دیدارهای دوستانه در دنیای فوتبال چندان محبوب نیست. این دیدارها شوق چندانی در هواداران برنمی‌انگیزد و مربیان باشگاهی را خشمگین می‌کند، چرا که بازیکنان با خستگی و مصدومیت به باشگاه‌هایشان باز‌می‌گردند اما این هفته چند بازی عالی برگزار شد که نشان داد جدایی موقت از فوتبال باشگاهی چندان هم بی‌فایده نیست. از این دیدارها چه چیزهایی آموختیم؟ آنخل دی‌ماریا پشت سر خط حمله‌ای متشکل از گونسالو ایگوآین، سرخیو آگوئرو و لیونل مسی بود و این 4 نفر هرچند تنها 45 دقیقه با هم بازی کردند اما از آرژانتین تیمی تسخیرناپذیر ساخته بودند. تنها 3 دقیقه طول کشید تا آنها بتوانند با چند پاس تک‌ضرب و روان دروازه حریف را باز کنند. دی‌ماریا با دریبل‌های پرپیچ‌و‌خم خود از میانه میدان حملات را ترتیب می‌داد و تهدیدی همیشگی برای سوئد بود. آرژانتین در دفاع روی ضربات ایستگاهی ضعف نشان داد اما به اندازه کافی در خط حمله قدرت دارد که بهترین تیم‌ها را به نگرانی بیندازد. بیشتر صحبت‌ها پیش از دیدار برزیل و انگلیس بر سر این بود که کدام بازیکن برزیل ستاره ومبلی می‌شود و بسیاری نیمار را گزینه اصلی می‌دانستند اما ستاره جوان سانتوس نتوانست کار خاصی انجام دهد و وی و هم‌تیمی‌هایش 2 بر یک باختند. نیمار که سه‌شنبه 21ساله شد در طول 90 دقیقه خارج از جریان بازی بود. نخستین‌بار که توپ را لمس کرد به حدی بد بود که توپ از وی دور شد، واکنش‌هایش کند بود و تمام‌کنندگی‌اش هم خوب نبود. البته می‌توان گفت چون فصل لیگ برزیل در دسامبر تمام شد وی آماده نبود اما به هر حال منتقدان به تردیدهای خود درباره وی خواهند افزود. فرانسه چهارشنبه شکست خورد اما دیدیه دشان از عملکرد تیمش راضی بود. البته ضعف دفاعی فرانسه روی هر 2 گل آلمان تردیدهایی را برانگیخت اما عملکرد کلی آنها خوب بود، بویژه در حمله، جایی که فرانسه اخیرا محافظه‌کار شده. در این شب سرانجام متیو والبوئنا جزئی مهم از تیم فرانسه شد. این بازیکن از سال 2010 تاکنون در تیم ملی فرانسه نقشی فرعی داشت اما زمان درخشش وی فرا رسید و وی دومین گل ملی‌اش را زد. در این بازی نباید شکست را مترادف ناکامی دانست.
پس از حذف آلمان در یورو 2012 بسیار درباره ذهنیت این تیم صحبت می‌شد و بیشتر از این می‌گفتند که آنها روحیه جنگندگی خود را از دست داده‌اند. شکست آنها مقابل ایتالیا با باخت به آرژانتین و تساوی فاجعه‌بار 4 بر 4 برابر سوئد ادامه یافت و طرفداران خواهان تغییری سریع بودند. یوآخیم لو با وجود درخواست‌های هواداران برای اخراجش به فلسفه‌اش وفادار ماند و به نظر می‌رسد جواب هم گرفت. اینکه در پاریس مقابل فرانسه عقب باشی و بازی را ببری یعنی جنگندگی فراوانی داشته‌ای، بویژه در دیگ جوشان استاد دوفرانس. اینکه آنها پس از 26 سال فرانسه را بردند نشان می‌دهد آلمان البته ذهنیت پیروزی را دارد. آنها تنها باید هنگامی که این موضوع اهمیت می‌یابد این ذهنیت را نشان دهند. هنگامی که سوت پایان بازی در آمستردام آر‌نا به صدا درآمد داویده آستوری نخستین فردی بود که به مارکو وراتی بابت گل دقیقه 92اش تبریک گفت. دلیل هم داشت. مدافع کالیاری هنگامی که جرمین لنس در صحنه گل اول آماده شوت زدن شد پشتش را به وی کرد و به این ترتیب لنس به آسانی گلزنی کرد تا اینکه سرانجام هافبک پاری سن ژرمن در وقت‌های تلف‌شده بازی را به تساوی کشاند. فابیو کاپلو در هنگام مربیگری انگلیس گفته بود دیدارهای دوستانه بیشتر به این کار می‌آید که بدانید کدام بازیکن را باید خط بزنید، تا اینکه کدام بازیکن را باید به تیم بیاورید. اگر چزاره پراندلی، مربی آتزوری یک چیز را چهارشنبه‌شب یاد گرفته باشد، این است که آستوری خمیرمایه لازم در زمینه بازیخوانی و هوش دفاعی را ندارد تا به بالاترین سطح برسد. میلان هم باید حواسش باشد؛ در ژانویه اخبار بسیاری درباره بازگشت این بازیکن سابق جوانان میلان به این تیم به گوش می‌رسید و انتظار می‌رود آنها در تابستان وی را بخرند. همچنین نمایش عالی اینیاتسیو آباته در سمت راست خط دفاعی هم به پراندلی و هم به ماسیمیلیانو آلگری دغدغه فکری جدیدی داد. صحبت‌های بسیاری درباره آینده او می‌شود و چنین نمایش‌هایی متعلق به روزهای دور وی بود اما اگر او بتواند به این ترتیب به بازی در سطح بالا ادامه دهد می‌تواند دوران بازی باشگاهی و ملی خود را نجات دهد.
آدام ماهر، ستاره جوان AZ فرصت آن را یافت که ارزش خود را در خط میانی نارنجی‌پوشان ثابت کند. وسلی اشنایدر در این بازی نبود و این بازیکن 19ساله لوئیس فان‌خال را ناامید نکرد. این هافبک تهاجمی در 45 دقیقه نخست بازی در همه حملات خطرناک نقش داشت و بداقبال بود که 2 بار جیان‌لوییجی بوفون ضرباتش را عالی مهار کرد. ماهر در نیمه دوم مهارت‌های نیمه اول را به نمایش نگذاشت اما پاس عمقی عالی او برای درک کویت در دقایق پایانی یکی از نکات برجسته بازی بود. اشنایدر کاپیتان تیم است اما باید به سرعت فرم خود را بازیابد چون نسل جدید آماده جانشینی او هستند. با وجود موفقیت‌های فوق‌العاده اسپانیا در سال‌های اخیر، این تیم در 2 تورنمنت اصلی گذشته به راحتی به گل نمی‌رسید. اسپانیا در جام جهانی 2010 تنها 9 گل زد و مردان بیسنته دل‌بوسکه در یورو 2012 بارها بدون حتی یک مهاجم به میدان رفتند. فرناندو تورس اوضاع خوبی ندارد و داوید ویا هم در بارسلونا چندان بازی نمی‌کند. به این ترتیب نگرانی‌های بسیاری درباره خط حمله وجود داشت اما پدرو گلزن شگفتی‌ساز این تیم شده. این مهاجم متولد تنریف 2 بار مقابل اروگوئه گل زد و رکوردش را به 9 گل در 6 بازی اخیر رساند.