دنیا شوکه شده بود. زیدان آفریقا برای مدت 2 ثانیه پیامی مهم را به سراسر جهان ارسال کرد. آنقدر مهم که حتی یک سال بعد حرکت شجاعانه «رجب طیب اردوغان»، نخست‌وزیر ترکیه در اجلاس داووس با آن مقایسه شد. «محمد ابوتریکه» فوق ستاره مصری‌ها، روز 26 ژانویه 2008، یعنی تقریباً یک سال پیش از آنکه «اردوغان» اجلاس داووس را در اعتراض به جنایت‌های صهیونیست‌ها ترک کند، پیراهن سرخ تیم ملی کشورش را تا روی سر بالا کشید تا در کانون رویدادهای جهانی ورزش آن زمان، تظاهراتی یک نفره را در مقابل دوربین‌های پخش زنده جام ملت‌های آفریقای 2006 به نمایش بگذارد. پیام او بر پس‌زمینه‌ای سپید با حروف سرخ انگلیسی و عربی درج شده بود: «همدردی با غزه!» آن هم درست در روزهایی که بحران غزه با نخستین موج حصر و هجمه اسرائیل شکل جدی به خود می‌گرفت. ابوتریکه مهم‌ترین بازیکن تیم ملی فوتبال کشوری بود که دولتش از آن روز تا امروز نقش همدست رژیم اشغالگر قدس در محاصره نوار غزه را بازی کرده است. او در ورزشگاه ملی آکرا پس از به ثمر رساندن گل نخست خود در مقابل تیم ملی غنا، پیراهنش را به نشانه همدردی با مظلومان غزه بالا زد و کارت زردی که از داور مسابقه گرفت و حتی اخطاریه فیفا به او پس از پایان جام شاید کمترین هزینه‌هایی بودند که قهرمان مردم مصر برای حرکت خود پرداخت. چنان که بلافاصله «ابوتریکه» در محافل نزدیک به دولت مبارک به ارتباط با جنبش «اخوان‌المسلمین» متهم شد و تنها محبوبیت زایدالوصف ستاره الاهلی بود که از علنی شدن برخورد با او جلوگیری کرد. اما این پیام 2 ثانیه‌ای تاثیرگذار نخستین اقدام ضدصهیونیستی ابوتریکه در متن رسانه فوتبال نبود. 2 سال پیش از آن در ژانویه 2006 هم او یک پیغام مهم دیگر به جهان اسلام مخابره کرده بود و باز هم در دل رقابت‌های جام ملت‌های آفریقا. او در ورزشگاه ملی قاهره، پس از گلزنی در مقابل سودان پیراهن ملی‌اش را درآورده بود تا در روزهایی که افکار عمومی جهان اسلام از کاریکاتورهای موهن دانمارکی‌‌ها بسیار منزجر بود، با چنین پیامی به برادران مسلمانش دلگرمی بدهد و غیرت اسلامی را در قالب فوتبال حرفه‌ای به نمایش بگذارد: «جانمان فدای رسول‌الله». همان زمان هم ابوتریکه بدون تردید محبوب‌ترین فوتبالیست جهان عرب بود چون به مرزهایی از افتخار دست یافته بود که تا آن هنگام برای فوتبالیست‌هایی با ملیت عربی کم‌نظیر بود. شاید تنها «رباح ماجر» الجزایری و زیدان افتخاراتی بزرگ‌تر از او کسب کرده باشند که دومی هم با وجود اصالت الجزایری‌اش خود را فرانسوی و غیرعرب می‌داند.
در حقیقت ابوتریکه از شهرت و محبوبیتش برای بیداری مردم نهایت استفاده را برد و عواقب احتمالی پیغام‌های خود را هم به جان خرید. سال گذشته وقتی او شعار «همدردی با غزه» را از زیر پیراهنش هویدا کرد یک مقام سیاسی دولت مصر که نمی‌خواست نامش فاش شود سعی کرد موضع رسمی دولت را در قبال رفتار بازیکنی که حالا «قهرمان جهان عرب» محسوب می‌شد، بیان کند: «بله ما می‌دانیم او چرا چنین کاری کرد ولی نباید بکند. ورزش باید از سیاست مبرا بماند». یکی از روزنامه‌های وابسته به حزب حاکم هم بدون نام بردن از ابوتریکه مقاله‌ای هشدارآمیز خطاب به ورزشکارانی نوشت که سعی می‌کنند اندیشه‌های افراطی «اخوان‌المسلمین» و «حماس» را به جامعه تلقین کنند اما استقبال بی‌نظیر مردم مصر و دیگر کشورهای عربی بویژه خود فلسطینی‌ها که مخاطب پیام ابوتریکه بودند احتمال هرگونه تهدید یا محرومیت علیه او را منتفی ساختند. او به اندازه کافی محبوب بود و حالا چنان محبوب شده بود که حتی علاقه‌مندان «محمد زیدان» پدیده مصری شاغل در بوندس‌لیگا نیز همراه با سایرین تایید کردند عنوان «زیدان جدید» یا «زیدان آفریقا» برازنده ابوتریکه است.
