همه دور هم جمع بودند، چند سالی می‌شد که این چهار خواهر و برادر در خانه قدیمی، همان‌جایی که دوره بچگی سر و کول هم می‌پریدند، همدیگر را ندیده بودند.خانه ویلایی در محله خلوتی سمت جاده دماوند بود. باران تندی شیروانی را نوازش می‌کرد و آهنگ دلنشینی را به وجود می‌آورد. نوه‌های پاشاخان هر وقت رعد و برق می‌زد از ترس به سمت پدر و مادرشان می دویدند تا پناه بگیرند.
هر کسی چیزی می‌گفت، آن روز سالگرد ازدواج پاشاخان و سمیه بود. همه بچه‌های آنها به یک جشن خانوادگی دعوت شده بودند، چقدر با صفا بود، خنده‌ها یک لحظه هم قطع نمی‌شدند، در پذیرایی بزرگ و شیک بعضی وقت‌ها همه دور هم بودند، گاهی هر کسی جداگانه در اتاق‌ها می‌چرخید و یادی از خاطرات گذشته می‌کرد. خیلی همهمه بود، خانه قدیمی با وجود بازسازی‌های تازه، هنوز زیبایی خودش را داشت. ننه سمیه خوش سلیقه بود و پاشاخان هنوز فکر می‌کرد ارباب و رعیت قدیم است، سبیل‌های چخماقی گذاشته بود و با لباسی شیک در جمع میهمان‌ها قدم می‌زد. زمان شام رسیده بود و ناهید خانم که کلفت خانه بود طبق عادت همیشگی راس ساعت 9 شب زنگ مخصوص غذاخوری را به صدا درآورد، وقتی این زنگ خورد دو دختر پاشاخان با یادآوری گذشته همدیگر را بغل کردند و به گریه افتادند، هنوز این ابراز احساسات تمام نشده بود و همه تحت تاثیر این دو خواهر سکوت کرده بودند که صدای فریادی شنیده شد.
این فریاد که از طبقه دوم بود پس از چند ثانیه به ناله تبدیل شد، همه به سمت اتاق کار پاشاخان دویدند، ننه سمیه زودتر از همه رسید، مهران پسر ته تغاری خانه روی دو زانو نشسته، دستش روی سرش بود و گریه می‌کرد. همه نگاه‌ها به میزکار پاشاخان افتاد، او با سر و صورتی خون آلود روی میز کارش افتاده بود و حرکت نمی‌کرد، ننه سمیه تا این صحنه را دید بی‌هوش روی زمین افتاد، دخترها جیغ و فریاد کردند و مردها بچه‌های کوچولو را که خودشان را به اتاق پدر بزرگ رسانده بودند از آنجا دور کردند. ساعت 10 شب بود که موبایل کارآگاه دیبا به صدا درآمد، از مرکز پیام جنایی اطلاع دادند که جنایتی در جاده دماوند رخ داده است. 45 دقیقه‌ای در مسیر بود تا به محل جنایت رسید. با وجود خلوتی آن محله و اینکه یک خانه خیلی بزرگ در جایی به این پرتی بود، خانه خیلی شلوغ به نظر می‌رسید، خودروهای جورواجور هم نشان می‌دادند که همه تماشاچیان با شنیدن حادثه خود را به آنجا رسانده‌اند. واقعا خانه زیبایی بود، هرگوشه آن میلیون‌ها تومان می‌ارزید، کارآگاه دیبا وقتی داخل اتاق پذیرایی شد چند خانواده را گریان دید، دخترها به ننه سمیه می‌رسیدند، ناهید خانم داشت آب قند و شربت درست می‌کرد و دو تا مرد جوان که مشخص بود به قربانی خیلی نزدیک هستند درگوشه‌ای نشسته و آرام گریه می‌کردند.
دورتر از آنها دو مرد و دو زن نیز دیده می‌شدند که کارآگاه نپرسیده فهمید آنها عروس و دامادهای خانواده هستند. از پله‌های چوبی که زیرپای وی صدای جیرجیرشان شنیده می‌شد به طبقه دوم رفت، چه کلکسیون‌هایی در اتاق بودند. دقیقا روبه‌روی در ورودی میز کار پاشاخان قرار داشت، پیرمرد با سر روی میز کارش افتاده بود.
کارآگاه با قدم‌های تند خودش را بالای سر جسد رساند، یک اسلحه قدیمی درست روی میز و در قسمتی که چانه پاشاخان قرار گرفته بود، دیده می‌شد و دست پیرمرد نیز حالتی را داشت که مشخص می‌کرد تپانچه قدیمی دست خودش بوده. یک شکاف بزرگ دقیقا در قسمت کچل شده سرش قرار داشت، خون حتی تا سقف و لوستر اتاق نیز پاشیده بود، مشخص بود اسلحه به زیر چانه چسبانده شده و ماشه کشیده شده است. درست رو به روی جسد، چندتایی کاغذ نوشته شده دیده شد که مقداری خون روی آن پاشیده شده بود، چند تایی نیز خودکار مشکی‌رنگ و یک ماشین حساب هم در گوشه سمت راست میز کار دیده می‌شد و در سمت چپ چراغ مطالعه خاموش به چشم می‌خورد و هیچ چیز دیگری روی میز یا اطراف آن دیده نمی‌شد. وقتی ماموران تشخیص هویت جنازه را روی صندلی جابه‌جا کردند، اسلحه به دست پاشاخان گیر کرد و روی زمین افتاد. کارآگاه اشتباه نکرده بود با وجود خون آلود بودن صورت مقتول، سوراخ گلوله کاملا زیرچانه پیرمرد دیده می‌شد. برای اینکه همه مسائل بررسی شود، کارآگاه خواست با یک دستمال کاغذی کشوهای میز را باز کند که همه آنها بسته بودند و کلید نیز در آنجا دیده نمی‌شد. همه صحنه نشان می‌داد که پاشاخان خودکشی کرده است.
