حسين قدياني
یک:
چند روز پیش، برای «قطعه ۲۶» کامنتی خصوصی آمده بود، ناشناس؛ «داداش حسین! خیلی وقت است عکس‌های خودت را در وبلاگ نمی‌گذاری… این مساله + روح حاکم بر نوشته‌های چند وقت اخیرت نشان‌دهنده رگه‌هایی از اخلاص است… ما هم دوست داریم همیشه از خود بگذری و به خدا برسی…» و از این حرف‌ها! جواب دادم؛ «اتفاقا حب الدنیا راس کل خطیئه»! جواب داد؛ «داری مسخره می‌کنی؟!» جواب دادم؛ «مشتی! اخلاص کجا بود؟! دارم کچل می‌شم… عکس چی بگذارم توی وبلاگ؟!»
دو:
توی نیویورک، یکی از دوستان دیپلمات که سال‌ها به جبر کار، ساکن آمریکا بود، اول بار که مرا دید، بعد از مختصر سلام و علیکی گفت: شاید باورت نشود اما جالب‌ترین خاطره من از وبلاگ «قطعه ۲۶» دقیقا به حوادث ۲۵ بهمن ۸۹ برمی‌گردد. چند تا خبرگزاری و سایت را خوانده بودم و درب و داغان آمدم ببینم «قطعه ۲۶» چی نوشته، دیدم نوشته؛ «راه‌های جلوگیری از ریزش مو»!! در آن گیر و دار، بی‌اعتنایی‌ات به دشمنی که آن همه رجز خوانده بود و ۲۵ بهمن هم هیچ کاری نتوانست بکند، قشنگ‌ترین و خنده‌دارترین خاطره مرا از وبلاگ «قطعه ۲۶» رقم زد. آن روز اداره بودم. یکی از همکاران گفت: «حسین قدیانی چی نوشته؟!» گفتم: «نوشته؛ مهم‌تر از اینکه چه شامپویی به سرتان می‌زنید، این است که هنگام استحمام، وقتی می‌خواهید به سرتان شامپو بزنید، این کار را نشسته انجام دهید. آب هم زیاد گرم نباشد، بهتر است…» اتفاقا متن تو درست بود! من اینجا زیاد مجله و بروشورهای تبلیغاتی به دستم می‌رسد. اغلب برای جبران ریزش مو، به ۴ موردی که تو هم در نوشته‌ات نوشته بودی، استناد می‌کنند و…
سه:
این نکته سوم، یه جورایی داخل پرانتز است. چندی پیش رهبر انقلاب در جمله‌‌ای حماسی و معنی‌دار فرمودند؛ «من دیپلمات نیستم، انقلابی‌ام.» مع‌الاسف بعضی دوستان به جای دریافت باطن این جمله، فقط بسنده به ظاهر آن کردند؛ آن‌هم کاریکاتوری! نه فقط جان جمله را نگرفتند، بلکه زدند و جسم جمله را مجروح کردند. وبلاگی نوشت؛ «درس مهم رهبر انقلاب به دیپلمات‌ها و دیپلماسی». سایتی نوشت؛ «سیلی رهبر انقلابی بر گوش دیپلماسی». هفته نامه‌‌ای نیز بر همین سیاق چیزکی نوشت. من اما گمان ندارم که بر اساس جمله «آقا» بتوان دیپلمات‌ها را خوار کرد و دیپلماسی را تخفیف داد. حتما «آقا» دیپلمات نیست، چرا که «رهبر انقلاب» است و رهبر انقلاب باید هم «انقلابی» باشد. «من دیپلمات نیستم، انقلابی ام»، سیلی «آقا» بر گوش «آمریکا»، «مذاکره با آمریکا» و «قائلین به سازشکاری» است، نه دیپلمات‌ها و دیپلماسی. دیپلمات‌ها به اقتضای شغل‌شان یعنی دیپلماسی، مجبور به رعایت پاره‌‌ای آداب و قواعدند؛ اجباری که نه ملت دارد، نه ولایت. بنده خدا سعید جلیلی که وسط گفت و گو با «۱+ ۵» نمی‌تواند داد بزند؛ «مرگ بر