زیدان جدید
اما مقایسه «ابوتریکه» با «زین‌الدین زیدان» صرفاً یک قیاس عوامانه و از سر احساسات نیست. «محمد ابوتریکه» که حالا 30 سال دارد فوتبال حرفه‌ای را از 17 سالگی از باشگاه زادگاهش «ترسانه» آغاز کرد و پس از آنکه با «ترسانه» به لیگ برتر رسید دو سال پیاپی آقای گل مصر شد. او همزمان با به تن کردن پیراهن شماره 22 تیم ملی اهرام به الاهلی، محبوب‌ترین باشگاه کشور و رقیب حیثیتی الزمالک پیوست. الاهلی با او پس از یک دوره افول دوباره اوج گرفت و به دو قهرمانی پیاپی در لیگ قهرمانان آفریقا، دو مقام سوم جام باشگاه‌های جهان 2006 و 2008 و رکورد 71 بازی بدون شکست دست یافت. اما افتخارات ملی ابوتریکه از این بزرگ‌تر بودند؛ دو قهرمانی پیاپی قاره سیاه در سال‌های 2006 و 2008. با اینکه مصر نتوانست به دوره گذشته جام جهانی راه یابد اما کارشناسان دوره حضور ملی باشکوه ابوتریکه را قدرتمندترین مصر تمام دوران می‌دانند. گل‌های حساسی که «زیدان آفریقا» در جریان این افتخارات به ثمر رساند، از جمله گل برتری ماه پیش جام باشگاه‌های جهان و دو گلی که به پیروزی مصر در فینال جام آفریقایی 2008 منجر شدند در کنار نقش محوری او به عنوان یک بازیساز فانتزی برجسته، از او فوق ستاره‌ای بی‌نظیر در تاریخ فوتبال قاره سیاه ساخته‌اند چرا که از فوتبال خشن سیاهان به ندرت بازیکنی با چشمه‌های تكنيكي و ظرافت فوتبال ابوتریکه سر بر می‌آورد. به همین دلیل او از سوي کارشناسان سایت فدراسیون جهانی فوتبال به «الماس» تشبیه شد و 3 بار پیاپی نامزد دریافت توپ طلای بهترین بازیکن سال آفریقا شد که توپ‌های طلایی 2006 و 2007 با وجود نارضایتی افکار عمومی در آفریقا به بازیکنان شاغل در اروپا اختصاص یافتند و آخرین شانس ابوتریکه معطوف به مراسم هفته آینده توپ طلای آفریقاست.
