. ایالات متحده نیز در حال ایجاد یک پایگاه هواپیماهای بدون‌سرنشین در مرز نیجر با مالی است. فرانسوی‌ها هم که در پایتخت چاد داستان‌های خودشان را دارند. پس تنش، کشور به کشور دارد سرایت می‌کند و شعله‌های جنگ به همه‌سو کشیده می‌شود.
برنامه‌ریزی قبلی فرانسه برای حضور نواستعماری در مالی!
رامین مظاهری: اگرچه ستیزه‌جویان مالیایی به طور گسترده مورد حمله نیروهای فرانسوی قرار گرفته‌اند اما تردیدی نیست که با بازگشت قریب‌الوقوع آنها دوباره درگیری‌ها شدت می‌گیرد. به همین دلیل بسیاری شک دارند که دلیل اصلی دخالت فرانسه در جنگ داخلی مالی چیزی جز استقرار بلندمدت در این منطقه برای کنترل معادن غنی ملی مالی باشد. اگرچه فعلا ترس جامعه فرانسه به کمک تاکتیک‌های اسلام‌هراسی برانگیخته شده و حضور نواستعماری این کشور در آفریقا با سرپوش‌هایی چون «دخالت بشردوستانه» استتار شده است اما دیر یا زود حقیقت ماجرا برملا می‌شود. جناح چپ سیاست فرانسه سعی دارد در این راه تضمین لازم را از سازمان ملل بگیرد ولی آقای دبیرکل بان‌کی‌مون گفته که نه اعتباری می‌دهد و نه سربازی. این فعلا به معنای چراغ سبز به اولاند است که خودش به مالی برود و هر کار که خواست بکند. در امپریالیسم دوران نوین گماردن دست‌نشاندگان هم لازم است، به همین دلیل بود که سال گذشته پس از برکناری رئیس‌جمهور «وینگوندا ترائوره» به واسطه شورش هزاران مالیایی معترض، فرانسوی‌ها او را تحت‌الحمایه خود قرار دادند و برای روزی حفظ کردند که او با درخواست علنی کمک از ارتش فرانسه پای آنها را به کشور باز کند، درخواستی که به طرزی عجیب تنها ظرف 2 ساعت پاسخ گفته شد!