عليرضا پورصباغ:
بی‌نظمی در سالن اهالی رسانه در روز آخر به اوج رسید. در این روز همه در برج میلاد حاضر شدند و بسیار خوش گذراندند و بیچاره خبرنگاران و منتقدان که 10 روز روی زمین نشسته و فیلم تماشا کردند. واقعا برای روی زمین نشستن کارت صادر کردن خنده‌دار و مضحک به نظر می‌رسید. کاش فیلم‌ها در پارکینگ برج میلاد اکران می‌شد تا فضا برای روی زمین نشستن دلچسب‌تر می‌شد و به جای شبه‌شام و ناهاری که به ما می‌دادند لقمه نان و پنیری می‌دادند تا منت پذیرایی از سرمان کم شود و بیشتر به اعضای هیات اسلامی هنرمندان رسیدگی شود تا احیانا نوزادان و فرزندان اعضای هیات اسلامی هنرمندان از وجود اهالی رسانه دلخور و ناراحت نشوند.
جیب‌بر خیابان جنوبی (سیاوش اسعدی)
فیلم دوم سیاوش اسعدی، کارگردان جوان سینما نسبت به فیلم اولش، «حوالی اتوبان» از زوایه محتوا یک گام رو به عقب و از زوایه فرم یک گام به پیش است. با این حال این توقع می‌رود فیلم تازه اسعدی در مواجهه با مخاطب سینمارو مورد مقبولیت بیفتد و فیلم در گیشه با استقبال مواجه شود، ضمن اینکه فیلم المان‌های فروش در گیشه را دارد. در این فیلم قصه به صورت مشخص بوی کهنگی می‌دهد و به‌روز کردن چنین قصه‌ای تا‌حدودی دشوار به نظر می‌رسد؛ عاشقانه‌ای از آدم آرزومندی که رویاهایشان هیچگاه محقق نمی‌شود. اما نسبت این گروه با زمانه خودشان مشخص نیست و متاسفانه فیلم از این زوایه آسیب جدی می‌بیند. نکته دیگر در نوع شخصیت‌پردازی اصلی وجود دارد که سبب عدم ارتباط مخاطب با جهان قصه فیلم می‌شود.
سر به مهر (هادي مقدم‌دوست)
هادی مقدم‌دوست، کارگردان پیش از ساخت این فیلم عمدتا به عنوان فیلمنامه‌نویس و همکار حمید نعمت‌الله شناخته می‌شد البته قبل از اقدام به ساخت این فیلم اپیزودی از یک مجموعه 3 قسمتی را در اثری مشترک با شاپور قریب ساخته بود. از سوی دیگر نیت مقدس کارگردان برای ساختن فیلمی در ستایش نماز هم مورد ستایش و تقدیس است اما اگر فیلم را روی پرده سینما مشاهده می‌کنید درخواهید یافت دوران فیلم‌هایی که تنها یک شخصیت محوری بتواند بار دراماتیک فیلم را بر دوش بکشد سر آمده است. هملت زنانه‌ای که تنها فرقش با هملت این است که فاقد کشمکش با اطرافیان است، یعنی مخاطب مجبور می‌شود همه فیلم را با کشمکش‌ها و دغدغه‌های فردی این شخصیت فیلم را دنبال کند و اتفاقا این کشمکش‌ها همراه با صدای ذهنی شخصیت صبا روی وبلاگ تثبیت می‌شود تا بدنه روایت مبتنی باشد بر این روایت صرفا شخصی و مخاطب در مواجهه با این فرد و زندگی کاملا معمولی این پرسوناژ دنبال فراز و فرود داستانی باشد و اتفاقا این فراز و فرود در چالش با دغدغه‌های صبا، شخصیت اصلی، گنجانده نشده است. همین مساله گریبان فیلم را می‌گیرد و مخاطب نمی‌تواند درون دنیای این پرسوناژ ورود کند. این بزرگ‌ترین آسیب فیلمنامه این اثر به شمار می‌رود و دغدغه‌ها و نگره‌های فردی در منحنی درام قرار نمی‌گیرد.
فرزند چهارم (وحید موسائیان)
یکی از بدترین فیلم‌های جشنواره سی و یکم آخرین ساخته موسائیان است که فیلمی غیرقابل تحمل است که فاقد داستان روایت است. موسائیان لحن قصه‌گویی‌اش را از دست داده و به مستندنگاری به شیوه گلچهره افتاده است. باید یک نکته را صراحتا و با شفافیت کامل گفت که فیلمنامه‌ای در کار نیست و فیلم بر اساس جهان‌بینی توریستی فیلمساز ساخته شده است.