واکنش‌های يك شادی حماسی
شادی‌های حماسی «ابوتریکه» واکنش‌های متفاوتی در دو سوی مرز حامیان و دشمنان صهیونیسم به همراه داشته است. مثلاً گزارشگر انگلیسی شبکه ESPN که دیدار مصر و غنا را مستقیماً پخش می‌کرد، پس از مشاهده شعار درج شده زیر پیراهن ابوتریکه برای لحظاتی سکوت کرد و از ادامه گزارش بازی دست کشید. اما در نقطه مقابل «کری براون» گزارشگر شبکه الجزیره ورزشی پس از این دیدار با اصرار سعی کرد ابوتریکه را که از توضیح در مورد حرکتش خودداری می‌کرد به اظهارنظر وادارد که او این رفتار را اقدامی شخصی دانست، چرا که با کودکان تحت محاصره در نوار غزه احساس همدردی می‌کرد و برای آنها نگران بود. بعد او مجبور شد در جلسه‌ای انضباطی در فدراسیون فوتبال کشورش رسماً مسؤولیت عواقب حرکتش را بپذیرد. رسانه‌های انگلیسی‌زبان از جمله بی‌بی‌سی که همان سال ابوتریکه را به عنوان بهترین بازیکن سال آفریقا برگزیده بودند، مسلماً از این رفتار او خشنود نبودند. به همین دلیل لقب «Smiling Assassin» یا «حشاش متبسم» یعنی همان لقبی که بر پیروان جنبش باستانی اسماعیلیان در مصر گذاشته می‌شد را بر او نهادند. با چنین عنوانی رسانه‌های صهیونیستی می‌خواستند به طور ضمنی او را حامی تروریسم جلوه دهند. گزارشگران عرب در نقطه مقابل کارت زردی را که ابوتریکه به خاطر بالا زدن پیراهنش دریافت کرده بود «تنبیه افتخاری» خواندند. در غزه هزاران نفر پس از پیروزی و قهرمانی مصر در آفریقا با عکس‌هایی از ابوتریکه به خیابان‌ها ریختند و حرکت او را ستودند. باشگاه الهلال غزه نیز جشنی به افتخار او برپا کرد که در آن پرچم‌هایی با لوگوهای باشگاه و این عناوین به اهتزاز درآمد: «فلسطین عاشق ابوتریکه»، «ابوتریکه ایده‌آل من»، «ابوتریکه بازیکن بشردوست»، «غزه تو را فراموش نمی‌کند» و «ابوتریکه نمونه‌ای از آزادی و شرافت». تیم جوانان باشگاه نیز در مسابقه‌ای نمایشی، همگی پیراهن شماره 22 او در الاهلی را برتن کردند.اما هنوز جای یک قدردانی ویژه از حرکتی که این بازیکن آزاده مصری بنیان گذارد خالی به نظر می‌رسد. حرکتی که از آن به سنت رفتار ضدصهیونیستی ماه ژانویه تعبیر می‌شود. آیا وقت آن نرسیده که کشورهای مسلمان هر سال در سالگرد تظاهرات حماسی یک نفره ابوتریکه، بهترین ورزشکار مسلمان جهان را برگزینند؟ حماسه به طريقه ابوتریکه
دنیا شوکه شده بود. زیدان آفریقا برای مدت 2 ثانیه پیامی مهم را به سراسر جهان ارسال کرد. آنقدر مهم که حتی یک سال بعد حرکت شجاعانه «رجب طیب اردوغان»، نخست‌وزیر ترکیه در اجلاس داووس با آن مقایسه شد. «محمد ابوتریکه» فوق ستاره مصری‌ها، روز 26 ژانویه 2008، یعنی تقریباً یک سال پیش از آنکه «اردوغان» اجلاس داووس را در اعتراض به جنایت‌های صهیونیست‌ها ترک کند، پیراهن سرخ تیم ملی کشورش را تا روی سر بالا کشید تا در کانون رویدادهای جهانی ورزش آن زمان، تظاهراتی یک نفره را در مقابل دوربین‌های پخش زنده جام ملت‌های آفریقای 2006 به نمایش بگذارد. پیام او بر پس‌زمینه‌ای سپید با حروف سرخ انگلیسی و عربی درج شده بود: «همدردی با غزه!» آن هم درست در روزهایی که بحران غزه با نخستین موج حصر و هجمه اسرائیل شکل جدی به خود می‌گرفت. ابوتریکه مهم‌ترین بازیکن تیم ملی فوتبال کشوری بود که دولتش از آن روز تا امروز نقش همدست رژیم اشغالگر قدس در محاصره نوار غزه را بازی کرده است. او در ورزشگاه ملی آکرا پس از به ثمر رساندن گل نخست خود در مقابل تیم ملی غنا، پیراهنش را به نشانه همدردی با مظلومان غزه بالا زد و کارت زردی که از داور مسابقه گرفت و حتی اخطاریه فیفا به او پس از پایان جام شاید کمترین هزینه‌هایی بودند که قهرمان مردم مصر برای حرکت خود پرداخت. چنان که بلافاصله «ابوتریکه» در محافل نزدیک به دولت مبارک به ارتباط با جنبش «اخوان‌المسلمین» متهم شد و تنها محبوبیت زایدالوصف ستاره الاهلی بود که از علنی شدن برخورد با او جلوگیری کرد. اما این پیام 2 ثانیه‌ای تاثیرگذار