آمریکا» اما وقتی مذاکره کننده‌های هستهای ما از حقانیت ملت ایران در اشل اتو کشیده دفاع انقلابی می‌کنند، یعنی همان «مرگ بر آمریکا». ما یک «مرگ بر آمریکای لخت» داریم، یک «مرگ بر آمریکای با لباس». اولی را ملت و ولایت می‌گویند، دومی را دیپلمات ها… و هر جفتش با کلاس است. ما هم دیپلمات خوب داریم، هم دیپلمات بد. شگفتا که هم دیپلمات انقلابی داریم، هم دیپلمات قلابی. «شیخ دیپلمات» یک دیپلمات قلابی است اما سعید جلیلی قطعا یک دیپلمات انقلابی است. در نقد شیخ دیپلمات، فکر کنم هنوز هم عالی‌ترین جمله از آن رئیس محترم مجلس شورای اسلامی باشد. باری علی لاریجانی گفته بود؛ «زمان حسن روحانی، ما در غلتان به غرب داده بودیم در عوض آب نبات!» آن روزها البته هنوز از بعضی جبهه‌های ناپایدار سیاسی رونمایی نشده بود، و الا ایشان این استعداد را داشتند که همان زمان هم سخنرانی محکم علی لاریجانی را بهم بزنند! حالا یا بهم بزنند یا بگویند؛ «برو بابا! این حرف‌های انقلابی به شما نیامده!!» نگران نباشید! می‌گشتند و یک دلیل علیل برای کارشان پیدا می‌کردند! البته بعدا هواشناسی می‌کردند و اگر مي‌دیدند لازم آمده، کار اخلالگران را محکوم می‌کردند!! اصولا غبارآلودتر کردن فضا، اصلی‌ترین هنر جبهه‌های سیاسی است. جبهه‌های سیاسی، برای خودشان که باشد، حاضر به جمع کردن و جذب کردن هر نوع یاری ولو یار در سمساری هستند، لیکن به جبهه ولایت فقیه که می‌رسد، بخیل و تنگ‌نظر می‌شوند!! برای خودشان دنبال عده و عده می‌گردند اما برای جبهه انقلاب اسلامی ۳۰۰ هزار شهید، علی‌الدوام قائل به دفع‌اند!! برای خودشان رای جمع می‌کنند، لیکن با وجود همه ادعاهای ولایتمدارانه، همین که به جبهه «سیدعلی» می‌رسد، دریغ از یک وجب جا برای علی لاریجانی (رئیس مجلس همین نظام!) و دریغ از یک وجب جا برای قالیباف (مدیر توانمند و خدوم بوستان ولایت و پل صدر و تونل نیایش همین تهران!) جا که ندارند هیچ، علیه‌شان جبهه هم تشکیل می‌دهند، تا انقلاب اسلامی یک وقت مبادا بیش از این، دست نامحرمان و نااهلان - بخوانید دیگر اصولگرایان!- بیفتد!! مع‌الاسف همه حرف جبهه‌های ناپایدار سیاسی این است؛ «با ما باش، از ولایت فقیه و انقلاب اسلامی هم دفاع نکردی، نکردی… اما اگر ۲ تا نقد محترمانه به ما داری، حالا هی برو از ولی‌فقیه و خون شهدا دفاع کن!!» پس «صورت کچل»، بهتر از «بصیرت کچل» است. بصیرت کچل یعنی چه؟! یعنی اینکه؛ «به ما چه در دعوای فلانی و بهمانی، چه کسی، چه اندازه مقصر است؟!… مهم بغض بیشتر ما نسبت به یک کدام‌شان است. مهم نیست علی لاریجانی گفت: «تا ولایت فقیه هست، بن بست نداریم»، مهم این است که ما نسبت به خانواده لاریجانی، حتی اگر منصوب مهم «آقا» هم باشند، کلا بغض داریم… لذا شاید ما با «زنده باد بهار» کمی تا قسمتی مرز داشته باشیم اما خب! مساله این است؛ «زنده باد نوار!»