اما چرا؟!
هنوز این سؤال در ذهن کارآگاه دیبا بی‌پاسخ مانده بود که ستوان بهادری به وی نزدیک شد و گفت: این مرد یکی از خان‌های قدیمیه. او چند سالی بود که سرطان خون داشت و به زور پول خودش رو زنده نگه داشته بود، البته این ماجرا رو فقط زنش می‌دونست و بچه‌هاش از هیچ چیز خبر نداشتند. همه چیز روشن شده بود، کارآگاه دیبا از ماموران تشخیص هویت خواست تا همه اتاق کار را بررسی و وسایل داخل آن را صورت جلسه کنند، بعد در حالی که به لباس بسیار شیک و خانگی پاشاخان نگاه می‌کرد، سمت در خروجی رفت و پیش از آنکه از اتاق خارج شود چشمانش به پنجره نیمه‌باز افتاد. در آن هوای سرد و بارانی یک پیرمرد بیمار بعید به نظر می‌رسید پنجره را باز کند. کارآگاه به سمت پنجره رفت و به پایین نگاهی انداخت، نمی‌دانست به چه چیزی فکر می‌کند اما زیاد مهم نبود. در طبقه پایین چند دقیقه‌ای روبه‌روی خانواده حیرت‌زده پاشاخان مکث کرد، جز یکی از پسرها که موها وکتش خیس بود بقیه خیس نبودند، کارآگاه به صورت این پسر خیره شد، بعد از اتاق پذیرایی به سمت در خروجی خانه ویلایی حرکت کرد.
دو روز بعد، کارآگاه دیبا پشت میز کارش نشسته بود که پرونده خودکشی پاشاخان روی میزش گذاشته شد تا گزارشی نوشته و تحویل بازپرس و سپس بایگانی شود. کار این پرونده خیلی طول نمی‌کشید به خاطر همین پیش از هر پرونده دیگری آن را ورق زد تا با خواندن گزارش‌های ماموران کلانتری و مقایسه آن با دیده‌های خودش گزارش نهایی را بنویسد. در برگه نخست چیز زیادی دیده نمی‌شد جز ساعت تماس خانواده پاشاخان که در آن نوشته شده بود یک پسر که خودش را مهران معرفی می‌کرد پلیس را در جریان مرگ پدرش قرار داده، بعد به بیماری مقتول اشاره شده بود و از یک نامه که در صحنه مرگ به دست آمده و آخرین نوشته پیرمرد بود، چیزهایی می‌شد دید. این نامه کاملا ثابت می‌کرد که پاشاخان خودکشی کرده. برگه بعد همان نامه پاشاخان بود، مقتول چه دستخط خوبی داشت، او با خودکار آبی و با استفاده از کلمات قدیمی این نامه را نوشته بود؛ بیماری سرطان و اینکه دیگر طاقت ندارد در بیمارستان‌ها سرگردان باشد. پاشاخان در نامه نوشته بود که آن شب را به خاطر اینکه سمیه خانم تنها نباشد انتخاب کرده بعد در مورد تغییر وصیتنامه‌اش در آن بخشی که می‌توانسته در ثلث دارایی‌هایش خودش تصمیم‌گیری کند نیز مطالبی نوشته و عنوان کرده بود آخرین وصیتنامه را بدون اطلاع وکیل خانوادگی‌اش و دیگران نوشته و در گاوصندوق گذاشته است.
نامه جالبی بود و باید وصیتنامه پیدا می‌شد. پیرمرد همه جوانب را در نظر گرفته بود. در بازجویی‌های کلانتری اهمیتی به حرفهای میهمانان خانوادگی آن شب داده نشده بود و گذرا در حد یکی، دو سؤال از کنارش گذر کرده بودند. کارآگاه دیبا نیز لزومی نمی‌دید تحقیقات بیشتری بکند. همه اعضای خانواده پاشاخان پذیرفته بودند که پدر خودکشی کرده چون تاب و تحملش در برابر بیماری سرطان را از دست داده بود. یک گزارش دو صفحه‌ای نوشت تا فردای آن روز به دادسرا تحویل بدهد. شب وقتی خواست بخوابد به یاد پرونده خودکشی پاشاخان افتاد و تصویر آن شب جلوی چشمانش رژه رفتند. احساس جالبی نسبت به این پرونده نداشت، کسی در آن سن و سال نباید با وضعیت پولی مناسبی که داشت به این شکل خودکشی کند بویژه در شب میهمانی که جگر گوشه‌هایش به دیدن پاشاخان و سمیه‌خانم رفته بودند. همه مسائل این حادثه را مرور کرد و جالب اینکه به چیزهایی برخورد و با خنده‌ای تلخ چشمانش را بست و خوابید.
