بهمن فروتن:
یکی از معیارهای صحبت درباره تیم ملی می‌تواند بازی‌های تدارکاتی باشد که تیم ایران در این زمینه فعالیتی نداشته و هر چه بخواهیم بگوییم، برمبنای فرضیات است. شرایط کیفی فوتبال ایران به دلیل نبود نظارت و کنترل، زیرساخت‌های ضعیف، زمین‌های نامناسب و مشکلات از مباحث پزشکی گرفته تا مسائل دیگر پایین آمده است. نمی‌خواهم بگویم لبنانی‌ها شرایط بهتری دارند اما آنها حداقل یک بازی تدارکاتی با قطر داشته‌اند و از نظر انگیزه برای بازی با ایران در شرایط بهتری هستند. بازی با لبنان سخت خواهد بود. شاید یک روز بارسلونا ورشکست شود و در انتهای جدول قرار بگیرد اما باز هم همه تیم‌ها با انگیزه شکست دادن بارسلونا مقابل آن قرار می‌گیرند. تیم ملی ایران در این روزها همانند بارسلونای ورشکسته است. بازیکنان تیم ایران در حال و هوای همان تیم قدرتمند قدیم آسیا قرار دارند و به ورشکستگی فوتبال ما توجهی ندارند اما لبنانی‌ها با انگیزه برتری به میدان می‌آیند که همین موضوع معادله بازی را تغییر می‌دهد.
بیشتر از اینکه این بازی ایران با لبنان انتقامی باشد دیدار ما در بازی برگشت انتخابی جام‌جهانی مقابل لبنان انتقامی خواهد بود و به نظرم بازیکنان تیم ملی نیز با توجه به حرفهای بودن خود، آن بازی را جدی‌تر می‌گیرند. اینکه کی‌روش گفته زمان بازی‌های لیگ ایران می‌توان رفت و قهوه نوشید حرف درستی است و اتفاقا علی دایی نباید از این حرف ناراحت شود اما سوال از کی‌روش این است که چرا تیم ملی با هدایت او از لیگ ما هم بدتر بازی می‌کند؟ چرا کی‌روش نتوانسته الگویی برای فوتبال ما شود؟ به همین دلیل از حرفهای او حس عوامفریبی به من دست می‌دهد. بازی ایران و ازبکستان در خانه ازبک‌ها را با داربی اخیر استقلال و پرسپولیس مقایسه کنید. کدام بازی بی‌کیفیت‌تر بود؟ در آن بازی ایران و ازبکستان علاوه بر قهوه می‌توانستیم ناهار و شام هم سفارش دهیم. ما از کی‌روش انتظار داشتیم الگویی برای فوتبال ایران باشد اما این اتفاق نیفتاد و در تیم لبنان شاهدیم که یک مربی آلمانی عاشق و زحمتکش چگونه فوتبال این کشور را متحول کرده است. برخی نسخه‌هایی که کی‌روش تجویز می‌کند از داروخانه دلال‌ها بیرون آمده است مانند اصرار بر اینکه لیگ باید 16 تیمی شود اما مگر او نمی‌گوید در مورد فوتبال پایه‌ای ایران دغدغه دارد پس چرا روی این دغدغه تیم‌های پایه تا اندازه 16 تیمی شدن لیگ پافشاری نکرد؟ چرا کی‌روش در بحث دوپینگ در فوتبال ایران تا این اندازه حساسیت به خرج نداد؟ در مورد تغییراتی که در فهرست بازیکنان تیم ملی ایجاد شده و بیرون گذاشته شدن برخی نفرات از جمله انصاری‌فرد باید اینگونه گفت؛ از مجتبی جباری شروع می‌کنم، وقتی سال 85 این بازیکن را در تیم استقلال مقابل تیم خودم شموشک دیدم باور داشتم او پدیده فوتبال ایران خواهد شد. او در قامت یک ژاوی و اینیستای جوان بود اما در نهایت در فوتبال ایران به حقش نرسید. کریم انصاری‌فرد هم با همین وضع روبه‌رو شد. بازیکنی که می‌توانست علی دایی دوم فوتبال ما باشد اما اکنون باید از خود سوال کند که آیا او همان بازیکن گلزن تیم سایپاست؟ تمام تیم‌های ملی دنیا غیر از کشورهایی چون آلمان که لیگ قدرتمندی دارند، از بازیکنان لژیونر تغذیه می‌شوند. طبیعی است که کی‌روش می‌بیند در ایران بازیکنانی دارد که باید 20 روز در اردو باشند اما وقتی بازیکنان شاغل در اروپا را به تیم ملی فرامی‌خواند ظرف 2 روز در قالب تاکتیکی قرار می‌گیرند چراکه این بازیکنان از کودکی با آموزش‌های تاکتیکی بزرگ می‌شوند. زمانی که به مسابقات 8 ساله‌های فوتبال آلمان می‌رفتم بیشترین جمله‌ای که از مربیان کنار زمین شنیده می‌شد «پاس بده» بود. این یعنی آنها از کودکی تاکتیک را درک می‌کنند، اتفاقی که در فوتبال ایران اثری از آن نیست.