مشکلات مالی و زیر‌ساختی تیمی مثل گهر‌دورود در فصل جاری که در مقطعی به قهر بازیکنان این تیم و نداشتن لباس ورزشی مناسب هم کشیده شد این پرسش را مطرح می‌کند که آیا قهرمانی در لیگ آزادگان برای صعود یک تیم به لیگ برتر کافی است؟ روی سخن این گزارش البته باشگاه گهر و تیم فوتبال دوست داشتنی‌اش نیست، بلکه به تمام باشگاه‌های کم‌بضاعت و مشکل‌دار مربوط است. باشگاه‌های فراوانی در فوتبال ایران مشغول فعالیتند که از کمترین امکانات لازم هم بی‌بهره هستند. یک زمین چمن خوب برای تمرین، امکانات فنی و اولیه و یک ورزشگاه استاندارد برای انجام مسابقه پایه‌ای‌ترین چیزهایی است که یک «باشگاه» باید از آن برخوردار باشد. در فوتبال آلمان که جزو پیشرفته‌ترین لیگ‌های فوتبال در دنیاست بوندس‌لیگای یک تا 3، حرفه‌ای است و لیگ‌های 4، 5 و 6 آماتور است. تیم‌هایی که در لیگ چهارم آلمان حضور دارند باید حداقل
500 هزار یورو سرمایه داشته باشند اما اگر در این لیگ قهرمان شوند و بخواهند وارد بوندس‌لیگای 3 شوند باید سرمایه خود را به یک میلیون و 500 هزار یورو افزایش دهند. حال این وضع را با فوتبال ایران مقایسه کنید؛ جز چند باشگاه لیگ برتری، دیگر باشگاه‌های ایرانی تصور داشتن یک ورزشگاه اختصاصی را حتی به خواب هم نمی‌بینند! لیگ آزادگان هفته هجدهم خود را هم پشت‌سر گذاشته و تنها 8 هفته تا پایان فصل جاری این رقابت‌ها باقی مانده است. تیم‌های صدرنشین 2 گروه و تیم‌هایی که برای خود شانس صعود به لیگ برتر را متصور هستند از هم‌اکنون باید به فکر تکمیل زیر‌ساخت‌ها و امکانات خود باشند تا در صورتی که به لیگ برتر راه یافتند به سرنوشت ناگوار گهر دچار نشوند. اکنون هم سازمان لیگ و فدراسیون فوتبال وظیفه دارند با بررسی و کارشناسی دقیق، قواعدی را تنظیم کنند که باشگاه‌ها در کنار قهرمانی در لیگ‌های پایین‌تر، ملزم باشند که امکانات حداقلی را هم داشته باشند و در غیر این صورت جواز حضورشان در لیگ برتر لغو شود. نیازی به تاکید نیست زمان برای تیم‌های لیگ یکی به سرعت در حال طی شدن است و اکنون هم برای شروع دیر است. مثال‌هایی که از لیگ آلمان به عنوان یکی از برترین لیگ‌های اروپایی زده شد و اشاره‌ای که به وظیفه مسؤولان فوتبال کشور شد همه حکایت از یک موضوع دارند؛ حضور در لیگ برتر یعنی حرفه‌ای بودن و حرفه‌ای‌گری نیازمند استانداردسازی و تشکیلات حرفه‌ای است. تیم‌ها و باشگاه‌هایی که فقط می‌خواهند فوتبال بازی کنند و کاری به مسائل حرفه‌ای و قواعد آن ندارند، می‌توانند در لیگ‌های زیر‌گروه و در واقع لیگ‌های آماتوری فعالیت کنند و این نکته را هرگز فراموش نکنند که لیگ برتر جای آماتورها نیست.