صبح روز بعد در اداره قتل کارآگاه ابتدا نزد رئیس رفت و با قاطعیت گفت که ماجرای مرگ پاشاخان خودکشی نیست و یک جنایت ماهر‌انه است. وقتی دلیلش را به رئیس گفت اجازه گرفت تا به ویلای قدیمی برود. باز 45 دقیقه در مسیر بود که در برابر در بزرگ ویلای پاشاخان که با پارچه‌های سیاه و اعلامیه‌های مختلف نشان می‌داد ساکنان آن عزادار هستند، از خودرو پیاده شد. چون در باز بود تک زنگی زد و داخل شد، بعد چند ضربه با انگشترش به درچوبی عمارت اصلی زد.
ناهید خانم در را باز کرد و با دیدن کارآگاه یکه‌ای خورد بعد با صدای بلند گفت که پلیس اومده! پلیس اومده! کارآگاه دیبا اجازه گرفت داخل برود بعد در حالی که سمیه خانم سیاهپوش جلوی وی ایستاده بود خیلی آرام و شمرده گفت: با عرض معذرت باید بگم که پاشاخان شما بر خلاف تصورتون خودکشی نکرده بلکه او به قتل رسیده و من برای مطمئن شدن از این موضوع باید کل خونه رو بازرسی بکنم. سمیه خانم نمی‌خواست باور کند اما بدون مقاومت پذیرفت تا کارآگاه هر کاری لازم می‌داند انجام بدهد. ابتدا به پذیرایی رفت هنوز همه دور یکدیگر جمع بودند، معلوم بود خیلی‌ها از آمدن کارآگاه دیبا راضی نبودند، طوری که مشخص بود وصیتنامه برای آنها نیز مهم بود که در گاوصندوق اتاق کار پاشاخان قرار داشت و با دستور بازپرس پلمب بود و کسی حق ورود به آنجا را نداشت. چندتایی تکه کاغذ و ماشین حساب با چند دسته چک روی میز پذیرایی قرار داشت. عروس و دامادها اصلا ناراحت نبودند اما دخترها هنوز با صدای لرزان حرف می‌زدند و آن طرف نیز پسرها بودند که نمی‌شد حدس زد به چه چیزی فکر می‌کنند. کارآگاه دیبا تصمیم گرفت از دفتر کار پاشاخان شروع کند، وقتی در را باز کرد صدای گریه‌های سمیه‌خانم بلند شد. صحنه هیچ دست‌خوردگی‌ای نداشت، تنها نامه پاشاخان و جسدش را از آنجا بیرون برده بودند، به‌خاطر همین کارآگاه می‌توانست خیلی راحت‌تر به نتیجه‌ای که دنبالش بود، برسد. رفت سمت پنجره نیمه باز و از آنجا به پایین نگاهی انداخت، شرایط طوری بود که قاتل نمی‌توانست بعد از جنایت از آنجا فرار کند. همه جای اتاق را جست‌وجو کرد، هیچ چیزی بیشتر از آنچه که در برخورد اولیه دیده بود به دست نیاورد. مهران نخستین کسی بود که جسد را دیده بود، حتی صدای شلیک را نیز شنیده و شاید کسی را نیز دیده باشد که زیاد مهم نبوده است.
مهران به اتاق کار پدرش صدا زده شد. انگار می‌ترسید اما باید بازجویی می‌شد:
چی شد به اتاق کار بابات اومدی؟
خیلی اتفاقی اینجا اومدم، می‌خواستم کمکش کنم تا با هم به پذیرایی بریم.
از کی اون به تنهایی داخل اتاقش رفته بود؟
حدود نیم ساعتی می‌شد، قرار نبود طول بده اما انگار تصمیم به خودکشی داشت.
صدای گلوله رو شنیدی؟
من صدایی نشنیدم، هوا بارونی بود، رعد و برق اینجا که می‌دونید چه صدایی داره، اگه مسلسل هم کار می‌کرد شاید ما نمی‌فهمیدیم.
اون شب خیس بودی، چرا؟
وقتی من وارد اتاق شدم و اون صحنه رو دیدم بی‌هوش شدم، خواهرم سهیلا یه پارچ آب روم خالی کرد، دلیل دیگه‌ای نداشت.
تو فکر می‌کنی بابات چرا این‌نامه را نوشته؟
اون خیلی منظم بود، حتما دلیل اصلیش وصیتنامه آخری بود و الا پاشاخان درباره کارهایی که انجام می‌داد توضیحی نمی‌داد، حتی اگه خودکشی می‌کرد نمی‌نوشت چرا!
اگر قاتل بین شماها باشه تو چه کسی رو قاتل می‌دونی؟
نمی‌دونم چرا اینجوری می‌گید، بعید می‌دونم قتلی باشه.
چرا بابات وصیتنامه‌اش رو تغییر داد؟
نمی‌دونم چرا؟! پاشاخان خیلی درباره مسائل مالی وسواس داشت و بدون وکیل کاری نمی‌کرد، فکر کنم آنی تصمیم گرفته خودکشی کنه و به خاطر همین خودش رو سریع آماده و بدون اطلاع کسی این کار رو کرده.
مهران به دل کارآگاه نشست، اونو مرخص کرد، بعد نوبت سمیه خانم بود.
به نظرت چه کسی می‌تونه قاتل باشه؟
هیچ کس، ما همه پاشاخان رو دوست داشتیم.
چند ساله که توی خونه بچه‌‌ای ندارین و اونا فقط مهمونی می‌یان؟
حدود 6 ساله. بچه‌هام یه مقداری بی‌معرفت در اومدن و ما رو تنها گذاشتن. بیماری پاشاخان رو من بیشتر از همه لمس کردم، کسی باور نمی‌کنه عین مادر دور اون می‌چرخیدم اما همیشه ازش حساب می‌بردم و می‌ترسیدم.
