زهرا طباخي
همان طور که انتظار می‌رفت رهبر انقلاب در برابر دعوت رسمی مقامات دولت آمریکا مبنی بر پیشنهاد مذاکره مستقیم با ایشان، وارد میدان شده و در حرکتی قابل توجه به تحلیل وقایع و رفتارهای مذاکره‌خواهان آمریکایی و وطنی پرداختند. ورود مستقیم به سیاست‌بازی آمریکایی با استعانت از عبارت مثبت «مذاکره» از یک طرف ژستی پدرانه و از روی قدرت برای سیاستمداران خسته وشکست‌خورده آمریکا به همراه داشت و از طرفی به قول خودشان توپ را در زمین ایران قرار می‌داد. اما چطور شد که بخش عمده این ژست‌گیری سیاسی حساب‌شده با یک «سخنرانی» در دهه فجر انقلاب اسلامی ماسکه شد به طوری که تحلیلگران شبکه رسمی وزارت خارجه انگلیس نیز بناچار مجبور به پذیرش منطق رهبر عالی ایران شد؟
نخستین خبط بزرگ آمریکایی‌ها یک شب قبل از موضع رسمی رهبر ايران بروز یافت آن جا که دولتمردان آمریکا حتی این مقدار سعه‌صدر نداشتند که تا اعلام رسمی طرفی که به مذاکره مستقیم فراخوانده بودند، صبوری کنند! تصویب دور جدید تحریم‌های به قول وزیر خارجه سابق آمریکا «فلج‌کننده» با امضای رسمی اوباما، همان حرکتی بود که رهبر ايران با عنوان «مذاکره به شرط اسلحه» از آن نام بردند. با گل به خودی رسمی آمریکایی‌ها کل وجهه پروژه «مذاکره‌خواهی» و فریاد «صلح‌طلبی» در هم شکسته شد و به واسطه حرکت منطقی ایران، بازی‌ای که همه شرایط آن برای «باخت طرف ایرانی» چیده شده بود، ناگهان از روند دفاعی در جبهه ایران تبدیل به یک حمله دردناک شد. بنا بود استکبار جهانی در شرایطی که فشار به حداکثر خود رسیده از در محبت و دوستی وارد شده و مسیری بی‌بازگشت را به کشور «ضعیف» و دولت «درمانده» گرفتار دربند تحریم‌ها پیشنهاد کند به نحوی که «نه» گفتن به چنین معامله‌ای در منظر جهانی و حتی داخلی غیر‌عقلانی، به دور از منطق و غیر‌دیپلماتیک جلوه کند.
این دقیقا همان چهره‌ای است که سال‌هاست غرب و صهیونیسم تلاش می‌کنند از اسلام سیاسی مدل خمینیسم به جهانیان عرضه کنند. ملت و دولتی که از سر نفهمی بر سر یک ایدئولوژی ضد‌بشری به تفاهم رسیده‌اند و حاضر به «مذاکره» و «صلح» بر سر هیچ ارزش جهانی نیز نیستند! اوج عقلانیت و هوش سیاسی رهبر عالی جمهوری اسلامی در شفاف‌سازی شرایط بازی مذاکره در مرحله یک پروژه سنگین آمریکا مقابل چشم سیاستمداران آشنا به قواعد بازی اجرا شد و این یعنی به ثمر رساندن 3 گل در ابتدای نیمه اول مسابقه‌ای که قرار بود آمریکا را بی‌برو برگشت از بن بست خاورمیانه خارج کند. پیش از این عرض شد تصمیم اینکه ایران آخرین قدم باقیمانده تا پیچ نهایی تغییرات جهانی با مقدمه زایش خاورمیانه جدید را به مزایده بگذارد و به بیشترین قیمت ممکن واگذار کند، با رهبری است اما این بازی‌ای است که غرب هر چقدر که هم بابتش امتیاز بدهد، برد با آنهاست. رفع پلکانی تحریم‌ها که رقمی نیست! اوضاع خاورمیانه و چه بسا ملت‌های جهان به اندازه‌ای قمر در عقرب است که هیچ بعید نیست کل مناسبات «نظم نوین جهانی» با همه هزینه‌هایی که برای تبیین دکترین آن در جهان شده به سرعت نابود شود. حال تصور کنید وقتی رهبر ایران از یک بازی باخت- باخت چنین پیروزی شیرینی بدون آلوده شدن به قواعد «بازی دیپلماسی مذاکره» به دست می‌آورد، تحلیل هزینه اعمال چنین نقشه‌ای با «افزایش فشار» چقدر مشکل می‌شود. اکنون وقت آن است که تحلیلگران موسسات استراتژیک آمریکا مثل بروکینز و وودور ویلسون و دیگران دوباره محاسبه هزینه ـ فایده داشته باشند. به قول «سوزان مالونی» عضو ارشد شورای سیاست خارجی آمریکا پیش از این صحبت از پیشنهاد رفع تحریم‌ها به رهبر عالی ایران به عنوان تقدیم شکلات در برابر به دست آوردن مروارید بود. اکنون می‌توان به طرح بروکینزی‌ها برای معامله «سر اسرائیل در سینی» با رهبر ایران فکر کرد. اما ایران چه نقشی در جهان امروز ایفا می‌کند که قیمتش را تصاعدی و به صورت روزانه در تعاملات جهانی بالا می‌برد؟ آیا غیر‌از این است که صحبت از یک کشور 75 میلیون نفری با موقعیتی استراتژیک در خاورمیانه است که از اقتصادی نه چندان قوی برخوردار است؟ دعوا بر سر کدام نقش ایران در منطقه و جهان است که هزینه‌های استکبار جهانی را تا این اندازه بالا برده و زبان سیاست را نرم کرده است؟ مگر قرار نبود با یک حمله اتمی اسرائیل شر ایران به کلی از سر جهان رفع شود و اوضاع بهتر شود؟ بهاری که بنا بود اسرائیل به پشتیبانی غرب تاسیسات اتمی ایران را هدف قرار دهد چرا هرگز ظهور نکرد؟! بیایید کمی پیشروی فنی داشته باشیم. اگر دعوای غرب با ایران بر سر «برنامه هسته‌ای» بود که 34 سال پیش که نخستین تحریم‌های شدید آمریکا بر ضد‌ایران وضع شد اصلا صحبت از چنین پیشرفت‌هایی نبود! آنچه ایدئولوژی در آستانه شکست غرب را هدف قرار داده «بمب اتم ایرانی» نیست که اگر بود جواب بمب را می‌شد با موشک‌های پیشرفته غربی و اسکادران‌های جنگی و ناوهای هواپیمابر مستقر در خلیج‌فارس داد! آنچه غرب را به وحشتی تمام‌عیار دچار کرده ایدئولوژی اسلام سیاسی است که به واسطه «بیداری اسلامی» و تفاوت آن با سلفی‌گری به عنوان نسخه تخریبی اسلام اجتماعی، کاملا در منطقه خاورمیانه مشخص شده است. ضعف‌های آشکار سلفی‌ها به عنوان نسخه اختراعی فوکویاماها برای مقابله با اسلام ناب‌محمدی به واسطه اقدامات‌شان در افغانستان، پاکستان، سوریه، عربستان، لیبی، مصر، تونس و یمن برای ملت‌های مسلمان در حال آشکار شدن است. سلفی «مغز» ندارد! ایدئولوژی آن «ترور» است و خدایش « شیطان» است، جاده‌صاف‌کن استعمار است و از پاسخ دادن به سوالات معمولی مسلمین عاجز است. در مقابل کارنامه علمی و عملی خمینیسم به عنوان شکل ظهور‌یافته مبتنی بر اسلام اهل بیت علیهم‌‌السلام واضح و آشکار در برابر مسلمین جهان رژه می‌رود. شکی نیست که مدل ایرانی انقلاب اسلامی به همه اهداف خود دست نیافته اما عمر این انقلاب به بیش از 34 سال نمی‌رسد با این حال پیشرفت‌ها گویای آینده‌ای بسیار روشن است. گسترش شکلی از اسلام که موفق شده مقابل زیاده‌خواهی‌های غرب در بازه زمانی مناسبی مقاومت کند و بر سر معادلات آمریکایی از خاورمیانه و شمال آفریقا گرفته تا آمریکای جنوبی فرود آید، بسیار خطرناک است. خطری بالقوه که به واسطه راهکارهای غلط اندر غلط غرب به بیش از نیمی از کشورهای مسلمان منطقه صادر شده است. هدایت چنین جریانی نه بر عهده روسای جمهور ایران است و نه در اندازه آنهاست. قبای رهبری چنین پروژه عظیمی بر دوش رهبر حکیم جهان اسلام است و تنها از او ساخته است. تنها تماشای چنین برخورد نفس‌گیری لذت بخش است خوشا به سعادت آنها که در چنین میدانی میانداری می‌کنند برای نايب حضرت صاحب (عج). سهم ما شرکت در راهپیمایی است که 22 بهمن مصری‌ها را تقویت می‌کند و بر ابهت رهبر بزرگ جهان اسلام به واسطه قدرت الهی و مردمی‌اش می‌افزاید. درود خدا بر مجاهدان راه حق.