نخستین اقدام ضدصهیونیستی ابوتریکه در متن رسانه فوتبال نبود. 2 سال پیش از آن در ژانویه 2006 هم او یک پیغام مهم دیگر به جهان اسلام مخابره کرده بود و باز هم در دل رقابت‌های جام ملت‌های آفریقا. او در ورزشگاه ملی قاهره، پس از گلزنی در مقابل سودان پیراهن ملی‌اش را درآورده بود تا در روزهایی که افکار عمومی جهان اسلام از کاریکاتورهای موهن دانمارکی‌‌ها بسیار منزجر بود، با چنین پیامی به برادران مسلمانش دلگرمی بدهد و غیرت اسلامی را در قالب فوتبال حرفه‌ای به نمایش بگذارد: «جانمان فدای رسول‌الله». همان زمان هم ابوتریکه بدون تردید محبوب‌ترین فوتبالیست جهان عرب بود چون به مرزهایی از افتخار دست یافته بود که تا آن هنگام برای فوتبالیست‌هایی با ملیت عربی کم‌نظیر بود. شاید تنها «رباح ماجر» الجزایری و زیدان افتخاراتی بزرگ‌تر از او کسب کرده باشند که دومی هم با وجود اصالت الجزایری‌اش خود را فرانسوی و غیرعرب می‌داند.
در حقیقت ابوتریکه از شهرت و محبوبیتش برای بیداری مردم نهایت استفاده را برد و عواقب احتمالی پیغام‌های خود را هم به جان خرید. سال گذشته وقتی او شعار «همدردی با غزه» را از زیر پیراهنش هویدا کرد یک مقام سیاسی دولت مصر که نمی‌خواست نامش فاش شود سعی کرد موضع رسمی دولت را در قبال رفتار بازیکنی که حالا «قهرمان جهان عرب» محسوب می‌شد، بیان کند: «بله ما می‌دانیم او چرا چنین کاری کرد ولی نباید بکند. ورزش باید از سیاست مبرا بماند». یکی از روزنامه‌های وابسته به حزب حاکم هم بدون نام بردن از ابوتریکه مقاله‌ای هشدارآمیز خطاب به ورزشکارانی نوشت که سعی می‌کنند اندیشه‌های افراطی «اخوان‌المسلمین» و «حماس» را به جامعه تلقین کنند اما استقبال بی‌نظیر مردم مصر و دیگر کشورهای عربی بویژه خود فلسطینی‌ها که مخاطب پیام ابوتریکه بودند احتمال هرگونه تهدید یا محرومیت علیه او را منتفی ساختند. او به اندازه کافی محبوب بود و حالا چنان محبوب شده بود که حتی علاقه‌مندان «محمد زیدان» پدیده مصری شاغل در بوندس‌لیگا نیز همراه با سایرین تایید کردند عنوان «زیدان جدید» یا «زیدان آفریقا» برازنده ابوتریکه است.
زیدان جدید
اما مقایسه «ابوتریکه» با «زین‌الدین زیدان» صرفاً یک قیاس عوامانه و از سر احساسات نیست. «محمد ابوتریکه» که حالا 30 سال دارد فوتبال حرفه‌ای را از 17 سالگی از باشگاه زادگاهش «ترسانه» آغاز کرد و پس از آنکه با «ترسانه» به لیگ برتر رسید دو سال پیاپی آقای گل مصر شد. او همزمان با به تن کردن پیراهن شماره 22 تیم ملی اهرام به الاهلی، محبوب‌ترین باشگاه کشور و رقیب حیثیتی الزمالک پیوست. الاهلی با او پس از یک دوره افول دوباره اوج گرفت و به دو قهرمانی پیاپی در لیگ قهرمانان آفریقا، دو مقام سوم جام باشگاه‌های جهان 2006 و 2008 و رکورد 71 بازی بدون شکست دست یافت. اما افتخارات ملی ابوتریکه از این بزرگ‌تر بودند؛ دو قهرمانی پیاپی قاره سیاه در سال‌های 2006 و 2008. با اینکه مصر نتوانست به دوره گذشته جام جهانی راه یابد اما کارشناسان دوره حضور ملی باشکوه ابوتریکه را قدرتمندترین مصر تمام دوران می‌دانند. گل‌های حساسی که «زیدان آفریقا» در جریان این افتخارات به ثمر رساند، از جمله گل برتری ماه پیش جام باشگاه‌های جهان و دو گلی که به پیروزی مصر در فینال جام آفریقایی 2008 منجر شدند در کنار نقش محوری او به عنوان یک بازیساز فانتزی برجسته، از او فوق ستاره‌ای بی‌نظیر در تاریخ فوتبال قاره سیاه ساخته‌اند چرا که از فوتبال خشن سیاهان به ندرت بازیکنی با چشمه‌های تكنيكي و ظرافت فوتبال ابوتریکه سر بر می‌آورد. به همین دلیل او از سوي کارشناسان سایت فدراسیون جهانی فوتبال به «الماس» تشبیه شد و 3 بار پیاپی نامزد دریافت توپ طلای بهترین بازیکن سال آفریقا شد که توپ‌های طلایی 2006 و 2007 با وجود نارضایتی افکار عمومی در آفریقا به بازیکنان شاغل در اروپا اختصاص یافتند و آخرین شانس ابوتریکه معطوف به مراسم هفته آینده توپ طلای آفریقاست.
