اولین ساختمان بلند تهران 10طبقه بود
تا پیش از سال 1328، بلندترین ساختمان در کشور را می‌توان ساختمان باشگاه افسران دانست که مشتمل بر 4 طبقه بود. با این وجود اولین ساختمان بلند ایران سال 1328 تا 1330 در 10 طبقه در خیابان جمهوری شهر تهران ساخته و پس از آن در سال‌های 41-1339 ساختمان 16 طبقه پلاسکو ساخته شد که اولین ساختمان بلند با اسکلت فلزی در کشور بود. دو سال بعد ساختمان تجاری 13 طبقه آلومینیم نیز با اسکلت فلزی در خیابان جمهوری به بهره‌برداری رسید. همچنین نخستین مجموعه بلندمرتبه مسکونی در تهران در سال‌های
49- 1343 بین خیابان‌های حافظ و ولیعصر(عج) ساخته و پس از تصویب ماده 100 اصلاحی قانون مالیات‌های مستقیم (مصوب 1345) ساخت مجتمع مسکونی سامان در 20 طبقه در ضلع شمالی بلوار کشاورز در سال 49 آغاز شد که در آن برای نخستین بار عناصر پیش ساخته مورد استفاده قرار گرفت. در دهه 50 نیز ساخت مجموعه‌های مسکونی عمدتاً در شمال و شمال غرب تهران رونق یافت و تعداد زیادی ساختمان بلندمرتبه با کاربری تجاری و اداری در مناطق مرکزی و شمال تهران ساخته شد. با وقوع انقلاب اسلامی، بلندمرتبه‌‌سازی برای بیش از 10 سال متوقف ماند. ساخت ساختمان‌های بلند در سال‌های پایانی دهه 60 در پی افزایش قیمت زمین در پایتخت و آغاز فروش تراکم از سوی شهرداری تهران دوباره رونق یافت که بخش‌های شمال تهران و عمدتاً مناطق 1 ، 2 و 3 شهرداری بیشترین تعداد بنا‌ها را به خود اختصاص می‌داد. در یک نگاه اجمالی به تاریخچه ساختمان‌های بلند در جهان نیز باید گفت تا قبل از قرن 19، بناهای مرتفع به اهرام، عبادتگاه‌ها، قلعه‌‌ها، آمفی تئاترها، مسجدها و کلیساها که مظهر قدرت و ایمان به شمار می‌رفتند منحصر می‌شد. در روم باستان در ساخت ساختمان‌های بلند مصالح بتون مانند کاربرد داشت که بهترین نمونه آن در بنای مشهور پانتئون در روم است. با این وجود رومی‌ها حتی ساختمان‌های 10 طبقه را از چوب می‌ساختند. قرن‌هاست که اعراب در شهرهای خود برج‌سازی می‌کنند و خانه‌هایی تا ارتفاع 30 متر و 8 طبقه را با خشت خام بالا می‌برند. اما در اروپای سده‌های میانه مصالح رایج برای ساخت ساختمان‌های بلند سنگ، آجر و اسکلت چوبی برپا شده با مصالح بنایی بود. این در حالی است که در قرن 19، رفته رفته اسکلت فلزی جای سازه بنایی سنگین را در ساخت بناهای چند طبقه گرفت. همزمان با انقلاب صنعتی که شهرنشینی و رشد شتابان جمعیت را به همراه آورد، انبوه‌سازی مسکن رواج یافت و اولین دانشگاه فنی در سال 1747 در پاریس پایه‌گذاری شد. اختراع آسانسور محدودیت ارتفاع ساختمان به 5 طبقه را از بین برد. اولین آسانسور امن را «الیشا اوتیس» در سال 1854 در نمایشگاه نیویورک عرضه کرد.
