حرف دایی را رها نکنیم
داوری‌ها به سود کیست؟
مگر می‌شود انواع مشخصی از تکل در همه جای دنیا کارت داشته باشد ولی در ایران نه؟ چطور یک نوع برخورد در یک بازی پنالتی نیست ولی در بازی دیگر پنالتی محسوب می‌شود؟ علی دایی شاید شخصیت چندان محبوبی نباشد و به خاطر اخلاق خاص خود خیلی چهره‌ای دوست‌داشتنی از خود برجای نگذارد ولی به هر حال نمی‌توانیم انکار کنیم که او بخش غیرقابل انکاری از فوتبال ایران است و به لطف سال‌ها بازی و مربیگری حداقل از بابت مفاهیم عامه فهم فوتبال یک چهره دانا و یک کارشناس خبره محسوب می‌شود. دایی در برنامه 90 دست روی نکته‌ای گذاشت که عادل فردوسی‌پور به‌رغم تمام شجاعت و صراحت خود طی سال‌های اجرای برنامه 90 هرگز روی آن زوم نکرده است و به شیوه خاص خود مسببان را به چهارمیخ نکشیده است و آن مساله تناقض‌های آشکار در امر داوری است. طبیعی است در برخی صحنه‌های پیچیده نیاز به حضور کارشناس داوری وجود دارد و شاید هر کسی بسته به نوع نگاه خود آن را تفسیر کند ولی بسیاری از صحنه‌ها حداقل برای بینندگان عادی فوتبال هم به راحتی قابل تشخیص است. از طرف دیگر تشابه 2 صحنه در 2 بازی مختلف که هر 2 با نتیجه متفاوت به سود یک تیم خاص يكسان تشخیص داده می‌شوند موجب بدگمانی و سردرگمی مردم می‌شود. شاید اشاره به مصادیق بتواند به باز شدن این امر کمک کند. اولی انگشت گذاشتن دایی روی 2 صحنه مشابه است که در داربی تهران در پی خطای خسرو حیدری روی محمد نوری به ضرر پرسپولیس و به نفع استقلال پنالتی گرفته نمی‌شود و همه کارشناسان مرتبط با کمیته داوران هم تصمیم داور را تایید می‌کنند ولی در بازی راه‌آهن با استقلال صحنه برخورد ایمان موسوی با مهدی زارعی هرچند توسط داور پنالتی تشخیص داده نمی‌شود ولی باز هم کارشناسان مرتبط با کمیته داوران متفق‌القول آن را پنالتی تشخیص می‌دهند تا استقلال که از شروع نیم‌فصل دوم بارها از اشتباهات داوری منتفع شده حداقل یک پنالتی بستانکار باشد و آن را مقابل ستون عظیم بدهکاری‌هایش در زمینه داوری علم کند. از طرف دیگر 3 خطای آشکار مدافعان میانی استقلال روی مهاجمان راه‌آهن که به وضوح باید با کارت زرد جریمه می‌شد، فقط با اعلام خطا توسط داور سر و تهش هم‌می‌آید تا مبادا مدافعان تیم ژنرال کارت گرفته و دست به عصا بازی کنند. این همه شبکه 3 و به تازگی شبکه ورزش فوتبال پخش می‌کنند ولی در هیچ کدام آنها ندیدیم که خطاهای مشابه حنیف عمران‌زاده و امیرحسین صادقی بدون کارت (حداقل زرد) بمانند ولی در بازی با راه‌آهن آنها به‌رغم تمام خطاهای خود بازی را بدون کارت به پایان می‌برند! این همه فوتبال دیده‌ایم ولی فقط در بازی استقلال و مس دیدیم که مدافع استقلال مثل یک مدافع والیبال توپ را بالای سر خود کنترل کند ولی این صحنه در داخل محوطه جریمه پنالتی تشخیص داده نشود! البته سوءتعبیر نشود این فصل فعلا اشتباهات داوری به طرز فاحش و مساله‌داری به سود یک تیم خاص است ولی در سال‌های قبل دیده‌ایم که در یک فصل تیم‌هایی چون سپاهان، پرسپولیس، سایپا و... از داوری (شما بخوانید اشتباهات داوری) منتفع شوند. آیا تعقیب‌کنندگان فوتبال حق ندارند به این شرایط به دیده تردید نگاه کنند؟ به هر حال اگر به کسی بگویند «کور شو» می‌تواند چشمان خود را ببندد، اگر بگویند «کر شو» می‌تواند گوش‌های خود را بگیرد ولی وقتی بگویند «درک نکن» کاری از دستش برنمی‌آید چون نمی‌توان دریچه خاصی برای ادراک و فهم متصور شد و آن را بست!