اوکتاویو: اين جام لذيذ بود

دست به کار بزرگی با تیم ایران زد؛ قهرمانی در آسیا. هیچکس توقع رسیدن به این افتخار را نداشت؛ افتخاری که برای خود اوکتاویو دلچسب‌تر از قهرمان شدن با برزیل است: «آن هم یک دلیل دارد، من با ایرانی قهرمان شدم که همه‌چیز را از صفر شروع کرده بود. به همین دلیل است که می‌گویم اگر با برزیل قهرمان می‌شدم تا این اندازه دلچسب نبود». بسیار پرانرژی و مصمم برای رسیدن به افتخارات بزرگ‌تر. مثل کسب نتیجه‌ای خوب در جام‌جهانی: «البته نباید توقع‌ها را بالا برد. خود من هیچ‌وقت از بازیکنانم قهرمانی نخواسته‌ام. همیشه به آنها گفته‌ام بهترین بازی‌شان را انجام بدهند». اوکتاویو، سرمربی برزیلی تیم فوتبال ساحلی ایران چند روز پس از شکست دادن ژاپن در بازی نهایی آسیا و رسیدن به عنوان قهرمانی به همراه دستیارانش میهمان ما بود. اوکتاویو از همه‌چیز و همه‌جا حرف زد و در بین صحبت‌هایش از دست‌های پشت پرده برای جلوگیری از قهرمانی ایران در این رقابت‌ها گفت؛ دست‌هایی که با اعمال فشار به داور در تلاش بودند تا این جام قهرمانی به بچه‌های ایران نرسد: «داور خیلی بد قضاوت می‌کرد. خیلی‌ها با قوانین آشنا نیستند اما من می‌گویم آنها دوست نداشتند ایران قهرمان فوتبال ساحلی آسیا شود». او این را گفت و ادامه داد: «من فکر می‌کنم تاریخچه فوتبال ساحلی در ایران آن هم به صورت با‌کیفیت از سال 2007 شروع شد. قبل از آن تیم‌ها برای حضور در بازی‌های آسیایی نهایت 6 تا بودند که با گذشت سال‌ها در هر دوره سطح کیفی بازی‌ها بالاتر رفت. خیلی از کشورهای آسیایی سعی کردند تا پروژه حرفه‌ای بودن را دنبال کنند بویژه از زمانی که فیفا این رشته ورزشی را به رسمیت شناخت. قبل از این فقط ژاپنی‌ها بودند که با تدوین برنامه‌ای حرفه‌ای حرکت می‌کردند». صحبت کردن درباره بازی با ژاپن؛ اوکتاویو از آن شرایط حساس حرف می‌زند و می‌گوید: «شرایط خنده‌داری بود. بازیکن شماره 10 ژاپنی‌ها برزیلی بود و من او را می‌شناختم. از وقتی که بچه بود می‌شناختمش. وقتی کاپیتان ما می‌خواست برای قرعه سکه بیندازد به او گفتم همیشه حواست به شرایط بازی، آفتاب و باد باشد تا بتوانی طبق آن شرایط، بهترین زمین را انتخاب کنی. من فکر می‌کردم علی شیر و خط را برده است به همین دلیل عصبی شدم و گفتم تو چرا توپ را انتخاب نکردی؟ برای اینکه می‌دانستم اگر توپ دست آنها باشد بازیکن آنها خوب شوت می‌زند. از دست او عصبی شدم که گفت من شیر یا خط را باختم. ما یک راهی داریم که جلوی این شوت‌های اول بازی را بگیریم اما این بازیکن شوت‌های خیلی خوبی می‌زند. ما بازی را جلوی ژاپن و برخلاف آن چیزی که طرحش را ریخته بودیم، شروع کردیم. برای اینکه تمام بازی‌های ما با ژاپن 2- یک و 3 بر 2 می‌شد اما در این بازی و در عرض 5 دقیقه ژاپن 3 بر صفر جلو افتاد. آنها 4 گل از 6 گل خودشان را از روی ضربه‌های خطا زدند. من فکر می‌کنم که داور بازی هم تمایل داشت بیشتر به نفع آنها سوت بزند. ولی بازیکنان ما ویژگی و شخصیت محکمی در آن شرایط داشتند و توانستند بازی را بازگردانند. 2 هفته پیش من یک تحقیق علمی را خواندم که داشت مقایسه می‌کرد سطح فوتبال ساحلی را با فوتبال. اکسیژن و انرژی‌ای را که شما در فوتبال ساحلی مصرف می‌کنید 25 درصد بیشتر از زمین چمن است. شدت مصرف انرژی و مسائل هوازی به این معنی است که خیلی از زمان‌های بازی بازیکنان اکسیژن کمتری به مغزشان می‌رسد. وقتی به این شرایط می‌رسید بازیکنان کمتر می‌توانند فکر کنند. بعضی وقت‌ها هم مسائل بیرونی روی بازی تاثیر می‌گذارد مثل قضاوت داور. آنها دوست نداشتند ایران قهرمان شود، البته من در طول بازی به بازیکنانم می‌گفتم هیچ اشکالی ندارد که گل خورده‌اید اما تلاش کنید تا به بازی بازگردید. به آنها می‌گفتم انرژی‌تان را برای حرف زدن با داور تلف نکنید و فقط روی بازی تمرکز کنید. ما 4 بر یک عقب بودیم و من 3-2 دفعه استراتژی را عوض کردم و مجبور شدم 2 دفعه دروازه‌بان را عوض کنم. نه به خاطر اینکه گل خوردیم، برای اینکه می‌خواستم ریتم بازی را عوض کنم، برای اینکه بازي تيم ایران تغییر کند. ما در کمتر از یک دقیقه و نیم 2 تا گل خوردیم. من استراتژی را به بازی کردن با 2 فوروارد عوض کردم و فرصتی دادم تا بازیکنان اصلی‌ام استراحت کنند. مسلم مسی‌گر، احمد‌زاده و نادری را در 3 دقیقه پایانی بازی دادم و آنها موفق شدند گل بزنند تا بازی 6 بر 6 مساوی شود. تازه ما یک توپ هم به تیر دروازه زدیم». او ادامه می‌دهد: «خیلی سخت است که بخواهم درباره عقب افتادن در آن بازی حساس توضیح بدهم. ولی این کاملا ساده بود که نگرش بازیکنان برای رسیدن به گل را در بازی ببینم. احمد‌زاده چند ثانیه قبل از این گل توپ را زد به تیرک. برای همین همه بازیکنان به این اعتقاد داشتند که می‌توانند گل بزنند. ما موقعیت‌های زیادی داشتیم. ولی این ویژگی فردی مسی‌گر بود که به توانایی خودش ایمان داشت. من همیشه به آنها روحیه دادم که گل بزنند. او باور داشت که می‌تواند دریبل کند و گل بزند. ولی این گل نگرش تیم بود که می‌تواند گل بزند و بازی را نبازد».