چرا ترس؟
خب، مرد یه دنده‌ای بود اما همدیگه رو دوست داشتیم، اون هیچ وقت توی کارهاش منو دخالت نمی‌داد و پنهان‌کار بود.
اون شب از بچه‌هاتون کدوماشون توی جمع شما نبودند؟
همه می‌آمدند و می‌رفتند، همیشه یکی کم بود اما اونا برای دیدن کل خونه بعد از مدت‌ها کنجکاو بودند و دلیلی نمی‌بینم که توی مرگ پاشاخان دخالتی داشته باشن.
فکر نمی‌کنید به خاطر ارثیه و پول باشه؟
اگر به خاطر این بود که منو باید می‌کشتند چون تا من زنده‌ام اونا از این ارث محرومند.
به کسی مظنون نیستی؟
خیر، من هنوز کار شوهرم روخودکشی می‌دونم اون خیلی مغرور بود نمی‌خواست محتاج من باشه به خاطر همین دست به این کار زد.
مجید، پسر دیگر پاشاخان بود، او نیز مانند بقیه حرف زد و ماجرا را قتل ندانست.
بگو ببینم لحظه حادثه کجا بودی؟
با دامادمون داشتم شطرنجبازی می‌کردم، من اصلا از اتاق خارج نشدم، همه شاهدند. خوشبختانه من و خونوادم هیچ وقت پذیرایی رو ترک نکردیم!
دامادتون چطور؟
آقا رضا با من شطرنجبازی می‌کرد، فقط یکبار اونم یک دقیقه‌ای رفت سرویس بهداشتی، اما بقیه می‌رفتند و می‌آمدند.
فکر می‌کنی کی قاتله؟
نمی‌دونم اما هر کسی باشه حتما از بابام زخم خورده آخه پاشاخان فقط پول رو می‌شناخت، اون توی وصیتنامه قبلیش بعد از اینکه یه مقداری از اموالش رو به طه بخشیده بود تقریبا همه پولش رو گذاشته بود تا هر سال براش مراسم باشکوهی بگیریم یا مجسمه‌اش را بسازیم و این جور چیزها، اون حتی به ننه سمیه توجهی نکرده بود اما کسی جرات نمی‌کرد چیزی بگه و... هنوز حرفهای رضا تمام نشده بود که کارآگاه دیبا از جا بلند شد و از وی خواست با هم به پذیرایی بروند، همه ترسیده بودند و چشم به لب‌های کارآگاه دوخته بودند.
کارآگاه به شب بارانی برگشت:
همه می‌دونید که یک مهمونی شلوغ و پلوغ اونم با نوه‌های کوچولو، بهترین فرصته تا یه سناریوی حرفهای اجرا بشه؛ اما طراح کی بود، ننه سمیه، رضا، مهران یا حتی دامادها و دخترها یا عروس و ناهید خانم، اما مطمئن باشید از این چند نفر بیشتر نیستند.
اون شب پاشاخان بعد از خوردن داروهایش آن هم از دست ننه سمیه رفت به اتاقش، ماجرا از اینجا شروع می‌شه؛ این مادرتون بود که همراه داروهای اون مقداری داروی خواب‌آور قوی به پیرمرد خورونده بود، وقتی پاشاخان به اتاقش می‌رفته، ننه سمیه سراغش می‌ره، البته توی اون شلوغ پلوغی به چشم نمی‌آد. بابای شما بی‌حال روی صندلی نشسته بود و حتی قدرت حرکت نداشت اما به زور نمی‌خواست بخوابد که ننه سمیه داخل اتاق می‌شه، رعد و برق هم می‌زد سریع کلت قدیمی رو که از قبل آماده کرده بود روی میز می‌ذاره و بعد نامه‌ای به دستخط پاشاخان رو هم روی میز قرار می‌ده، بعد با چسبوندن کلت زیرچونه منتظر می‌شه که رعد و برق بزنه و همزمان با این رعد و برق گلوله شلیک می‌شه، سپس ننه سمیه با صحنه‌سازی خودکشی از اونجا خارج می‌شه و منتظر می‌مونه تا یکی بره سراغ پاشاخان! اینجا فقط یه سؤال می‌مونه که نامه روی کی و چه جوری از پدرتون می‌گیره؟!
وقتی این حرف‌ها شنیده شد همه نگاه‌ها به سمت ننه سمیه برگشت. او که خیلی راحت‌تر از بقیه ماجرا را پذیرفته بود، خنده تلخی کرد و گفت: حقش مرگ بود، اون توی این همه سال منو هیچ دونسته بود حتی توی وصیتنامه‌اش و بخشی که در اختیار خودش بود منو آدم حساب نکرده بود. منم چون زمان ازدواجم با پاشاخان تنها دختر باسواد روستامون بودم شروع کردم به تقلید از دستخط و نوع نوشتار اون، وقتی مطمئن شدم که عین پاشاخان می‌نویسم و امضا می‌کنم یه نامه آماده کردم و بدون اینکه پاشاخان بدونه وصیتنامه جعلی رو توی گاوصندوق گذاشتم. من میهمانی رو هم به خاطر همین نقشه ترتیب داده بودم و نمی‌دونم کجا اشتباه کردم. شلیک در توفان
همه دور هم جمع بودند، چند سالی می‌شد که این چهار خواهر و برادر در خانه قدیمی، همان‌جایی که دوره بچگی سر و کول هم می‌پریدند، همدیگر را ندیده بودند.خانه ویلایی در محله خلوتی سمت جاده دماوند بود. باران تندی شیروانی را نوازش می‌کرد و آهنگ دلنشینی را به وجود می‌آورد. نوه‌های پاشاخان هر وقت رعد و برق می‌زد از ترس به سمت پدر و مادرشان می دویدند تا پناه بگیرند.
