محسن جندقی:
«اشیاء از آنچه در آینه می‌بینید به شما نزدیک‌ترند» رکورددار بلندترین نام یک فیلم در سی و یکمین جشنواره فجر- بلکه همه ادوار- است و نرگس آبیار، کارگردان آن تنها کارگردان زن فیلم اولی‌های امسال به شمار می‌رود. این ویژگی‌های جالب موجب شد جمعیت قابل توجهی برای دیدن فیلم به سالن بیایند اما موضوع داستان «اشیاء از آنچه در آینه می‌بینید به شما نزدیک‌ترند» آنقدر گیرا نبود که مخاطب را درگیر خود کند. این فیلم داستان زنی باردار را روایت می‌کند که تقریبا همه مشکلات عالم بر سرش آوار شده است. شوهر وی دانشجو و بیچاره است که با وجود بی‌پولی و فراهم نکردن حداقل امکانات زندگی غر می‌زند و برای برتر نشان دادن خود به زن بدبخت فیلم از هیچ تلاشی مضایقه نمی‌کند. در این گیر و دار بشقابی می‌شکند و از نیمه فیلم تازه گره اصلی آغاز شده و در لحظات پایانی به اوج می‌رسد اما این اوج دوام چندانی ندارد. «اشیاء از آنچه در آینه می‌بینید به شما نزدیک‌ترند» از آن دسته فیلم‌های شریف به شمار می‌رود که اتفاقا پرداخت خوبی دارد و بازیگران نه‌چندان مطرح آن بازی خوبی ارائه می‌دهند اما داستان سطحی آن نمی‌تواند ساختار خوب فیلم را همراه خود کند. «به همین سادگی» رضا میرکریمی بهترین نمونه این نوع فیلم‌هاست که موفق شده جوایز معتبری را از جشنواره بگیرد. آبیار نشان داده آینده خوبی در دنیای سینما دارد اگر به دام تفکرات شبه‌فمنیستی نیفتد.
یک، دو، سه، طالبان!
فیلم «یک، دو، سه، پنج» ساخته محمد معیری درباره سرنوشت 5 اعدامی طالبان است که هر کدام ویژگی خاصی دارد؛ فروش فیلم هالیوودی، خوانندگی و جادوگری از جمله اتهامات آنهاست و قرار است حضور یک زن در جمع اعدامی‌ها محور داستان شود اما از میانه فیلم، رخوت و گنگی بر داستان چیره شده و آن مسیری را که باید شاهد باشیم را نمی‌بینیم. اوج داستان زمانی است که یکی از اعدامی‌ها را برای گرفتن تخم کبوتری به درون چاهی می‌فرستند که ظاهرا سر و تهی ندارد و یکی از ماموران طالبان برای یافتن وی به همان چاه می‌رود. در اینجا مامور یادشده وارد ماشین زمان می‌شود و در رویا و هپروت، زندگی زیرزمینی افغان‌ها را می‌بیند و فیلم آن را به عنوان سعادت افغانستان به مخاطب معرفی می‌کند. «یک، دو، سه، پنج» می‌توانست یک فیلم جذاب باشد اما تکلیف داستان روشن نیست و پایانی نامفهوم دارد. اینکه یکی از ماموران طالبان متحول می‌شود و او را هم به جمع اعدامی‌ها می‌فرستند و از آزادی و رهایی یا تغییر و تحولی دیگر خبری نمی‌شود، یک فاجعه محسوب می‌شود. فیلم با ظلم طالبان آغاز و با ظلم طالبان پایان می‌یابد بی‌هیچ موضوع امیدوارکننده یا متحول‌کننده‌ای. در تیتراژ فیلم معیری به عنوان نویسنده و کارگردان معرفی شده اما پس از پایان نمایش فردی ادعا کرد نویسنده «یک، دو، سه، پنج» وی بوده نه معیری. به این دوست عزیز پیشنهاد می‌شود از خیر این ادعا بگذرد چرا که «یک، دو، سه، پنج» فیلم چندان قابل توجهی نیست که برایش سر و دست شکست، البته اگر این فیلم در خارج از ایران و در خاک کشورهایی که آنتی طالبانیست هستند و با تبليغات عليه طالبان کاسبی می‌کنند، موضوع فرق خواهد کرد و آن زمان به فرد مدعی نويسندگي اين فيلم حق خواهیم داد!