زهرا طباخي
پس از به قدرت رسیدن مجدد اوباما، حوادث شگرفی در آمریکا روی داد از جمله انتقامگیری صریح و سخت تیم امنیتی اوباما از پترائوس، رئیس سیا و ژنرال بلندپایه آمریکایی به عنوان جاسوس و مهره مورد اطمینان اسرائیل! روند تغییرات با رزونانسی بدون توقف از آن زمان تاکنون در حال پیشروی است.
به نظر می‌رسد تغییر جهت تاریخی که رهبر بصیر انقلاب با پیش‌بینی دقیق به آن اشاره کرده بودند صحنه سیاست جهان را هدف گرفته است و ابدا در این میانه «ایران» تنها نیست هر چند ادعایی گزاف نیست اگر کشورمان را بازیگر اصلی آغازکننده «تغییر» در عرصه مدیریت جهانی بشماریم.
برای بررسی همه بردارهای قدرت حاضر در این صحنه لازم است به وضعیت بخشی از طرفین درگیر در این بازی بزرگ با دقت بیشتری بپردازیم. از آمریکا آغاز می‌کنیم:
با روی کار آمدن مجدد اوباما به عنوان نامزدی که مورد تایید آیپک و لابی قدرتمند صهیونیسم در این کشور نبود، جمعی از جاماندگان از قطار سیاست خارجی آمریکا در 4 سال نخست به قدرت رسیدن اوباما عرصه را برای تلافی فشارهای بی‌حد گذشته نهچندان دور، خالی از رقیب یافته‌اند. جان کری را بی‌شک باید طلایه‌دار اتوبوس مدیران جدیدی دانست که در اندیشه تغییر مانیفست سیاست خارجی آمریکا وارد زمین مسابقه می‌شوند. تیمی که قرار بود با افزایش فشارها بر ایران امنیت سیاسی- نظامی اسرائیل را بر اولویت‌های اقتصادی- سیاسی ملت آمریکا همیشه و در همه حال ارجح بشمارند امروز خسته و درمانده زیر چرخ‌های اتوبوس مدیران جدید جا مانده است. صحبت از تغییرات مقطعی و تغییر بازیکنان نیست بلکه این بار به نظر می‌رسد «تغییر» ابزاری برای نجات آمریکای جهانخوار از چنگال سگ هاری به نام صهیونیسم است که کنترلش از دست صاحبانش کاملا خارج شده است. به این ترتیب برگزاری نظرسنجی با سوال «آیا آمریکا باید برای حفظ منافع خود از اسرائیل عبور کند؟» در اندیشکده بروکینز در چنین شرایطی قابل تحلیل است. شواهد نشان از عزم آمریکایی‌ها برای کنار زدن تحلیلگرانی دارد که در طول 20 سال گذشته با اطمینان به خوراک دهی‌های مسموم اصلاح‌طلبان و کارگزاران خیانت‌پیشه وطنی، سعی در ایجاد تغییرات مثبت جهانی به نفع جبهه سیاسی مفلوک خود داشتند. این قطعا خبر بدی برای «آیت‌الله و حواریون اصلاح‌طلب» وی است که چشم به دست غرب برای رهایی از انزوای مردمی در ایران دوخته بودند.
خبر بد بعدی برای صهیونیست‌هایی است که همه تخم‌مرغ‌های خود را در سبد خائنان وطنی ایرانی‌تبار گذاشته بودند و تحلیل‌های دلخواه خود را با خرج چک‌های هزار دلاری از درون ایران صید می‌کردند.
بازیگر دوم این عرصه که به ضرب و زور علاقه‌مند به نپذیرفتن شرایط وخیم فعلی است بی‌شک «اسرائیل منزوی» است. واقعیت این است که صهیونیست‌ها تا پرچم کردن تاریخ خانوادگی مادر اوباما پیش رفتند تا فرصت انتقامگیری وی را در عرصه سیاست خاورمیانه محدود کنند اما شرایط طور دیگری رقم خورد! بزرگ‌ترین بازنده این بازی نتانیاهو بود چرا که راه بازگشت در این شطرنج سیاسی نهچندان پیچیده بسته است. سقوط اولمرت و لیونی با پرونده پر و پیمان تخلفات مالی را اگر آغاز سنگ‌پراکنی میان آمریکا و اسرائیل در نظر بگیریم، افشاگری‌های لیونی از زمان اشتغالش به شغل شریف «جاسوسی جنسی»، سقوط جانگداز لیبرمن، شکست در جنگ غزه، شکست‌های پی در پی در باتلاق سوریه و در نهایت حذف دسته‌ای جاسوسان بلندپایه صهیونیست در آمریکا و اتحادیه اروپا را باید نقاط عطف این جنگ سخت نهچندان سرد دانست.
به همه این شکست‌ها قدرت گرفتن بیش از پیش حزب‌الله در منطقه، نزدیک شدن مرسی مصری به ایران به دنبال کارشکنی‌های سلفی‌های سعودی‌مسلک و مقاومت بی‌نظیر حماس و دستیابی به نقطه غیرقابل قبول خودباوری ملی در یک حزب با هواداران منطقه‌ای را نیز باید اضافه کرد. تصور روزی که مصر، ایران، سوریه و حزب‌الله متحد در کنار یکدیگر مقابل رژیم منزوی اشغالگر قدس با پشتوانه بی‌نظیر ضعف و یأس همه‌گیر در سرزمین موعود بایستند تصویری است که در هیچ اندیشکده‌ای در جهان برای آن پایان خوش خاورمیانه‌ای متصور نیست. فرار از ایستادن و عکس گرفتن در چنین قاب وخیمی است که آمریکا را وادار به آینده‌نگری درباره حوادثی نهچندان دور از انتظار کرده است؛ چه‌بسا برای محاسبه دیر هم شده باشد.