اوکتاویو از خودش می‌گوید، از اینکه چطور شد راه ایران را در پیش گرفت و به تیم‌ملی فوتبال ساحلی پیوست: «اول باید بگویم من بازیکن فوتبال بودم و حرفه‌ای بازی می‌کردم. آن زمان پول زیادی در فوتبال نبود. بیشتر از 30 سال قبل را می‌گویم. من در فرانسه هم بازی کردم در لیگ دسته دوم این کشور. من تربیت‌بدنی خوانده‌ام و وقتی فوتبال را کنار گذاشتم 13 سال در دانشگاه تدریس کردم، البته فقط به مربیگری فوتبال فکر نمی‌کردم و یک باشگاه بدنسازی هم داشتم. فکر نمی‌کردم که خیلی بخواهم در فوتبال باشم. وقتی در سال 1993 فوتبال ساحلی شروع شد یکسری رفیق داشتم که آنها هم فوتبال بازی می‌کردند. آنها به من گفتند بیا برویم فوتبال ساحلی بازی کنیم آن هم در آمریکا. قبلا ما در زمین بزرگ فوتبال ساحلی بازی می‌کردیم اما به ما گفتند این بازی در آمریکا در زمین کوچک‌تر و 5 نفره است. این نخستین مواجه من با فوتبال ساحلی بود. این ورزش را یک ایتالیایی ابداع کرده است. برخی از شرکت‌های اروپایی می‌گفتند این ورزشی است که پخش شدنش از تلویزیون می‌تواند جذاب باشد. همان زمان تیم‌ملی برزیل تاسیس شد و به من گفتند چرا تو مربی تیم ملی برزیل نشوی؟ ما شروع کردیم با تیم‌های دنیا بازی کردن. ژاپن و مالزی و تمام اروپا را چرخیدیم و بازی کردیم. بعد‌ها فیفا جام‌جهانی فوتبال ساحلی را تاسیس کرد. فوتبال ساحلی شروع کرد به رشد. من 6 بار با برزیل قهرمان جهان شدم. بعد از آن از پرتغال دعوت کردند تا مربی تیم‌ملی این کشور شوم. برای من خیلی سخت بود. در آن مقطع هم باید باشگاه را اداره می‌کردم و هم در دانشگاه درس می‌دادم. به همین دلیل تمام وقتم را گذاشتم برای اینکه مربی شوم. سال 2000 بود که در پرتغال شروع کردم به تمرین دادن. بعد از یک سال برزیل را زدیم و قهرمان شدیم. این نخستین‌باری بود که برزیل در فوتبال ساحلی می‌باخت. من همیشه سعی می‌کنم برای کارهایم پروژه بلندمدت داشته باشم. من سال 2003 در برزیل مربی فوتبال بودم آن هم در لیگ در دسته 2. سال 2004 در دسته 2 پرتغال کار کردم و در 2005 و 2006 هم به دوبی رفتم. در سال 2007 کریم مقدم آمد دوبی. ایشان مرا دعوت کرد که به ایران بیایم و مربی ایران شوم اما نشد و بعد از این مقطع من رفتم و در کاستاریکا کار کردم. زمانی که سال 2008 من تیم را تحویل گرفتم آنها در پایین جدول بودند اما با این تیم تا فینال پیش رفتم. سال بعد بهترین تیم کاستارکیا از من دعوت کرد؛ من به عنوان بهترین مربی کاستاریکا انتخاب شده بودم. در سال 2010 آمدم ایران. خانواده‌ام پس از آن اتفاقاتی در شیرين فراز برایم افتاده بود گفتند دیوانه‌ای که داری به ایران باز می‌گردی. آمدن من به ایران فقط به خاطر پول نبود. من برای آسیایی شدن آمدم که این اتفاق برایم افتاد و مدال برنز را همراه با ايران گرفتم. می‌خواهم بگویم قهرمانی‌ای که با ایران به دست آورده‌ام خیلی با ارزشمند‌تر از قهرمانی با برزیل است، برای اینکه با ایران از صفر شروع کردم».