… آری! ما چه کار داریم به ساختار و نظامات جمهوری اسلامی که یک طرف به بادش گرفته؟!… مهم این است که کاری به کار ساختمان جبهه ما ندارد!»«من انقلابی‌ام» یعنی من با انقلابم. با خون شهدا هستم. با ملتم. «من انقلابی‌ام» یعنی من دغدغه انقلاب را دارم، نگران این جبهه و آن جبهه نیستم. «من انقلابی‌ام» یعنی اگر احزاب برای تیم خود دنبال بازیکن می‌گردند، من نیز برای انقلاب اسلامی دنبال یارکشی‌ام. «من انقلابی‌ام» یعنی من اهل جبهه و جنگ و چفیه و فکه و شلمچه و مقاومت هستم، نه جبهه‌ها. «من انقلابی‌ام» یعنی شأن و مقام من از این جبهه‌بندی‌ها بالاتر است. «من انقلابی‌ام» یعنی وقتم را وقف دفاع از انقلاب اسلامی می‌کنم، نه این و آن. «من انقلابی‌ام» یعنی از انقلاب اسلامی درست دفاع می‌کنم، نه درشت. «من انقلابی‌ام» یعنی من «معیار» دارم… نه حب بی خود دارم، نه بغض بی‌خود. اگر معیار ما «ولی‌فقیه» است، پس چرا برخوردهای دوگانه؟! اگر «ملاک، حال فعلی افراد است»، پس چرا کاسبی با فتنه؟! گیرم اما «فتنه ۸۸» ملاک باشد؛ قالیباف کمی دیر و لاریجانی کمی دیرتر، عاقبت هر چه بود، به صحنه آمدند و تا امروز در صحنه‌اند. مهم ترین ساکت فتنه، عرض شود که یکی دیگر است!! و هنوز به صحنه نیامده!! هم او که سکوتش الهام بخش وحدت فتنه و انحراف است!! اما وقتی سخن می‌گوید، الهام بخش تفرقه می‌شود، حتی روز ۲۲ بهمن!! با این همه باید سخنرانی یکی دیگر در یک کجای دیگر بهم بخورد!! چون گاهی معیار ما، به جای «علمدار»، به جای «یار»، می‌شود حب و بغض!! با حب و بغض، بصیرت ما کچل می‌شود، حتی اگر ریش‌مان توپی باشد!! و با حب و بغض، بصیرت ما کچل می‌شود، حتی اگر با بعضی جبهه‌های ناپایدار سیاسی، عداوت بی‌مبنا داشته باشیم!! و به جای ریش توپی، مختصر ریش عاقلانه داشته باشیم!! آقای احمد توکلی! آیا مطالب سایت‌تان را می‌خوانید؟! هیچ می‌دانید از نظر سایت «الف»، اصلی‌ترین همکاران بی‌بی‌سی، نه زنجیرهای نویس‌های جاسوس، بلکه سپاه و شورایعالی امنیت ملی و دیگر نهادهای مقدس نظامند؟! یعنی شما اعتقاد دارید که در جمهوری اسلامی، سانسور و فیلترینگ، نه تنها وجود دارد، بلکه بیداد نیز می‌کند؟! نظامی که سیمرغ‌های فجر خود را اینچنین به اپوزیسیون نماها بذل و بخشش می‌کند و سانسور؟! نظامی که به مجرمین قطعی فتنه ۸۸ رسما قلم و روزنامه و هفته نامه و ماهنامه و سایت و خبرگزاری می‌دهد و سانسور؟! نظامی که علنا متهمین فتنه را به دیده شدن در رسانه ملی‌اش دعوت می‌کند و سانسور؟! حالا ارگان‌ها و ارکان‌های مظلوم این نظام مظلوم‌تر، شدند همکاران اصل کاری بی‌بی‌سی؟! آنکه با بی‌بی‌سی دارد همکاری می‌کند، فکر کنم لانه در ستون سایت شما کرده، با این قلم زنجیرهای!!