بوستانی در میان
دیوارهای سنگی کلکچال
پارک جمشیدیه که در میان دیواره‌های سنگی کوه کلکچال، باغ دولو و جاده کلکچال قرار دارد در ابتدا باغ مهندس جمشید دولو قاجار بود که بعدها از سوی وی به فرح، همسر محمدرضا پهلوی بخشیده شد. در ابتدا قرار بود این اراضی باغ سرای سالمندان شود اما با تغییر تصمیم در سال 56 به پارک تبدیل شد. این پارک با حدود 69 هزار مترمربع تاکنون دوبار بازسازی شده که آخرین بازسازی در سال 74 صورت گرفته است که طی آن پارک فردوسی با مساحت 16 هکتار از سوی رئیس‌جمهور وقت به آن اضافه شد. از مهم‌ترین ویژگی‌های این پارک وجود خانه‌های فرهنگی به ترتیب از پایین به بالا شامل خانه آذربایجان، خانه کردستان، خانه ترکمن و خانه زاگرس (ایلات) است که در آن با غذاها و موسیقی محلی از علاقه‌مندان پذیرایی می‌شود. باغ سنگی و همچنین دو بز فلزی از جمله تزئینات پارک به شمار می‌رود. از دیگر ویژگی‌های آن می‌توان به دریاچه و آبشار مجاور آن اشاره کرد که جلوه‌ای خاص دارد.
پارک جمشیدیه دارای چهار در ورودی است، ارتفاع در ورودی اول تا سطح زمین یک هزار و 820 متر و در دوم 2 هزار و 100 متر است. فضای طبیعی پارک که از تلفیق دو عنصر طبیعی سنگ سیاه و گیاه تشکیل شده است، با تخته سنگ‌های کوچک و بزرگ در گوشه و کنار مجسمه‌های سنگی و فلزی، برکه‌ها، آبگیرها و انبوه درختان سرسبز از خصوصیاتی منحصر به فرد برخوردار است همچنین فضای سبز پارک در برگیرنده 16 هزار درخت و درختچه است. از امکانات پارک نیز می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: آمفی تئاتر، رستوران، زمین بازی کودکان، برکه، استخر، استخر دریاچه، آبشار ، آب‌نماهای متعدد، غار زیرزمینی، قفس نگهداری پرندگان، مرکز فرهنگی- هنری، کتابخانه و کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان. اولین ها
اولین ساختمان بلند تهران 10طبقه بود
تا پیش از سال 1328، بلندترین ساختمان در کشور را می‌توان ساختمان باشگاه افسران دانست که مشتمل بر 4 طبقه بود. با این وجود اولین ساختمان بلند ایران سال 1328 تا 1330 در 10 طبقه در خیابان جمهوری شهر تهران ساخته و پس از آن در سال‌های 41-1339 ساختمان 16 طبقه پلاسکو ساخته شد که اولین ساختمان بلند با اسکلت فلزی در کشور بود. دو سال بعد ساختمان تجاری 13 طبقه آلومینیم نیز با اسکلت فلزی در خیابان جمهوری به بهره‌برداری رسید. همچنین نخستین مجموعه بلندمرتبه مسکونی در تهران در سال‌های
49- 1343 بین خیابان‌های حافظ و ولیعصر(عج) ساخته و پس از تصویب ماده 100 اصلاحی قانون مالیات‌های مستقیم (مصوب 1345) ساخت مجتمع مسکونی سامان در 20 طبقه در ضلع شمالی بلوار کشاورز در سال 49 آغاز شد که در آن برای نخستین بار عناصر پیش ساخته مورد استفاده قرار گرفت. در دهه 50 نیز ساخت مجموعه‌های مسکونی عمدتاً در شمال و شمال غرب تهران رونق یافت و تعداد زیادی ساختمان بلندمرتبه با کاربری تجاری و اداری در مناطق مرکزی و شمال تهران ساخته شد. با وقوع انقلاب اسلامی، بلندمرتبه‌‌سازی برای بیش از 10 سال متوقف ماند. ساخت ساختمان‌های بلند در سال‌های پایانی دهه 60 در پی افزایش قیمت زمین در پایتخت و آغاز فروش تراکم از سوی شهرداری تهران دوباره رونق