در حاشیه بی‌حرمتی به اصحاب رسانه
در جشنواره فیلم فجر
وسیله‌اي به نام خبرنگار!
پس از اتفاقات ناخوشایندی که سال گذشته در سینمای رسانه یعنی برج میلاد رخ داد، رسانه‌های مختلف هر کدام به شکلی نسبت به این اتفاقات اعتراض کردند و امیدوار بودند امسال دیگر شاهد حضور افراد غیررسانه‌ای و غیرمرتبط نباشند. امسال نه‌تنها وضع بهتر نشد بلکه خبرنگاران و منتقدان رسما تحقیر شدند. اختصاص برج میلاد به اصحاب رسانه سال 88 و در دوره دبيري مهدی مسعودشاهی انجام شد. یکی از اقدامات خوب و شایسته ایشان، تبدیل سینمای برج میلاد به کاخ جشنواره بود. با درایت او و همکارانش در فارابی اصحاب رسانه یکی از بهترین دوره‌های جشنواره به لحاظ نظم و بهره‌مندی از امکانات جانبی را تجربه کردند.
این اقدامات و برنامه‌ریزی‌ها به جای آنکه با اصلاحات به رونق بیشتر بینجامد با تغییرات مدیریتی متاسفانه به نقطه اول بازگشت و باز هم همان مشکلات و ضعف‌ها نمود پیدا کرد. سال گذشته محمد خزاعی فرصت زیادی برای سامان دادن جشنواره نداشت و همین باعث شد شاهد بی‌نظمی‌هایی در کیفیت اجرا باشیم اما امسال محمدرضا عباسیان خیلی زود سکان دبیری جشنواره را برعهده گرفت و انتظار می‌رفت جشنواره‌ای کم‌نقص برگزار کند. با این حال وی هرگز در این راه موفق نبود و با شیوه مدیریتی‌اش داد همه را درآورد! بی‌تدبیری مسؤولان این دوره به حدی بود که اگر سال گذشته شاهد بچه در سالن اصحاب رسانه بودیم، امسال برج میلاد پر بود از نوزادانی که صدای گریه‌شان بیش از هر چیز به چشم می‌آمد! برای ما هنوز مشخص نیست این میهمانان ویژه چرا و چگونه به کاخ جشنواره راه یافته‌اند؟! نکته بامزه اینکه اصحاب رسانه و منتقدان و حتی هنرمندان ایستاده فیلم‌ها را تماشا می‌کردند و آدم‌های غیرمرتبط بیشتر صندلی‌ها را به تصرف خود درآورده بودند.
ماجرا اما همین‌جا ختم نمی‌شد؛ چیزی که برای اهالی مطبوعات گران تمام شده برخورد حقیرانه با آنهاست؛ از ورودی پارکینگ گرفته تا نحوه ورود به سالن و از همه بدتر صف طویل غذا! وقتی اعتراض می‌کردی که ما مطبوعاتی هستیم و داریم جشنواره خود شما را پوشش می‌دهیم، گویی رکیک‌ترین حرف عالم را زده باشی! جواب‌هایی تحقیرآمیز می‌شنیدی: برو تا کارتت رو ضبط نکرده‌ام، بچه‌های مطبوعات پررو شده‌اند و... . اوج این تحقیر در سئانس آخر جشنواره و هنگام نمایش فیلم «هیس دخترها فریاد نمی‌زنند» رخ داد. ازدحام افراد غیرمرتبط به حدی بود که بیشتر خبرنگاران حتی جایی برای ایستادن نداشتند. آنها به نشانه اعتراض روی سن و جلوی پرده فیلم را تماشا کردند.
این در حالی بود که کوچولوهای نازنین هر از چندگاهی به خاطر شرایط سالن ناله سر می‌دادند! دبیر محترم جشنواره هم با خیال راحت جای دیگر سرگرم بود! سال 88 وقتی در نشست خبری «دل شکسته» دعوا بالا گرفت، مهدی مسعودشاهی (دبیر جشنواره) شخصا وارد ماجرا شد و اوضاع را فیصله داد اما اینجا نه‌تنها از دبیر خبری نبود بلکه در پاسخ به پیامک یکی از خبرنگاران معترض، از آنچه در سالن رخ داده ابراز بی‌اطلاعی کردند.
شاید غیر از این هم توقعی نباشد؛ شخصی مثل مسعودشاهی از ابتدای انقلاب به انحای مختلف درگیر جشنواره فجر بوده اما ايشان در این باره تجربه ندارند و در حال کسب تجربه‌اند! اتفاقات تلخ امسال یک بار دیگر مظلومیت اصحاب رسانه را به یاد آورد. آنها بدون هیچ چشمداشتی انجام وظیفه می‌کنند اما برخی مسؤولان آنها را در حد یک وسیله می‌بینند. امسال هم گذشت تا بعدا چه پیش آید... .
انتشار ویژه‌نامه
بررسی عملکرد مدیران سینمایی
در روزهای پایانی سی و یکمین جشنواره فیلم فجر ویژه‌نامه بررسی عملکرد مدیران سینمایی دولت‌های نهم و دهم منتشر شد. به گزارش فارس، در این ویژه‌نامه گفت‌وگویی‌هایی در حوزه‌های مختلف منتشر شده و از زاویه‌ای تازه کارنامه سینمایی 2 دولت اصولگرا مورد بررسی قرار گرفته است. در این ویژه‌نامه محمدرضا جعفری‌جلوه درباره کارنامه دوران معاونتش با علیرضا پورصباغ، منتقد و روزنامه‌نگار سینمایی گفت‌وگو کرده است. در این گفت‌وگو فعالیت‌های این مدیر سینمایی از زاویه‌ای متفاوت بررسی شده است. در بخش‌هایی از این ویژه‌نامه غلامرضا موسوی درباره عملکرد اعضای فعال خانه سینما درباره این نهاد صنفی از موضوعاتی پرده برداشته که تاکنون در رسانه‌ها منتشر نشده است. در فصل‌های مهمی از این ویژه‌نامه محمدرضا عباسیان درباره دلایل رکود شبکه نمایش خانگی و آسیب‌های کلان ورود سریال به شبکه نمایش خانگی گفت‌وگو کرده است. در بخش ديگري از این ویژه‌نامه نیز گفت‌وگوی حسن نجاریان درباره عملکرد 3 سال و اندی فارابی آمده است.