هر کسی چیزی می‌گفت، آن روز سالگرد ازدواج پاشاخان و سمیه بود. همه بچه‌های آنها به یک جشن خانوادگی دعوت شده بودند، چقدر با صفا بود، خنده‌ها یک لحظه هم قطع نمی‌شدند، در پذیرایی بزرگ و شیک بعضی وقت‌ها همه دور هم بودند، گاهی هر کسی جداگانه در اتاق‌ها می‌چرخید و یادی از خاطرات گذشته می‌کرد. خیلی همهمه بود، خانه قدیمی با وجود بازسازی‌های تازه، هنوز زیبایی خودش را داشت. ننه سمیه خوش سلیقه بود و پاشاخان هنوز فکر می‌کرد ارباب و رعیت قدیم است، سبیل‌های چخماقی گذاشته بود و با لباسی شیک در جمع میهمان‌ها قدم می‌زد. زمان شام رسیده بود و ناهید خانم که کلفت خانه بود طبق عادت همیشگی راس ساعت 9 شب زنگ مخصوص غذاخوری را به صدا درآورد، وقتی این زنگ خورد دو دختر پاشاخان با یادآوری گذشته همدیگر را بغل کردند و به گریه افتادند، هنوز این ابراز احساسات تمام نشده بود و همه تحت تاثیر این دو خواهر سکوت کرده بودند که صدای فریادی شنیده شد.
این فریاد که از طبقه دوم بود پس از چند ثانیه به ناله تبدیل شد، همه به سمت اتاق کار پاشاخان دویدند، ننه سمیه زودتر از همه رسید، مهران پسر ته تغاری خانه روی دو زانو نشسته، دستش روی سرش بود و گریه می‌کرد. همه نگاه‌ها به میزکار پاشاخان افتاد، او با سر و صورتی خون آلود روی میز کارش افتاده بود و حرکت نمی‌کرد، ننه سمیه تا این صحنه را دید بی‌هوش روی زمین افتاد، دخترها جیغ و فریاد کردند و مردها بچه‌های کوچولو را که خودشان را به اتاق پدر بزرگ رسانده بودند از آنجا دور کردند. ساعت 10 شب بود که موبایل کارآگاه دیبا به صدا درآمد، از مرکز پیام جنایی اطلاع دادند که جنایتی در جاده دماوند رخ داده است. 45 دقیقه‌ای در مسیر بود تا به محل جنایت رسید. با وجود خلوتی آن محله و اینکه یک خانه خیلی بزرگ در جایی به این پرتی بود، خانه خیلی شلوغ به نظر می‌رسید، خودروهای جورواجور هم نشان می‌دادند که همه تماشاچیان با شنیدن حادثه خود را به آنجا رسانده‌اند. واقعا خانه زیبایی بود، هرگوشه آن میلیون‌ها تومان می‌ارزید، کارآگاه دیبا وقتی داخل اتاق پذیرایی شد چند خانواده را گریان دید، دخترها به ننه سمیه می‌رسیدند، ناهید خانم داشت آب قند و شربت درست می‌کرد و دو تا مرد جوان که مشخص بود به قربانی خیلی نزدیک هستند درگوشه‌ای نشسته و آرام گریه می‌کردند.
دورتر از آنها دو مرد و دو زن نیز دیده می‌شدند که کارآگاه نپرسیده فهمید آنها عروس و دامادهای خانواده هستند. از پله‌های چوبی که زیرپای وی صدای جیرجیرشان شنیده می‌شد به طبقه دوم رفت، چه کلکسیون‌هایی در اتاق بودند. دقیقا روبه‌روی در ورودی میز کار پاشاخان قرار داشت، پیرمرد با سر روی میز کارش افتاده بود.
کارآگاه با قدم‌های تند خودش را بالای سر جسد رساند، یک اسلحه قدیمی درست روی میز و در قسمتی که چانه پاشاخان قرار گرفته بود، دیده می‌شد و دست پیرمرد نیز حالتی را داشت که مشخص می‌کرد تپانچه قدیمی دست خودش بوده. یک شکاف بزرگ دقیقا در قسمت کچل شده سرش قرار داشت، خون حتی تا سقف و لوستر اتاق نیز پاشیده بود، مشخص بود اسلحه به زیر چانه چسبانده شده و ماشه کشیده شده است. درست رو به روی جسد، چندتایی کاغذ نوشته شده دیده شد که مقداری خون روی آن پاشیده شده بود، چند تایی نیز خودکار مشکی‌رنگ و یک ماشین حساب هم در گوشه سمت راست میز کار دیده می‌شد و در سمت چپ چراغ مطالعه خاموش به چشم می‌خورد و هیچ چیز دیگری روی میز یا اطراف آن دیده نمی‌شد. وقتی ماموران تشخیص هویت جنازه را روی صندلی جابه‌جا کردند، اسلحه به دست پاشاخان گیر کرد و روی زمین افتاد. کارآگاه اشتباه نکرده بود با وجود خون آلود بودن صورت مقتول، سوراخ گلوله کاملا زیرچانه پیرمرد دیده می‌شد. برای اینکه همه مسائل بررسی شود، کارآگاه خواست با یک دستمال کاغذی کشوهای میز را باز کند که همه آنها بسته بودند و کلید نیز در آنجا دیده نمی‌شد. همه صحنه نشان می‌داد که پاشاخان خودکشی کرده است.
