آرش رستم‌نمدی:
کارلوس کی‌روش، سرمربی پرتغالی تیم ملی فوتبال ایران پس از نخستین تمرین نفرات دعوت شده توسط خودش برای بازی با لبنان در چارچوب رقابت‌های مقدماتی جام ملت‌های آسیا در یک کنفرانس مطبوعاتی با اصحاب رسانه شرکت کرده و پاسخگوی سوالات آنها شد. آنچه در این پرسش و پاسخ‌ها از زبان سرمربی تیم ملی شنیده می‌شود همان‌هایی هستند که انتظارش از قبل می‌رفت و در عین حال به نظر می‌رسد دغدغه‌هایمان کماکان باید پابرجا مانده تلقی شوند. آقای کی‌روش! ما سید‌مهدی رحمتی را دوست داریم و به‌رغم برخی ضعف‌های آشکار فنی همچنان او را دروازه‌بان اول فوتبال ایران می‌دانیم ولی نبود او یا رضا حقیقی یا محرم نویدکیا یا محمد نوری یا قاسم دهنوی و... دغدغه ما نیست چون بر این باوریم که انتخاب بازیکنان حق شماست و در نهایت باید با بازیکنانی که به سیستم کاری شما می‌خورند، در میدان حاضر شوید تا پاسخگوی عملکرد مجموعه تحت هدایت خود باشید، دغدغه ما تیم ملی است و حرف‌هایی که قبل از شما با اشکال متفاوت و ماهیت مشابه از بقیه شنیده‌ایم. ما قلب شیر را دیده‌ایم، از پازل تاکتیکی هم باخبریم، تعصب را هم می‌شناسیم، با درصدهای آمادگی 80 و 30 هم آشنایی داریم و وقتی صحبت از محکم‌تر و متحدتر و جنگنده‌تر بودن تیم می‌کنید تقریبا با رنگ و لعاب متفاوت به گذشته‌های دور و نزدیک خودمان رجعت داده می‌شویم ولی در این میان آنچه برایمان مبهم می‌ماند کیفیت تیم ملی است. آقای کی‌روش! شما نگران 13 دقیقه و 48 ثانیه وقت تلف کردن لبنانی‌ها در بازی قبلی هستید و ما دغدغه 76 دقیقه و 12 ثانیه باقیمانده را داریم که تیم ملی‌مان چه عملکردی داشت و چه تعداد موقعیت توانست روی دروازه همین تیم ایجاد کند؟ شما مدعی هستید لبنان بدون داشتن حتی یک موقعیت به برتری رسید و ما نگرانیم که چرا تیمی بدون داشتن موقعیت می‌تواند دروازه تیم ما را باز کند؟ ما نگرانیم فوتبالی که روزگاری به داشتن تیمی تهاجمی حداقل در سطح قاره کهن شهره بود چرا در 5 مسابقه خود در مقدماتی جام‌جهانی فقط 2 گل می‌زند؟ ما دغدغه این را داریم که چرا باید در حالی مقابل کره‌جنوبی در خانه پیروز شویم که شرم لرزش‌های تیر دروازه‌مان از یادمان نمی‌رود یا چرا باید مقابل ازبکستانی که 5 بازیکن اصلی خود را هم نداشت با چاشنی شانس بسیار و اشتباه فاحش تیم داوری برنده شویم؟ ما نگرانیم که چرا نمی‌توانیم در 3 بازی خانگی رسمی خودمان در راه جام‌جهانی بیش از یک گل بزنیم و از بازکردن دروازه قطر و ازبکستان در ورزشگاه آزادی عاجز می‌مانیم؟ آقای کی‌روش! دغدغه ما بازیکنان نیستند، همین‌ها را هم دعوت نکن و به جایش از بقال‌های محله مایلی‌کهن‌ها استفاده کن ولی نتیجه بگیر و طوری هم نتیجه بگیر که بتوانیم سرمان را بالا بگیریم. شاید خواسته زیادی از بابت این لیگ باشد ولی بضاعتمان همین‌قدر است. لفاظی و استفاده از واژه‌ها دردی از ما دوا نمی‌کند. هرچند با وضعی که داریم شاید رفتن به جام‌جهانی هم درمان نباشد ولی بگذار به همین آنتی‌بیوتیک دلخوش باشیم؛ این مسکن را از ما نگیر!