سیروس محمودیان
اخیرا برخی بر اساس تحلیل‌های ناصواب به‌طور جسته و گریخته مطرح کرده‌اند که باید زمینه را برای جلب مشارکت جریان اصلاحات در انتخابات پیش‌روی ریاست‌جمهوری فراهم کرد. از نظر این جمع محدود، ضرورت حضور اصلاحات در انتخابات آتی به قدری راهبردی است که در این مسیر حتی دادن امتیازات استراتژیک که دال بر دست کشیدن ملت ایران از اصول و مبانی حقه انقلاب اسلامی باشد نیز قابل فهم و توجیه عقلانی می‌نماید.
1- این سخن از زبان هر فرد و جریان ولو موجهی هم جاری شود عینا همان نتیجه نهایی است که دشمن در بطن استمرار‌بخشی به حواشی فتنه 88 دستیابی به آن را دنبال می‌کند. اصالتا بازگشت جریان اصلاحات به عرصه سیاسی کشور پیروزی بزرگ و قابل تاملی برای دشمنان نظام محسوب می‌شود که با صرف هزینه‌های سنگینی فتنه 88 را پس از 10 سال کار مداوم سیاسی- امنیتی کلید زده و در سطوح مختلف آن را مدیریت کردند. در شرایط فعلی، جریان اصلاحات همه مولفه‌های اساسی را برای مبدل شدن به اسب تروای غرب برای تسخیر دژ انقلاب اسلامی داراست. 2- از جمله پرسش‌های اساسی که با دیدن اینگونه مطالبات نسنجیده مبتنی بر تحلیل‌های نادرست از خواست ملت ایران، بر ذهن هر انسان انقلابی تبادر می‌کند این است که آیا اساسا جریان اصلاحات با توجه به مجموع اتفاقات 2 دهه گذشته و بویژه وقایع عبرت‌آموز سال 88 ظرفیت وجودی، لیاقت اجتماعی و حقانیت سیاسی برای مشارکت در امر سرنوشت‌ساز انتخابات حساس 24خرداد 1392 را دارد یا نه؟ در پاسخ به‌طور مختصر می‌توان گفت شکی وجود ندارد که رفتارهای سیاسی- اجتماعی احزاب و جریانات سیاسی برگرفته از مبانی فکری آنان بوده و عینا به‌واسطه مجموع وابستگی‌ها و دلبستگی‌های سیاسی آنان بروز و ثبوت پیدا می‌کند. حقیقتا مجموع جریانات انحرافی اصلاح‌طلب که از گذشته‌ای دور منافع حزبی‌شان را بر ارکان منافع دشمنان ملت ایران استوار کرده و مصالح‌گذرای سیاسی‌شان را بر طناب پوسیده مصالح نامشروع دشمن گره معنایی زدند و اتفاقا در هر 2 غائله تیر 1378 و خرداد 1388 میداندار فتنه مشهود براندازی نظام بودند حکما نمی‌توانند در انتخابات پیش‌رو مشارکت حزبی داشته باشند. 3- طبعا پیش‌شرط مشارکت سازنده حزبی- تشکیلاتی در امور سیاسی در هر کشوری پایبندی و التزام به قانون اساسی، قوانین مصوب و رعایت همه‌جانبه منافع ملی آن کشور است.
بازبینی مواضع و عملکرد سیاسی- اجتماعی جریان اصلاحات موید این حقیقت تلخ است که این جریان بر‌خلاف ادعاهای ظاهرا مصلحانه به دلیل داشتن وابستگی‌های عمقی ایدئولوژیکی به مبانی نظری غرب هیچ پایبندی نظری به قانون اساسی کشور نمی‌تواند داشته باشد. آشکار است که در ادامه مسیر نیز جریان اصلاحات ناگزیر بوده است به‌واسطه عبور از حریم قانون اساسی عملا چوب حراج بر منافع ملی بزند. از منظری دیگر کاملا طبیعی است که تنها هدف غایی این جریان وابسته به غرب از تلاش برای دسترسی به منابع قدرت سیاسی- به هر نحو ممکن- شکل‌دهی و هدایت تلاش‌های هدفمند گسترده برای ایجاد تغییرات بنیادین در متن قانون اساسی کشور و خارج کردن قطار انقلاب اسلامی از ریل اصلی‌اش بوده است. برای نمونه مطابق با اصول متعددی از جمله اصل 113 قانون اساسی، اجرا و پاسداری از قانون اساسی مهم‌ترین وظیفه و رسالت رئیس‌جمهور است که وی در محضر نمایندگان ملت به قرآن مجید سوگند یاد می‌کند که به وظایف مصرح خویش عمل کند. اما برای نمونه فرد اصلاح‌طلبی مانند محمد خاتمی به محض رسیدن به پست حساس ریاست‌جمهوری و بر‌خلاف سوگند جلاله‌اش، ایجاد تغییرات بنیادین در متن قانون اساسی را در دستور‌کار قرار می‌دهد و این رفتار ضد قانون اساسی در حالی صورت می‌گیرد که او باید به‌طور ذاتی مجری و پاسدار حریم و حدود همین قانون اساسی باشد نه مسؤول ایجاد تغییرات بنیادین در آن. 4- داشتن صداقت سیاسی با ملت خویش یکی از ابتدایی‌ترین الزامات فعالیت سازمان‌یافته سیاسی از سوی احزاب و اشخاص در هر کشوری است. در عین حال نمی‌توان فراموش کرد که یکی از خصلت‌های ذاتی جریان اصلاحات فعال در کشور داشتن نفاق گسترده پیدا و پنهان در گفتار و عمل است که البته وجود این نفاق در نزد آنان بنا به دلایل مختلفی کاملا قابل