توماس رونسرو:
یک- یک ممکن است نتیجه گیج‌کننده‌ای باشد و طبیعی هم هست چرا که هیچ‌کس انتظار چنین نتیجه نه‌چندان موثری را نداشت. فوتبال فوق‌العاده‌ای که رئال در نیمه اول ارائه داد و برنابئو را سوزان کرد، ما را به یاد روزهای خوش انداخت و ضربه سر کریستیانو از همه نظر تماشایی بود. اما تنها نکته منفی، نتیجه ناعادلانه این شب جادویی بود. این 45 دقیقه امیدها را برای بازی برگشت در اولدترافورد افزایش داد. رئال‌مادرید توانایی بیشتری داشت، تکنیکی‌تر بود، ویرانگر‌تر ظاهر شد و تاریخچه درخشان‌تری داشت (9 قهرمانی اروپا به 3 تا...) نیازی نیست زنگ خطر به صدا دربیاید. تیم با تمام وجودش حرکت کرد و کریستیانو، گلزن خارق‌العاده نیز کار خودش را کرد. در سال 2000 هم یادم است که رئال در دور رفت مقابل شیاطین‌سرخ صفر- صفر مساوی کرد که یک دروازه‌بان استرالیایی به نام بوسنیچ در چارچوب دروازه‌شان خوش درخشید اما در بازی برگشت، رئال‌مادرید با پیراهن مشکی 3 گل زد که ردوندو با دریبل پشت پایش و رائول محبوبم با گلش حسابی درخشیدند. ریو فردیناند هم اعتراف کرده رائول باهوش‌ترین مهاجمی بود که دیده است. اسطوره بودن کاپیتان بزرگ تغییرناپذیر خواهد ماند... .
درباره داور هشدار دادم
قبلا هشدار داده بودم که به داور اعتماد ندارم. بریش آلمانی یک مونیخی است، شهری که خاطرات بدی برای رئال دارد. در نیمه اول، کارش را مثل یکی از ماموران بی‌رحم «پالپ فیکشن» تارانتینو انجام داد. در ابتدا یک کرنر اشتباه اعلام کرد در حالی که کاگاوای ژاپنی توپ را به اوت فرستاده بود. آن کرنر باعث گل یونایتد شد. او پنالتی مشخص جونز روی دی‌ماریا را هم ندید. در حقیقت او صفر- 2 را برای تیم مورینیو با یک بر یک عوض کرد. چه عدالتی... .
سانتیانا برگشت
بهترین سرزنی که رئال‌مادرید در طول تاریخش دیده، سانتیانای کانتابریایی است. ضربه سری که به اینتر در جام یوفا زد کاملا در خاطرم هست. زمانی که چند ثانیه روی هوا بود و برگومی را گیج کرد. دیشب کریستیانوی بزرگ چنین شاهکاری را تکرار کرد. 3 متر به هوا پرید و یک ضربه سر مهارنشدنی را وارد دروازه ده‌خیای مقاوم کرد. حقیقت اینکه منچستر، تيمي انگلیسی است اما ترکیبشان با داوید شروع می‌شود و با رافائل ادامه می‌یابد.
سر چابی آلونسو
روحیه بازیکن تولوزایی بی‌تردید برای بازی اولدترافورد مهم است. او با وجود اینکه مصدوم بود، با تعصب و شهامت درخشان شد و با ریش طلایی خود، روحیه پیری و اشتیلیکه را به تیم تزریق کرد. چابی جلوی چند گل را گرفت و به تیم روحیه داد. او دردش را خورد و تعصب رئالی را نشان داد. چابی شجاعتت راه را به ما نشان می‌دهد.
ضربات ایستگاهی، کابوس خط دفاع رئال
ضربات ارسالی، تبدیل به پاشنه آشیل رئال شده است. اشتباهات فردی و تیمی از آغاز فصل روی ضربات شروع مجدد برای رئال وجود داشته و امسال ادامه داشته است. آخرین نمونه هم چهارشنبه‌شب در چمپیونزلیگ بود.
گل ول‌بک روی یک ضربه کرنر بود که رئال را یاد کابوس قدیمی خود انداخت. یک گل دیگر روی ضربات ایستگاهی که رئال را یاد کابوسش در این فصل انداخت. تساوی برابر منچستر که برتری را برای بازی در اولدترافورد نصیب فرگوسن کرد در ادامه شکستی بود که مقابل گرانادا روی کرنر و گل به خودی کریستیانو حاصل شد. همچنین تینو کاستا در مستایا روی یک کاشته در بازی کوپا، دروازه آدان را باز کرده بود.
مشکل اما قدیمی‌تر از این حرف‌هاست. مشکلی که سال گذشته شروع شده بود، امسال هم ادامه دارد. رئال در لیگ به علت اشتباهات روی چنین ضرباتی مقابل والنسیا در برنابئو، ختافه در کولیسئوم، سویا در پیسخوآن و اسپانیول در کورنیا امتیاز داد. در حقیقت مانوچو 2 بار روی کرنر دروازه رئال را در بازی وایادولید - رئال باز کرد هر چند که درخشش اوزیل نگذاشت آن بازی از دست رئال برود. مسی در سوپرکاپ و لالیگا روی 2 کاشته دروازه رئال را گشود و آدان نیز مقابل خاوی لارا در آلکوی دروازه‌اش گشوده شد.