چهار:
عجب پرانتزی شد، پرانتز بالا! همین پرانتزهاست که آدم را کچل می‌کند! کچلی سر من اما ارثی است. یحتمل چاره ندارد. دیر یا زود باید وداع کنم با موهایم. دارند می‌ریزند! تازه، آنهایی‌شان هم که وفادار بمانند به کله ما، دیر یا زود سفید خواهند شد. هم الان چند تایی تار سپید دشت کرده‌ام! من اعتراف می‌کنم؛ یواش یواش باید تند تند با جوانی خداحافظی کنم. من کجا و اخلاص کجا؟! یواش یواش می‌ترسم عکسم را بگذارم در «قطعه‌‌ای از بهشت». البته قبول دارم؛ کچلی به بعضی‌ها می‌آید، نیز قبول دارم که کچلی برای بعضی‌ها، بلند شدن بخت و پیشانی است اما قیافه آدمی بسته به موی آدمی است. تعارف که نداریم! گاهی دکتر علفی می‌روم و حنا و سدر و مورد - حالا یا مودر یا مورد!- و زرده تخم مرغ را می‌گذارم روی سرم، چند ساعت! مادربزرگ برایم می‌گذارد. گاهی مادرم. راستش را بخواهی ۲۶ درصد به نشانه استحباب که سنت پیامبر دین‌مان است، شونصد درصد برای اینکه دیرتر از اینکه هستم کچل‌تر شوم!! چند روز پیش مادرم برایم حنا گذاشت. این رنگ ملایم مایل به سرخ را دوست دارم! ملایم و همچین بفهمی نفهمی است! موهایم را تابلو نکرده اما به وضوح می‌بینم که تقویت شده‌اند. القصه! حنا داشت جذب موهایم می‌شد که چشمم افتاد به عکس بابااکبر. جوان‌تر از من، خوشگل‌تر از من، بی‌هیچ دغدغه‌ای، حتی دغدغه بابت ریزش مو! حنابندان شهید، با خون سرخش است در بهشت.
پنج:
با آدمی سخن می‌گوید تغییرات ظاهرش. کچلی آدم را زشت می‌کند، الا آنکه به مدد تجربه، زیبا کند خود را. من اما اگر چه انسان زمان فتنه نیستم، لیکن دوباره برگردیم به آن مقطع، ناظر بر روزگار، باز هم «پرسه در مه» را خواهم نوشت و باز هم از جناب شهردار انتقاد خواهم کرد. منتها بغضی نسبت به ایشان ندارم. تعصب بی خود ندارم. من چون انقلابی‌ام، از شهردار محترم تهران تمجید می‌کنم که تصویر کارگران تونل نیایش را روی در و دیوار شهر زده‌اند با این عنوان؛ «ما تونل نیایش را ساختیم». «مردمی‌نژاد» به حرف نیست، به عمل است. من چون انقلابی‌ام، هر چند اختلاف افکنی را محکوم می‌کنم اما از سخنان رئیس محترم مجلس، حتی در روز یکشنبه کذایی نیز، آنجا که از نظامات نظام و ولایت فقیه و قانون و ساختارهای اساسی دفاع کردند، تشکر می‌کنم. طرفه حکایت اینجاست؛ تو وقتی بی‌مبنا، با این و آن، جبهه‌بندی می‌کنی، آن روز که با مبنا، نقد این و آن لازم آید، کار را خراب می‌کنی!! افکار عمومی می‌گوید؛ «از کجا معلوم نقد امروزشان هم حکایت سخنرانی بهم زدن‌شان، نوار رو کردن‌شان، قیل و قال بی‌خودشان و منم منم بی دلیل‌شان، باری به هر جهت و از روی حب و بغض نباشد؟؟!!» آری! تفکر ناپایدار برآمده از حب و بغض، بخواهد یا نخواهد، هم‌افزایی دارد با فتنه و انحراف، چرا که راه اصولی مقابله را غبارآلود و مشوش می‌کند. بگذریم که وقتی انحراف می‌بیند در هر ماجرایی دارد قسر درمی‌رود و همیشه خدا همه چیز سر این و آن خراب می‌شود، در بهارنمایی خود مصمم‌تر می‌شود… و چرا نشود؟!