هضم می‌نماید. در واقع هسته مرکزی و بدنه تشکیلاتی جریان اصلاحات که مبتنی بر جهان‌بینی اومانیستی حاکم بر دیدگاه‌هایشان شکل گرفته است در هدف‌گذاری‌های استراتژیک خویش تقابل و خصومت‌ورزی عینی با مطالبات استقلال‌طلبانه ملت ایران را در دستور‌کار قرار داده است اما به ناچار و با توسل به انواع دروغ صرفا در کلام، خویش را سرباز انقلاب و حافظ منافع مردم ایران معرفی می‌کند. 5- به هر صورت اعتقاد به سکولار و پلورالیسم دینی، فرهنگی و ستیز با اصول اسلام ناب محمدی(ص) و هجمه بر اعتقادات ارزش‌مدار ملت ایران بنیان اصلی تفکرات اصلاح‌طلبان را تشکیل می‌دهد. نگاهی گذرا بر مبناي فكري و سابقه عملي اصلاح‌طلبان گواه می‌دهد که مبناي فكري جريان اصلاحات در عرصه حکومت و حکومتداری آموزه‌ها و دیدگاه‌های خاص وارداتی از غرب است. دیدگاه‌های انحرافی وارداتی که جریان اصلاحات به دلیل ترس از واکنش ملت ایران همواره ناگزیر به پنهان‌سازی این اعتقادات بی‌اساس سیاسی- دینی است. به هر حال مجموع این اعتقادات باطل باطنی از جمله علل جدی دیگری است که مانع از فراهم شدن حق مشارکت حزبی در انتخابات پیش رو برای جریان اصلاحات می‌شود. طبیعی است صاحبان چنین تفکرات مادی‌محور مجاز به مشارکت در انتخابات نیستند. باید پذیرفت ریز و درشت انحرافات فکری جریان اصلاحات معلول سکولاراندیشی و دین‌گریزی آنان است و این نوع اندیشه تعرضات اساسی با خواست‌های حقیقی ملت ایران دارد. در حقیقت راه دادن عناصر وابسته به دشمن در متن بازی‌های سیاسی و انتخاباتی کشور امری خلاف مصلحت و قاعده عقلانیت‌گرایی است. به‌طور حتم نمی‌توان منافع کلی کشور را مطابق با سلایق و منافع فردی اشخاص سنجید. 6- نگاهی به بدنه اصلی جریان اپوزیسیون مستقر در خارج از کشور نشان می‌دهد که قاطبه رهبران کنونی آن افراد اصلاح‌طلب منافقی بودند که سال‌های متمادی در پوسته‌ای از نفاق و دو‌رویی بر مسند امور اجرایی و حتی مناصب تصمیم‌ساز کشور تکیه زده و تدریجا با افشای چهره مزورانه‌شان ناچار به فرار مخفیانه از کشور شدند و در چند سال گذشته در دشمنی با ملت و خیانت به کشور سنگ تمام گذاشتند. 7- از سوی دیگر انواع دشمنی‌های بی‌شماری که در طول 20 سال گذشته این طیف آلوده به انحرافات فکری- سیاسی در حق ملت بزرگ ایران انجام داده است از دیگر حقایق تلخ وجودی جریان اصلاحات است. مثلا همین امروز تحریم ملت ایران از سوی غربی‌ها محصول راهنمایی‌ها و گرا دادن‌های اصلاح‌طلبان است. عملکرد جریان اصلاحات در دوران حاکمیت 8 ساله آنان بر سرنوشت کشور مستندا گویای آن است که آنها در عین حال که از بیت‌المال و اموال عمومی ارتزاق می‌کردند اما در خیانتی آشکار از همه ابزارهای ممکنه فرهنگی، سیاسی، هنری، رسانه‌ای و... در اختیار دولت برای هجمه به مبانی دینی و تقویت جریان نواندیش دین‌گریز و حاکمیت‌بخشی به مبانی فلسفی این نوع تفکرات در جای جای جامعه نهایت بهره را بردند. به هر صورت به نظر می‌رسد هر یک از عناصر فعال جریان اصلاحات بر حسب ماموریت محوله از سوی غربی‌ها موظف هستند تا حد توان و متناسب با میزان صبوری ملت و دستگاه‌های امنیتی- قضایی کشور به خوش‌خدمتی به غربی‌ها مبادرت کرده و تدریجا با روشن شدن جایگاه عوامل یادشده در اردوگاه اپوزیسیون و در نهایت محدود شدن عرصه دشمنی با ملت ایران در داخل کشور بار سفر و اقامت در خارج از کشور را ببندند. لذا در خوش‌بینانه‌ترین حالت نیز نمی‌توان حق مشارکت در انتخابات برای چنین جریان نالایق خائن به منافع ملی قائل شد. 8- در خاتمه لازم به اشاره است که بر اساس تجارب تاریخی گذشته قابل درک است ملت ایران که سالیان متمادی زخم‌خورده جریان اصلاحات بوده است و طعم تلخ خیانت اصلاح‌طلبان را با گوشت و پوست خویش لمس کرده نمی‌تواند بر سر اصول با اصلاح‌طلبان سازش کند. حقیقتا دشمنان سر‌سخت نظام و دوستان منفعل به‌طور دقیق باید بدانند که امت حزب‌الله و ملت ایران که برای پیروزی و پیشبرد انقلاب اسلامی و همچنین تثبیت نظام جمهوری اسلامی هزینه‌های سنگینی را متحمل شدند تحت هیچ شرایطی اجازه حضور به جریان اصلاحات که آلوده به انواع خیانت‌های سیاسی، ملی است در عرصه انتخابات آتی را نخواهند داد.