یافت که بخش‌های شمال تهران و عمدتاً مناطق 1 ، 2 و 3 شهرداری بیشترین تعداد بنا‌ها را به خود اختصاص می‌داد. در یک نگاه اجمالی به تاریخچه ساختمان‌های بلند در جهان نیز باید گفت تا قبل از قرن 19، بناهای مرتفع به اهرام، عبادتگاه‌ها، قلعه‌‌ها، آمفی تئاترها، مسجدها و کلیساها که مظهر قدرت و ایمان به شمار می‌رفتند منحصر می‌شد. در روم باستان در ساخت ساختمان‌های بلند مصالح بتون مانند کاربرد داشت که بهترین نمونه آن در بنای مشهور پانتئون در روم است. با این وجود رومی‌ها حتی ساختمان‌های 10 طبقه را از چوب می‌ساختند. قرن‌هاست که اعراب در شهرهای خود برج‌سازی می‌کنند و خانه‌هایی تا ارتفاع 30 متر و 8 طبقه را با خشت خام بالا می‌برند. اما در اروپای سده‌های میانه مصالح رایج برای ساخت ساختمان‌های بلند سنگ، آجر و اسکلت چوبی برپا شده با مصالح بنایی بود. این در حالی است که در قرن 19، رفته رفته اسکلت فلزی جای سازه بنایی سنگین را در ساخت بناهای چند طبقه گرفت. همزمان با انقلاب صنعتی که شهرنشینی و رشد شتابان جمعیت را به همراه آورد، انبوه‌سازی مسکن رواج یافت و اولین دانشگاه فنی در سال 1747 در پاریس پایه‌گذاری شد. اختراع آسانسور محدودیت ارتفاع ساختمان به 5 طبقه را از بین برد. اولین آسانسور امن را «الیشا اوتیس» در سال 1854 در نمایشگاه نیویورک عرضه کرد.
بوستانی در میان
دیوارهای سنگی کلکچال
پارک جمشیدیه که در میان دیواره‌های سنگی کوه کلکچال، باغ دولو و جاده کلکچال قرار دارد در ابتدا باغ مهندس جمشید دولو قاجار بود که بعدها از سوی وی به فرح، همسر محمدرضا پهلوی بخشیده شد. در ابتدا قرار بود این اراضی باغ سرای سالمندان شود اما با تغییر تصمیم در سال 56 به پارک تبدیل شد. این پارک با حدود 69 هزار مترمربع تاکنون دوبار بازسازی شده که آخرین بازسازی در سال 74 صورت گرفته است که طی آن پارک فردوسی با مساحت 16 هکتار از سوی رئیس‌جمهور وقت به آن اضافه شد. از مهم‌ترین ویژگی‌های این پارک وجود خانه‌های فرهنگی به ترتیب از پایین به بالا شامل خانه آذربایجان، خانه کردستان، خانه ترکمن و خانه زاگرس (ایلات) است که در آن با غذاها و موسیقی محلی از علاقه‌مندان پذیرایی می‌شود. باغ سنگی و همچنین دو بز فلزی از جمله تزئینات پارک به شمار می‌رود. از دیگر ویژگی‌های آن می‌توان به دریاچه و آبشار مجاور آن اشاره کرد که جلوه‌ای خاص دارد.
پارک جمشیدیه دارای چهار در ورودی است، ارتفاع در ورودی اول تا سطح زمین یک هزار و 820 متر و در دوم 2 هزار و 100 متر است. فضای طبیعی پارک که از تلفیق دو عنصر طبیعی سنگ سیاه و گیاه تشکیل شده است، با تخته سنگ‌های کوچک و بزرگ در گوشه و کنار مجسمه‌های سنگی و فلزی، برکه‌ها، آبگیرها و انبوه درختان سرسبز از خصوصیاتی منحصر به فرد برخوردار است همچنین فضای سبز پارک در برگیرنده 16 هزار درخت و درختچه است. از امکانات پارک نیز می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: آمفی تئاتر، رستوران، زمین بازی کودکان، برکه، استخر، استخر دریاچه، آبشار ، آب‌نماهای متعدد، غار زیرزمینی، قفس نگهداری پرندگان، مرکز فرهنگی- هنری، کتابخانه و کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان. ارسال نظر
پربیننده