واکنش‌های يك شادی حماسی
شادی‌های حماسی «ابوتریکه» واکنش‌های متفاوتی در دو سوی مرز حامیان و دشمنان صهیونیسم به همراه داشته است. مثلاً گزارشگر انگلیسی شبکه ESPN که دیدار مصر و غنا را مستقیماً پخش می‌کرد، پس از مشاهده شعار درج شده زیر پیراهن ابوتریکه برای لحظاتی سکوت کرد و از ادامه گزارش بازی دست کشید. اما در نقطه مقابل «کری براون» گزارشگر شبکه الجزیره ورزشی پس از این دیدار با اصرار سعی کرد ابوتریکه را که از توضیح در مورد حرکتش خودداری می‌کرد به اظهارنظر وادارد که او این رفتار را اقدامی شخصی دانست، چرا که با کودکان تحت محاصره در نوار غزه احساس همدردی می‌کرد و برای آنها نگران بود. بعد او مجبور شد در جلسه‌ای انضباطی در فدراسیون فوتبال کشورش رسماً مسؤولیت عواقب حرکتش را بپذیرد. رسانه‌های انگلیسی‌زبان از جمله بی‌بی‌سی که همان سال ابوتریکه را به عنوان بهترین بازیکن سال آفریقا برگزیده بودند، مسلماً از این رفتار او خشنود نبودند. به همین دلیل لقب «Smiling Assassin» یا «حشاش متبسم» یعنی همان لقبی که بر پیروان جنبش باستانی اسماعیلیان در مصر گذاشته می‌شد را بر او نهادند. با چنین عنوانی رسانه‌های صهیونیستی می‌خواستند به طور ضمنی او را حامی تروریسم جلوه دهند. گزارشگران عرب در نقطه مقابل کارت زردی را که ابوتریکه به خاطر بالا زدن پیراهنش دریافت کرده بود «تنبیه افتخاری» خواندند. در غزه هزاران نفر پس از پیروزی و قهرمانی مصر در آفریقا با عکس‌هایی از ابوتریکه به خیابان‌ها ریختند و حرکت او را ستودند. باشگاه الهلال غزه نیز جشنی به افتخار او برپا کرد که در آن پرچم‌هایی با لوگوهای باشگاه و این عناوین به اهتزاز درآمد: «فلسطین عاشق ابوتریکه»، «ابوتریکه ایده‌آل من»، «ابوتریکه بازیکن بشردوست»، «غزه تو را فراموش نمی‌کند» و «ابوتریکه نمونه‌ای از آزادی و شرافت». تیم جوانان باشگاه نیز در مسابقه‌ای نمایشی، همگی پیراهن شماره 22 او در الاهلی را برتن کردند.اما هنوز جای یک قدردانی ویژه از حرکتی که این بازیکن آزاده مصری بنیان گذارد خالی به نظر می‌رسد. حرکتی که از آن به سنت رفتار ضدصهیونیستی ماه ژانویه تعبیر می‌شود. آیا وقت آن نرسیده که کشورهای مسلمان هر سال در سالگرد تظاهرات حماسی یک نفره ابوتریکه، بهترین ورزشکار مسلمان جهان را برگزینند؟ ارسال نظر
پربیننده