محسن جندقی:
نمایش چهارمین فیلم بهرام توکلی مهم‌ترین اتفاق روز دوم جشنواره فیلم فجر بود. «آسمان زرد کم‌عمق» یک فیلم ساده اما عجیب است که اگر بخواهید با زمینه فکری فیلم قبلی توکلی به آن نگاه کنید، غافلگیر می‌شوید. «اینجا بدون من» توکلی یک فیلم تلخ زیبا بود که تحسین مخاطبان خاص و عام را برانگیخت و به همین علت بود که یک ساعت مانده به آغاز نمایش فیلم جدید وی در برج میلاد، ازدحام جمعیت روند معمولی برنامه را تحت‌الشعاع قرار داده و حتی جایی برای نشستن کارگردان نبود. هنگامی که دقایقی از «آسمان زرد کم‌عمق» گذشت، روایت کند و کشدار آن موجب غافلگیری آن دسته از مخاطبانی شد که انتظار فیلمی بهتر از «اینجا بدون من» داشتند. فیلم جدید توکلی را نمی‌توان فیلم بدی دانست چراکه کمترین شاخصه‌های یک فیلم بد را داشت. شما در «آسمان زرد کم‌عمق» تصویرهای زیبا و فکر شده، تدوین عالی، بازی خوب بازیگران و کارگردانی فوق‌العاده را خواهید دید اما گویا در این فیلم یک چیز گم است و آن چیز موجب می‌شود وقتی از شما سوال می‌کنند فیلم چطور بود و خوشتان آمده یا نه بگویید: نمی‌دانم! در این فیلم نشانه‌هایی پیش روی شما قرار می‌گیرد که باید با آنها کلنجار بروید و کارگردان تضمین نمی‌کند نتیجه‌ای که شما می‌گیرید درست باشد! اگر با خواندن این سطور کمی سردرگم شدید با دیدن «آسمان زرد کم‌عمق» وضع بهتری نخواهید داشت و جالب است بدانید قرار دادن شما در این موقعیت به صورت آگاهانه رخ می‌دهد. «آسمان زرد کم‌عمق» درباره زوجی با بازی صابر ابر و ترانه علیدوستی است که به علت رخ دادن مصیبتی دچار مشکلات فراوانی می‌شوند و اینجاست که کارگردان قصد دارد مخاطب را مجبور کند این مصیبت را درک کند و خیلی خوب این کار را انجام می‌دهد. فیلم در ادامه با حضور بازیگران جدید (حمیدرضا آذرنگ و سحر دولتشاهی) از آن کندی و رخوت درمی‌آید و داستان به اوج می‌رسد. اوج داستان «آسمان زرد کم‌عمق» تماشاگر را متوقع‌تر می‌کند که با یک پایان غافلگیر‌کننده همه را مبهوت کند اما این اتفاق روی نمی‌دهد و ضربه نهایی کارگردان آنقدر محکم نیست که دوست داشتیم باشد. در این فیلم ترانه علیدوستی یکی از بهترین بازی‌های خود را در نقش همسری روانپریش انجام داده و قطعا یکی از نامزدهای بهترین بازیگر زن جشنواره خواهد بود. صابر ابر نیز بازی قابل قبولی از خود به نمایش می‌گذارد اما در این فیلم نباید انتظار داشته باشید وی چیز جدیدی رو کند. او در «آسمان زرد کم‌عمق» همان صابر ابر «اینجا بدون من» و صابر ابر تکراری دیگر فیلم‌هاست و این برای این بازیگر جوان و خوش‌آتیه یک زنگ خطر محسوب می‌شود. حمیدرضا آذرنگ نیز در این فیلم عالی بود و داوران جشنواره نگاه ویژه‌ای به او برای اهدای جایزه نقش مکمل مرد خواهند داشت. «آسمان زرد کم‌عمق» از آن دسته فیلم‌هایی است که می‌توان پس از دیدنش درباره آن ساعت‌ها بحث و جدل کرد و اگر کسی قصد دارد برای تفریح و گذراندن وقت به سینما برود، با دیدن این فیلم مایوس خواهد شد و دیگر برای دیدن فیلم‌های بهرام توکلی اشتیاقی نخواهد داشت. برای بیان فیلم عجیب توکلی، باید مطالبی غریب نوشت و شاید با اتمام خواندن این نوشته‌ها اگر از شما سوال شود آیا برای دیدن این فیلم ترغیب شدید یا نه، شما هم بگویید: نمی‌دانم!