شش:
اگر معیار نقد من «ولی امر» است، خط کش مدح من نیز «آقا» است. با همین عیار، زنده باد آن وزیری که خدمتش الهام بخش وحدت است. زنده‌باد آن نماینده مجلسی که «وکیل الخدمت» است، نه «وکیل الدولت». من چون انقلابی‌ام، فقط به فرود آرام دولت فکر نمی‌کنم، یک مقدار خیلی بیشتر به فراز خود انقلاب اسلامی فکر می‌کنم… و اگر انقلاب نباشد، می‌خواهم دولت نباشد. من چون انقلابی‌ام، فاش می‌گویم که خدمات کم و زیاد دولت در برابر عظمت نام انقلاب اسلامی، عمارتی بسیار بسیار بسیار کوچک است. خواه دولت هر که می‌خواهد باشد! من چون انقلابی‌ام فاش می‌گویم که اگر هر دولتی به فرود آرام نیاز دارد، این نگاه مصالحه جویانه باید شامل حال دیگر قوا نیز بشود. اگر قرار است قوه مجریه درک شود، چرا علیه قوای دیگر، نوار پخش شود؟! مگر شهردار تهران، شهردار تل‌آویو است؟! مگر مجلس، سنای آمریکاست؟! مگر دستگاه قضایی نباید درک شود؟! مگر سپاه و بسیج و ۲۲ بهمن و ۹ دی و علیرضا و آرمیتا و خون ۳۰۰ هزار شهید نباید درک شود؟! من چون انقلابی‌ام فاش می‌گویم که هرگز اختلاس فلان هزار میلیاردی نباید درک شود؛ اخلاص و وحدت اما به موازات هم باید درک شود. من چون انقلابی‌ام، حالا می‌فهمم که از ورای کدام آینده‌نگری، «آقا» می‌گفتند؛ فلانی باعث «اختلاف و سرخوردگی» می‌شود؟!… خلاصه کنم قسمت اخبار ناخوش امروز را می‌شود همین «اختلاف و سرخوردگی». من اینک ناچارم از تجربه مدد بگیرم. اولین جرقه سفرهای استانی در این مملکت توسط دولت مستقر زده نشد؛ توسط حاج عبدالله والی زده شد. هنوز از به ثمر رسیدن انقلاب، چند روزی نگذشته بود که بسیاری «شهید بعد از اینها» رفتند مناطق محروم، رفتند «کهنوج» تا با خان و خان گزیدگی و فقر و فساد و تبعیض مبارزه کنند. آن زمان که پدر شهیدم با شماری از دوستانش به سفر استانی کهنوج رفت، هنوز دولت مستعجل مهندس بازرگان تشکیل نشده بود، چه رسد به دولت مستقر!! من دولتی نیستم. من انقلابی‌ام. بهار نازنین ۳۵ سال است که برای من زنده شده. «بهار ضرار» درست کرده‌اند برابر «بهار انقلاب». «بهار انقلاب»، ناب است. جز بهار انقلاب، بهار دیگری عطر «یوسف زهرا» ندارد. بهار، شکوفه اختلاس ندارد. پرستوی منیت ندارد. من چون انقلابی‌ام فاش می‌گویم؛ جرقه سفرهای استانی به معنای حکومتی آن، اول بار توسط رهبر معظم انقلاب زده شد. این، «آقا» بود که همراه اعضای بلندپایه هیات دولت‌های هاشمی و خاتمی، نیز احمدی نژاد، به این استان و آن استان می‌رفتند. گفت: «بیستون را عشق کند و شهرتش فرهاد برد».
