پیکر عزیزالله جوینی روز 26 بهمن‌ماه به خاک سپرده شد. به گفته مازیار جوینی، فرزند عزیزالله جوینی مراسم سوم استاد جوینی روز پنجشنبه ساعت 16 در مسجد حجت‌ابن الحسن واقع در خیابان سهروردی‌شمالی با حضور جمعی از استادان برگزار می‌شود. عزیزالله جوینی زاده سال 1304 در شهر اسفراین بود. وی پس از دریافت مدرک دکترای خود به تدریس در دانشگاه تهران مشغول شد و از دانشکده ادبیات دانشگاه تهران بازنشسته شد. او بیش از 80 مقاله در حوزه‌های مختلف ادبیات منتشر کرده، همچنین ترجمه‌های بسیاری از عربی و انگلیسی به زبان فارسی دارد. «تصحیح و شرح فرهنگ مجموعه الفرس»، «تصحیح مفردات قرآن»، «تصحیح تفسیر نسفی» (ترجمه‌ای کهن از قرآن به فارسی موزون و مسجع)، «تصحیح فرهنگ مصادره اللغله»، «تصحیح نهج‌البلاغه»، «شرح واژگان دشوار و برگردان همه ابیات شاهنامه» (از دستنویس موزه فلورانس)»، «نبرد اندیشه‌ها در داستان رستم و اسفندیار»، «داستان زال و رودابه» (ازدستنویس موزه فلورانس)، «داستان فرود سیاوش» (ازدستنویس موزه فلورانس)، «داستان بیژن و منیژه» و «داستان رستم و سهراب» (از نسخه فلورانس) و... برخی آثار منتشر شده او به شمار می‌رود. ابوالفضل ورمزیار، نقال و پژوهشگر شاهنامه نیز درباره شاهنامه‌ای که زنده‌یاد جوینی تدوین کرد به نکاتی اشاره کرد و به فارس گفت: درباره این شاهنامه 2 نکته حائز‌اهمیت است؛ نخست آنکه نسخه مورد عنایت زنده‌یاد جوینی نسخه فلورانس است، این نسخه قدیمی‌ترین نسخه به دست آمده از شاهنامه مربوط به قرن هفتم است و چون هیچ نسخه‌ای متاخرتر از آن نداریم احتمالا باید صحیح‌ترین نسخه هم باشد اما نکته مهم اینکه شاهنامه نسخه فلورانس که مورد بهره آقای جوینی است فاقد بخش‌های پایانی شاهنامه است و حدود دوسوم شاهنامه را شامل می‌شود اما چالشی مطرح می‌شود و آن اینکه آیا قدیمی‌ترین نسخه صحیح‌ترین نسخه هست یا نه. خطاطان و نسخه‌نویسان گاهی بنا به سلیقه خود بر شاهنامه افزوده یا می‌کاستند، اینکه آیا قدیمی‌ترین نسخه صحیح‌ترین نسخه است این مهم خود محل بحث میان شاهنامه‌پژوهان است اما کار زنده‌یاد جوینی از جهت دیگری هم قابل اهمیت است؛ او در آوردن ابیات نگاهی هم به شاهنامه «بنداری» داشته، همان شاهنامه‌ای که به عربی ترجمه شده و قطعا نسخه‌ای که در اختیار بنداری بوده قدیمی‌تر از فلورانس بوده است. ایشان با توجه به تسلط بر زبان عربی هرجا که درباره بیتی مورد شک قرار می‌گرفت، به ترجمه شاهنامه بنداری توجه می‌کرد و این مطالب را در پی‌نویس شاهنامه خود درج کرده است.
وی در پایان تصریح کرد: بنده به عنوان یک نقال و شاهنامه‌خوانی که با دقت و ظرافت یک بیت را در نسخ متفاوت بررسی می‌کنم، باید بگویم شاهنامه تصحیح شده زنده‌یاد جوینی حائز اهمیت است اما همچنان بهترین نسخه را نسخه دکتر جلال
خالقی می‌دانم.