اما چرا؟!
هنوز این سؤال در ذهن کارآگاه دیبا بی‌پاسخ مانده بود که ستوان بهادری به وی نزدیک شد و گفت: این مرد یکی از خان‌های قدیمیه. او چند سالی بود که سرطان خون داشت و به زور پول خودش رو زنده نگه داشته بود، البته این ماجرا رو فقط زنش می‌دونست و بچه‌هاش از هیچ چیز خبر نداشتند. همه چیز روشن شده بود، کارآگاه دیبا از ماموران تشخیص هویت خواست تا همه اتاق کار را بررسی و وسایل داخل آن را صورت جلسه کنند، بعد در حالی که به لباس بسیار شیک و خانگی پاشاخان نگاه می‌کرد، سمت در خروجی رفت و پیش از آنکه از اتاق خارج شود چشمانش به پنجره نیمه‌باز افتاد. در آن هوای سرد و بارانی یک پیرمرد بیمار بعید به نظر می‌رسید پنجره را باز کند. کارآگاه به سمت پنجره رفت و به پایین نگاهی انداخت، نمی‌دانست به چه چیزی فکر می‌کند اما زیاد مهم نبود. در طبقه پایین چند دقیقه‌ای روبه‌روی خانواده حیرت‌زده پاشاخان مکث کرد، جز یکی از پسرها که موها وکتش خیس بود بقیه خیس نبودند، کارآگاه به صورت این پسر خیره شد، بعد از اتاق پذیرایی به سمت در خروجی خانه ویلایی حرکت کرد.
دو روز بعد، کارآگاه دیبا پشت میز کارش نشسته بود که پرونده خودکشی پاشاخان روی میزش گذاشته شد تا گزارشی نوشته و تحویل بازپرس و سپس بایگانی شود. کار این پرونده خیلی طول نمی‌کشید به خاطر همین پیش از هر پرونده دیگری آن را ورق زد تا با خواندن گزارش‌های ماموران کلانتری و مقایسه آن با دیده‌های خودش گزارش نهایی را بنویسد. در برگه نخست چیز زیادی دیده نمی‌شد جز ساعت تماس خانواده پاشاخان که در آن نوشته شده بود یک پسر که خودش را مهران معرفی می‌کرد پلیس را در جریان مرگ پدرش قرار داده، بعد به بیماری مقتول اشاره شده بود و از یک نامه که در صحنه مرگ به دست آمده و آخرین نوشته پیرمرد بود، چیزهایی می‌شد دید. این نامه کاملا ثابت می‌کرد که پاشاخان خودکشی کرده. برگه بعد همان نامه پاشاخان بود، مقتول چه دستخط خوبی داشت، او با خودکار آبی و با استفاده از کلمات قدیمی این نامه را نوشته بود؛ بیماری سرطان و اینکه دیگر طاقت ندارد در بیمارستان‌ها سرگردان باشد. پاشاخان در نامه نوشته بود که آن شب را به خاطر اینکه سمیه خانم تنها نباشد انتخاب کرده بعد در مورد تغییر وصیتنامه‌اش در آن بخشی که می‌توانسته در ثلث دارایی‌هایش خودش تصمیم‌گیری کند نیز مطالبی نوشته و عنوان کرده بود آخرین وصیتنامه را بدون اطلاع وکیل خانوادگی‌اش و دیگران نوشته و در گاوصندوق گذاشته است.
نامه جالبی بود و باید وصیتنامه پیدا می‌شد. پیرمرد همه جوانب را در نظر گرفته بود. در بازجویی‌های کلانتری اهمیتی به حرفهای میهمانان خانوادگی آن شب داده نشده بود و گذرا در حد یکی، دو سؤال از کنارش گذر کرده بودند. کارآگاه دیبا نیز لزومی نمی‌دید تحقیقات بیشتری بکند. همه اعضای خانواده پاشاخان پذیرفته بودند که پدر خودکشی کرده چون تاب و تحملش در برابر بیماری سرطان را از دست داده بود. یک گزارش دو صفحه‌ای نوشت تا فردای آن روز به دادسرا تحویل بدهد. شب وقتی خواست بخوابد به یاد پرونده خودکشی پاشاخان افتاد و تصویر آن شب جلوی چشمانش رژه رفتند. احساس جالبی نسبت به این پرونده نداشت، کسی در آن سن و سال نباید با وضعیت پولی مناسبی که داشت به این شکل خودکشی کند بویژه در شب میهمانی که جگر گوشه‌هایش به دیدن پاشاخان و سمیه‌خانم رفته بودند. همه مسائل این حادثه را مرور کرد و جالب اینکه به چیزهایی برخورد و با خنده‌ای تلخ چشمانش را بست و خوابید.