هیچ گیرایی روایی در بطن اثر وجود ندارد و عدم روایتگری آسیب‌های جدی به فیلم وارد کرده است.آمریکایی‌ها درباره حضور نظامی خود در سومالی فیلم «سقوط شاهین سیاه» را ساخته‌اند که یکی از پرفروش‌ترین فیلم‌های سال 2002 به شمار می‌رود و ما فیلم «فرزند چهارم» را اصطلاحا درباره شیوه خدمات‌رسانی سازمان هلال احمر ساخته‌ایم که به لعنت... نمی‌ارزد و هیچ مخاطبی در هنگام اکران فیلم حاضر نخواهد شد برای دیدن فیلمی کم‌مایه به سالن سینماهای نمایش‌دهنده برود و اساسا وقایع سومالی دستمایه‌ای است برای فرصت‌طلبی‌های شبه‌هنرمندانه تا برای ارضای این ذائقه دست به چنین ماجراجویی‌هایی بزنند. اعتقاد نگارنده این است ساخت فیلم‌هایی با تم جهانی و بین‌المللی به هیچ‌وجه کار امثال موسائیان نیست و البته هستند فیلمسازان خوبی که می‌توانند با زبان بین‌المللی فیلم بسازنند اما چه کنیم که دوره نور‌چشمی‌هاست نه دوره آدم‌های قد بلند.
پویا‌نمایی 9:20 در بوشهر (محمد امين همداني)
اعتماد به جوان‌تر‌ها و به نسل پویایی که همیشه گرفتار درهای بسته است نشان داده در حوزه سینما نیاز به یک ریزش است تا یک رویش بزرگ اتفاق بیفتد. جشنواره‌ای که فیلم اولی‌ها آن را تسخیر کرده‌اند این نوید را می‌دهد که باید به نوجویان دانش‌آموخته اعتماد کرد. ماحصل این اعتمادها در انیمیشن خوش‌ساخت و خوش‌رنگ و لعاب «9:20 در بوشهر» متجلی شده است؛ فیلمی که داستان ابر‌قهرمانی پروتاگونیستی جذابی را روایت را می‌کند و اگر فیلم اکران خوبی داشته باشد قطعا با اقبال عمومی مواجه خواهد شد.
داستان فیلم به دخالت خارجی و عملیات تروریستی جاسوسان خارجی اشاره دارد. در گام نخست در تیتراژ فیلم این تصور به‌وجود می‌آید که با فیلمی شعارزده مواجهیم اما با گذشت لحظاتی از فیلم درخواهید یافت با اثر فوق‌العاده سر پا و کاملا قابل قبولی مواجهیم. به هر حال در دایره فیلم‌های ضعیفی که موسسه آوینی تولید کرده این اثر کاملا قابل تامل و تعمق است.
هیس دختر‌ها فریاد نمی‌زنند (پوران درخشنده)
این فیلم بی‌شک بهترین فیلم کارنامه کاری پوران درخشنده است که آثار اخته فراوانی در کارنامه‌اش دارد و غیر از 2 فیلم «رابطه» و «پرنده کوچک خوشبختی» دیگر آثاری که در این سالیان ساخته آثار در‌خوری نبوده و نیستند. اما «هیس...» از حیث تم و محتوا فوق‌العاده به فیلم‌های «عصر جمعه» و «من مادر هستم» شباهت دارد. فیلمنامه تا بخشی که برادر مقتول را پیدا می‌کنند کاملا اثر قابل قبولی است اما زمانی‌که برادر مقتول پیدا می‌شود به دام ابتذال هندی شدن می‌افتد؛ دقیقا اتفاقی که در فیلم من مادر هستم در بخش‌های پایانی می‌افتد و شیوه پایان‌بندی و جمع‌بندی نهایی کاملا دم‌دستی می‌شود.
زیباتر از زندگی (انسيه شاه‌حسینی)
موسسه اوج با تهیه و تولید این فیلم رسما سرمایه‌اش را هدر و به فنا داده است. طبیعی است جاه‌طلبی‌های هنرمندانه برخی فیلمسازان با ساخت فیلم درباره سومالی و مستند‌نمایی اغنا می‌شود و عده‌ای نظیر شاه‌حسینی که مدیوم سینما و تلویزیون همچنان برایشان تفاوتی ندارد دکانی ساخته‌اند چند نبش و بر طبل ارزشی می‌کوبند تا فیلم‌هایی از این جنس بسازند که نه خیر دنیا را همراه خواهد داشت نه خیر آخرت و نه کارکردی برای سفارش‌دهنده. ژانر سینمای ریاکاری تنها با کوبیدن بر طبل ارزش‌ها محقق خواهد شد.