طرف سوم این میدان، سوریه می‌تواند باشد. اگر اسرائیل تصمیم نمی‌گرفت به پشتوانه حماقت ترکیه و نفت عربستان تلاشی مضاعف و محکوم به شکست را برای اجرایی کردن طرح قدیمی و تاریخ مصرف گذشته خاورمیانه جدید «بوش- رایس» عملی کند، اسد سوریه خیلی بعید بود تا این حد جدی پای کار جنگ رسمی با صهیونیسم بایستد. چه‌بسا اگر کار به مذاکرات نسبتا دوستانه می‌رسید، اسد هم به لطافت مرسی با آمریکایی‌های حاضر بر سر میز مذاکره به نیابت از اسرائیل قدم می‌گذاشت اما ظاهرا نقش اسرائیلی‌ها در بازی فعلی آمریکا در منطقه «وخامت‌بخشی» داوطلبانه به هر معضل سیاسی است. به لطف تلاش‌های اسرائیل برای برون رفت از انزوای منطقه‌ای و چه‌بسا جهانی چیزی نمانده پرونده سوریه یکسره شود. بدترین اقدام اسرائیل در این معادله پیچیده ورود مستقیم نظامی به بازی سوریه بود که یک سر آن نیروی ذخیره ایران در منطقه یعنی «حزب‌الله» است. فکر اینکه اسرائیل در یک جنگ مستقیم دیگر با کماندوهای صهیونیست دوام بیاورد حتی برای خاخام‌های ارزشی موعودگرای ساکن بیت‌المقدس نیز مضحک و غیرقابل پیش‌بینی است. بویژه اینکه عملیات بمباران بخشی از تاسیسات اطراف دمشق با ورود مستقیم هواپیماهای اسرائیلی در حریم هوایی سوریه عملا موضع ایران در قبال حوادث سوریه را تایید کرد. به این ترتیب برای همه ملت‌های منطقه از جمله مردم ترکیه، مصر، قطر و عربستان بیش از پیش مشخص شد که جنگ با اسد هیچ ارتباطی با موج بیداری اسلامی در منطقه ندارد و مدعیان رهبری جهان اسلام به صورت کاملا «اتفاقی» (!) در کنار اسرائیل ایستاده‌اند.
غریق به هر چه نزدیکش باشد چنگ می‌اندازد... این وضعیت اکنون اسرائیل منزوی است که بنا بود پشت ایران، قدرت فرامنطقه‌ای مردمی را به زمین برساند. اکنون آمریکا مجبور است برای توفانی کردن ذهن سیاستمداران داخلی پیشنهاد مودبانه مذاکره مستقیم با رهبر عالی ایران با پیش‌شرط رفع تحریم‌ها را مطرح کند. پیشنهاد مذاکره با کیفیت فعلی از این جهت که تاییدکننده همه تحلیل‌های رهبر کشورمان مبنی بر «جواب دادن مسیر مقاومت» است، جالب توجه است اما در کل می‌توان اینگونه تحلیل کرد که چنین پیشنهادی در وضع فعلی جهان به مثابه نشان دادن در باغ سبز برای برون رفت از وضعیت ناگوار فعلی آمریکا و متحدانش در خاورمیانه است. پرونده صدور انقلاب که بنا بود در قرن بیستم به واسطه تلاش‌های بی‌اندازه دولت‌های سازندگی و اصلاحات متوقف شود مجددا به جریان افتاده و این خطری بزرگ است که مقابل تمامیت دکترین سیاسی ماهوی غرب علم شده است. شکی نیست که اکنون وقت ورود رهبر ایران به بازی بزرگ «تغییرات جهانی» است اما تصور اینکه پایان این پرونده به سازشی بی‌ارزش با فرض رفع پلکانی تحریم‌ها ختم شود ساده‌انگارانه است. رفع تحریم‌ها در این شرایط شاید به نظر برخی تحلیلگران کوچک داخلی «امتیازی» بزرگ برای ایران فرض شود اما سوال اصلی این است که برای دست نیافتن ایران به کدام موقعیت جهانی چنین معامله محترمانه‌ای با اصرار به استراتژیست و رهبر بزرگ جهان اسلام پیشنهاد شده است؟ مسیر مقاومت موجب شد قیمت ایران از 34 سال پیش تاکنون تصاعدی روزانه بالا رود تا امروز که پیشکش «سر اسرائیل» به ایران در دستورکار رهبران آمریکا قرار گرفته است. بروکینزی‌ها به نیابت از شخص اوباما در حال تست نظریه قربانی کردن اسرائیل مقابل قدوم رهبر عالی ایران هستند، حقیقتی که دیروز تصور آن نیز برای جبهه سازشکار وطنی محال بود و امروز یک قدم تا عملی شدن آن باقی است. «یک‌قدمی» که می‌توان بر سر پرونده تحریم‌ها معامله‌اش کرد، یا ایستاد و... تصمیم فقط با ساربان است و بس!