اتفاقات فدراسیون فوتبال بویژه در دوره دوم ریاست کفاشیان بیش از آنکه در چارچوب یک مقررات واحد باشد از نگرش‌ها- و البته روابط- تبعیت می‌کند. کم نبوده‌اند چنین مواردی که مشتی نمونه خروار آنها اینگونه است:
الف:
آیین‌نامه لیگ دسته اول می‌گوید تا مادامی که با سرمربی برکنار شده یک تیم تسویه‌حساب نشده باشد برای سرمربی جدید کارت صادر نشده و او نمی‌تواند روی نیمکت بنشیند.
ب:
علی‌اصغر کلانتری از فولاد یزد کنار گذاشته شد و مهدی دینورزاده جای او را گرفت. عدم تسویه‌حساب با کلانتری سبب شد سرمربی جدید نتواند روی نیمکت بنشیند. نکته: این رفتار اگر چه قانونی است اما جهت یادآوری باید گفت کلانتری شیرازی و همشهری جناب آیت‌اللهی است.
ج:
اصغر شرفی از برق شیراز کنار گذاشته شد و محمد عباسی جای او را گرفت. با شرفی نه‌تنها تسویه‌حساب نشده که حتی کسی با او یک خداحافظی خشک و خالی هم نکرده است اما عباسی در بازی برق و ایرانجوان به راحتی روی نیمکت نشست! نکته: یا این نشستن قانونی است یا ننشستن دینورزاده. محمد عباسی هم که شیرازی و همشهری آیت‌اللهی است و برق هم تیم شهر آقای نایب‌رئیس. تیمی که اگر سقوط کند روی کارنامه مدیریتی آیت‌اللهی هم تاثیر دارد. مدیریتی که البته فرآیند انتخابات آن همچنان معمایی لاینحل است. پس باید هر کمکی از دست او برمی‌آید انجام دهد تا برق نجات یابد. حالا کمی بی‌توجهی به چراغ قرمزها و قوانین که مهم نیست! شاید عدم‌موافقت وزارت ورزش با تمدید ماموریت حضور آیت‌اللهی در فدراسیون فرصت مغتنمی است تا فوتبال ما از این مدیریت‌های سنتی نجات یابد.