صبح روز بعد در اداره قتل کارآگاه ابتدا نزد رئیس رفت و با قاطعیت گفت که ماجرای مرگ پاشاخان خودکشی نیست و یک جنایت ماهر‌انه است. وقتی دلیلش را به رئیس گفت اجازه گرفت تا به ویلای قدیمی برود. باز 45 دقیقه در مسیر بود که در برابر در بزرگ ویلای پاشاخان که با پارچه‌های سیاه و اعلامیه‌های مختلف نشان می‌داد ساکنان آن عزادار هستند، از خودرو پیاده شد. چون در باز بود تک زنگی زد و داخل شد، بعد چند ضربه با انگشترش به درچوبی عمارت اصلی زد.
ناهید خانم در را باز کرد و با دیدن کارآگاه یکه‌ای خورد بعد با صدای بلند گفت که پلیس اومده! پلیس اومده! کارآگاه دیبا اجازه گرفت داخل برود بعد در حالی که سمیه خانم سیاهپوش جلوی وی ایستاده بود خیلی آرام و شمرده گفت: با عرض معذرت باید بگم که پاشاخان شما بر خلاف تصورتون خودکشی نکرده بلکه او به قتل رسیده و من برای مطمئن شدن از این موضوع باید کل خونه رو بازرسی بکنم. سمیه خانم نمی‌خواست باور کند اما بدون مقاومت پذیرفت تا کارآگاه هر کاری لازم می‌داند انجام بدهد. ابتدا به پذیرایی رفت هنوز همه دور یکدیگر جمع بودند، معلوم بود خیلی‌ها از آمدن کارآگاه دیبا راضی نبودند، طوری که مشخص بود وصیتنامه برای آنها نیز مهم بود که در گاوصندوق اتاق کار پاشاخان قرار داشت و با دستور بازپرس پلمب بود و کسی حق ورود به آنجا را نداشت. چندتایی تکه کاغذ و ماشین حساب با چند دسته چک روی میز پذیرایی قرار داشت. عروس و دامادها اصلا ناراحت نبودند اما دخترها هنوز با صدای لرزان حرف می‌زدند و آن طرف نیز پسرها بودند که نمی‌شد حدس زد به چه چیزی فکر می‌کنند. کارآگاه دیبا تصمیم گرفت از دفتر کار پاشاخان شروع کند، وقتی در را باز کرد صدای گریه‌های سمیه‌خانم بلند شد. صحنه هیچ دست‌خوردگی‌ای نداشت، تنها نامه پاشاخان و جسدش را از آنجا بیرون برده بودند، به‌خاطر همین کارآگاه می‌توانست خیلی راحت‌تر به نتیجه‌ای که دنبالش بود، برسد. رفت سمت پنجره نیمه باز و از آنجا به پایین نگاهی انداخت، شرایط طوری بود که قاتل نمی‌توانست بعد از جنایت از آنجا فرار کند. همه جای اتاق را جست‌وجو کرد، هیچ چیزی بیشتر از آنچه که در برخورد اولیه دیده بود به دست نیاورد. مهران نخستین کسی بود که جسد را دیده بود، حتی صدای شلیک را نیز شنیده و شاید کسی را نیز دیده باشد که زیاد مهم نبوده است.
مهران به اتاق کار پدرش صدا زده شد. انگار می‌ترسید اما باید بازجویی می‌شد:
چی شد به اتاق کار بابات اومدی؟
خیلی اتفاقی اینجا اومدم، می‌خواستم کمکش کنم تا با هم به پذیرایی بریم.
از کی اون به تنهایی داخل اتاقش رفته بود؟
حدود نیم ساعتی می‌شد، قرار نبود طول بده اما انگار تصمیم به خودکشی داشت.
صدای گلوله رو شنیدی؟
من صدایی نشنیدم، هوا بارونی بود، رعد و برق اینجا که می‌دونید چه صدایی داره، اگه مسلسل هم کار می‌کرد شاید ما نمی‌فهمیدیم.
اون شب خیس بودی، چرا؟
وقتی من وارد اتاق شدم و اون صحنه رو دیدم بی‌هوش شدم، خواهرم سهیلا یه پارچ آب روم خالی کرد، دلیل دیگه‌ای نداشت.
تو فکر می‌کنی بابات چرا این‌نامه را نوشته؟
اون خیلی منظم بود، حتما دلیل اصلیش وصیتنامه آخری بود و الا پاشاخان درباره کارهایی که انجام می‌داد توضیحی نمی‌داد، حتی اگه خودکشی می‌کرد نمی‌نوشت چرا!
اگر قاتل بین شماها باشه تو چه کسی رو قاتل می‌دونی؟
نمی‌دونم چرا اینجوری می‌گید، بعید می‌دونم قتلی باشه.
چرا بابات وصیتنامه‌اش رو تغییر داد؟
نمی‌دونم چرا؟! پاشاخان خیلی درباره مسائل مالی وسواس داشت و بدون وکیل کاری نمی‌کرد، فکر کنم آنی تصمیم گرفته خودکشی کنه و به خاطر همین خودش رو سریع آماده و بدون اطلاع کسی این کار رو کرده.
مهران به دل کارآگاه نشست، اونو مرخص کرد، بعد نوبت سمیه خانم بود.
به نظرت چه کسی می‌تونه قاتل باشه؟
هیچ کس، ما همه پاشاخان رو دوست داشتیم.
چند ساله که توی خونه بچه‌‌ای ندارین و اونا فقط مهمونی می‌یان؟
حدود 6 ساله. بچه‌هام یه مقداری بی‌معرفت در اومدن و ما رو تنها گذاشتن. بیماری پاشاخان رو من بیشتر از همه لمس کردم، کسی باور نمی‌کنه عین مادر دور اون می‌چرخیدم اما همیشه ازش حساب می‌بردم و می‌ترسیدم.
