در دومین روز از جشنواره سی و یکم تنها نشست نقد و بررسی 2 فیلم یعنی «آفتاب، مهتاب، زمین» و «تابستان طولانی» برگزار شد. این نشست‌ها به دلیل کیفیت پایین فیلم‌ها با استقبال مواجه نشد.
آفتاب، مهتاب، زمین
علی قوی‌تن (کارگردان): وقتی از من می‌پرسند تاکنون چند فیلم ساخته‌ای، علاقه‌مند هستم بگویم «آفتاب، مهتاب، زمین» دومین فیلم من است چرا که از میان 11 فیلمی که تاکنون ساخته‌ام به «پرواز بادبادک» و «آفتاب، مهتاب، زمین» علاقه دارم و این 2 را فیلم دل خود می‌دانم. سال‌هاست راه خود را در سینما گم کرده‌ایم. در سینما ترس از دست رفتن گیشه بر سینماگران و مسؤولان غلبه کرده است. من به فکر گیشه نیستم و دوست دارم فیلم خودم را بسازم، بنابراین حرفی که باید بزنم را می‌زنم. بهتر است سینما را نترسانیم و بگذاریم در چارچوب نظام هر کسی با سلیقه و خاستگاه خودش فیلمش را بسازد چون در این شرایط است که از تنوع بیشتری برخوردار خواهیم بود و هر کسی به سمت فیلمی می‌رود که به آن علاقه دارد.
تابستان طولانی
علی خزاعی‌فر (کارگردان): من قبل از این فیلم 3 تله‌فیلم برای مرکز خراسان‌رضوی ساخته‌ام و تنها 3 سال است که به حوزه ساخت فیلم وارد شده‌ام. «تابستان طولانی» یک نوع شعر روستایی است به همین دلیل تاکید وسواس‌گونه‌ای بر قاب‌های تصویر داشتیم. چون این اثر خیلی شخصی است نمی‌توان از همه انتظار داشت فیلم را تا انتها دنبال کنند. «تابستان طولانی» در اصل فیلمی تلویزیونی است و ما نیز با این نگاه آن را تصویربرداری کردیم اما از لنزهایی کاملا سینمایی و قاب‌بندی‌هایی فکر شده‌ای در کار استفاده شد. پیام ما در این فیلم بالغ شدن فکری و احساس مسؤولیت کودک فیلم بود و برای رسیدن به این بلوغ باید این کودک را در تقابل با جنگ قرار می‌دادیم.
سیاوش حقیقی (تهیه‌کننده): استارت این کار از ایده‌ای که یکی از مسؤولان استان خراسان‌رضوی پیشنهاد داده بود شکل گرفت. نخ تسبیح داستان ما نیز با توجه به صحبت‌های مقام معظم رهبری که عنوان کردند در یکی از روستاهای خراسان در زمان جنگ حتی یک مرد هم باقی نمانده بود و همگی به جنگ رفته بودند، شکل گرفت.
حسین طاهری (بازیگر): این فیلم دهمین اثر سینمایی است که تا به حال من بازی کرده‌ام اما کار اصلی من تئاتر است و چون تئاتری هستم می‌توانم لهجه‌های مختلفی را بیان کنم اما کارگردان اصرار داشت بازیگران باید حتما به لهجه مشهدی در فیلم صحبت کنند و نیازی به روستایی حرف زدن نیست.