هفت:
ما یک ساده‌زیستی داریم، یک نمایش
ساده‌زیستی. ما یک عدالت محوری داریم، یک نمایش عدالت‌محوری. عدالت‌محوری اگر به دفاع از عناصر مساله‌دار و تقابل با نهادهای قانونی نظام منجر شود، منیت‌محوری است، نه عدالت‌محوری. ساده‌زیستی اگر آلوده به تجمل تخلف بزرگ مالی اطرافیان افراطی گردد، انحراف محوری است، نه مردم‌محوری. معیشت‌محوری اگر به معنای گروگان گرفتن اقتصاد ملت باشد و به یک پیامک مجازی بند باشد، ندانم‌محوری است، نه کار محوری. ترجیح من بر این است؛ رئیس جمهورم یک ماشین بالاتر از پراید سوار شود - همچنان که جبهه‌های مدعی ساده‌زیستی، خیلی بالاترش را سوار می‌شوند!!- اما وقتی قیمت پراید ۲۲ میلیون شد، به جای «زنده‌باد بهار»، پاسخگو باشد و به مشکلات مردم رسیدگی کند! نخیر! اشتباه نشود. ساده‌زیستی برای من قطعا ملاک است، اما به شرط آنکه واقعا ساده‌زیستی باشد… و دست آخر به ساده فرض کردن مردم ختم نشود! خراب نشود! از وادی خدمت، به قهقرای منیت دچار نشود! کار دولت، تبدیل به انکار خدمات انقلاب نشود! باعث انکار زحمات دیگر قوا نشود! من چون انقلابی‌ام فاش می‌گویم که این دولت و آن دولت، ما را «هستهای» نکرد. انقلاب و روح‌الله و حضرت ماه و آه بلند و دور و دراز خانواده شهدای هستهای، ما را هستهای کرد. مقاومت و پایمردی امام چفیه به دوش ما نبود، خاتمی، آب نبات هم تحویل احمدی‌نژاد نمی‌داد؛ در غلتان غنی‌سازی پیشکش!!… (بر خامنه‌ای، نایب امام عصر، فرزند فاطمه، سلاله بهار، خلاصه ظهور، علمدار عباس نگهدار، علوی تبار، نور علی نور، انقلابی، مقتدر، هوشیار، غیور… بر رهبر حکیم عاشوراییان، صلوات) حالا اما تجربه به من می‌گوید؛ رای سوم تیر ۸۴ و ۲۲ خرداد ۸۸ درست، اما ۲۷ خرداد ۸۴ متاثر از تفکر ناپایدار حب و بغضی، خشت اول را چون کج نهادیم، باید هم تماشا کنیم «ثریای انحراف» را. باشد که پند بگیریم تا دوباره نگوییم؛ «از ماست که بر ماست!» باشد که زیبایی تجربه، زشتی چهره‌‌مان را جبران کند! والا با منیت، حتی «حنای بصیرت» هم رنگی ندارد! خوش سخن گفت «حضرت آقا»؛ «آفت بصیرت، غرور است». وای به حال آفت ۳ تیر!! آیا ما چون انقلابی هستیم، باید لنگ رای‌مان باشیم یا دلداده بیعت‌مان؟! دلداده ۳ تیر یا دلداده ۹ دی؟! ۳ تیر رای‌مان درست بود، دل ما اما با آن «چهارشنبه خدایی» است. بگذار واضح‌تر سخن بگویم؛ آنکه امتحان خود را همچنان دارد بد پس می‌دهد، علی لاریجانی و قالیباف نیستند، کسان دیگری‌اند! یکی شان فتنه را چسبیده، یکی‌شان انحراف را! من اما چون انقلابی‌ام، به «رئیس‌جمهور دست بالا» فکر می‌کنم. همان که «آقا» گفت. رئیس‌جمهور همان به کارآمدی نظام را بالا ببرد، نه آمار منازعه را. ساختار را محکم کند. ساختارشکنی نکند. فقط ساده زیست نباشد؛ مدیریت هم بلد باشد. تجربه به من می‌گوید؛ رئیس‌جمهور بعدی باید بشکند این فضای ۲ قطبی را. «فضای من و دشمنان من»، فضای دل خواه فتنه و انحراف است. تمدید «فضای تضاد»، درمان ما نیست. تشدید درد می‌کند فقط. رای را درست باید داد، نه درشت! رای را به کار باید داد، نه شعار! رای را به بصیرت باید داد، نه حب و بغض! رای را به معیار باید داد، به عیار، به یار… به افزایش کارآمدی، نه امتداد فضای داد و بیداد.
اهل سیاست! برای بصیرت تان حنا بگذارید؛ مفید است…