چرا ترس؟
خب، مرد یه دنده‌ای بود اما همدیگه رو دوست داشتیم، اون هیچ وقت توی کارهاش منو دخالت نمی‌داد و پنهان‌کار بود.
اون شب از بچه‌هاتون کدوماشون توی جمع شما نبودند؟
همه می‌آمدند و می‌رفتند، همیشه یکی کم بود اما اونا برای دیدن کل خونه بعد از مدت‌ها کنجکاو بودند و دلیلی نمی‌بینم که توی مرگ پاشاخان دخالتی داشته باشن.
فکر نمی‌کنید به خاطر ارثیه و پول باشه؟
اگر به خاطر این بود که منو باید می‌کشتند چون تا من زنده‌ام اونا از این ارث محرومند.
به کسی مظنون نیستی؟
خیر، من هنوز کار شوهرم روخودکشی می‌دونم اون خیلی مغرور بود نمی‌خواست محتاج من باشه به خاطر همین دست به این کار زد.
مجید، پسر دیگر پاشاخان بود، او نیز مانند بقیه حرف زد و ماجرا را قتل ندانست.
بگو ببینم لحظه حادثه کجا بودی؟
با دامادمون داشتم شطرنجبازی می‌کردم، من اصلا از اتاق خارج نشدم، همه شاهدند. خوشبختانه من و خونوادم هیچ وقت پذیرایی رو ترک نکردیم!
دامادتون چطور؟
آقا رضا با من شطرنجبازی می‌کرد، فقط یکبار اونم یک دقیقه‌ای رفت سرویس بهداشتی، اما بقیه می‌رفتند و می‌آمدند.
فکر می‌کنی کی قاتله؟
نمی‌دونم اما هر کسی باشه حتما از بابام زخم خورده آخه پاشاخان فقط پول رو می‌شناخت، اون توی وصیتنامه قبلیش بعد از اینکه یه مقداری از اموالش رو به طه بخشیده بود تقریبا همه پولش رو گذاشته بود تا هر سال براش مراسم باشکوهی بگیریم یا مجسمه‌اش را بسازیم و این جور چیزها، اون حتی به ننه سمیه توجهی نکرده بود اما کسی جرات نمی‌کرد چیزی بگه و... هنوز حرفهای رضا تمام نشده بود که کارآگاه دیبا از جا بلند شد و از وی خواست با هم به پذیرایی بروند، همه ترسیده بودند و چشم به لب‌های کارآگاه دوخته بودند.
کارآگاه به شب بارانی برگشت:
همه می‌دونید که یک مهمونی شلوغ و پلوغ اونم با نوه‌های کوچولو، بهترین فرصته تا یه سناریوی حرفهای اجرا بشه؛ اما طراح کی بود، ننه سمیه، رضا، مهران یا حتی دامادها و دخترها یا عروس و ناهید خانم، اما مطمئن باشید از این چند نفر بیشتر نیستند.
اون شب پاشاخان بعد از خوردن داروهایش آن هم از دست ننه سمیه رفت به اتاقش، ماجرا از اینجا شروع می‌شه؛ این مادرتون بود که همراه داروهای اون مقداری داروی خواب‌آور قوی به پیرمرد خورونده بود، وقتی پاشاخان به اتاقش می‌رفته، ننه سمیه سراغش می‌ره، البته توی اون شلوغ پلوغی به چشم نمی‌آد. بابای شما بی‌حال روی صندلی نشسته بود و حتی قدرت حرکت نداشت اما به زور نمی‌خواست بخوابد که ننه سمیه داخل اتاق می‌شه، رعد و برق هم می‌زد سریع کلت قدیمی رو که از قبل آماده کرده بود روی میز می‌ذاره و بعد نامه‌ای به دستخط پاشاخان رو هم روی میز قرار می‌ده، بعد با چسبوندن کلت زیرچونه منتظر می‌شه که رعد و برق بزنه و همزمان با این رعد و برق گلوله شلیک می‌شه، سپس ننه سمیه با صحنه‌سازی خودکشی از اونجا خارج می‌شه و منتظر می‌مونه تا یکی بره سراغ پاشاخان! اینجا فقط یه سؤال می‌مونه که نامه روی کی و چه جوری از پدرتون می‌گیره؟!
وقتی این حرف‌ها شنیده شد همه نگاه‌ها به سمت ننه سمیه برگشت. او که خیلی راحت‌تر از بقیه ماجرا را پذیرفته بود، خنده تلخی کرد و گفت: حقش مرگ بود، اون توی این همه سال منو هیچ دونسته بود حتی توی وصیتنامه‌اش و بخشی که در اختیار خودش بود منو آدم حساب نکرده بود. منم چون زمان ازدواجم با پاشاخان تنها دختر باسواد روستامون بودم شروع کردم به تقلید از دستخط و نوع نوشتار اون، وقتی مطمئن شدم که عین پاشاخان می‌نویسم و امضا می‌کنم یه نامه آماده کردم و بدون اینکه پاشاخان بدونه وصیتنامه جعلی رو توی گاوصندوق گذاشتم. من میهمانی رو هم به خاطر همین نقشه ترتیب داده بودم و نمی‌دونم کجا اشتباه کردم. ارسال نظر
پربیننده