گروه بین‌الملل:
انقلاب لیبی امروز یکشنبه 17 فوریه وارد دومین سال خود شد. جشن‌های انقلاب از روز جمعه در سراسر کشور آغاز شده است. خیابان‌های طرابلس و بنغازی با پرچم‌های لیبی تزیین شده‌اند اما نیروهای امنیتی از بروز حملات مختلف در جریان این مراسم نگران هستند. 2 سال پس از انقلابی که منجر به سرنگونی معمر قذافی، دیکتاتور لیبی شد، اوضاع این کشور در همه زمینه‌ها بحرانی است و مقاماتی که جایگزین رژیم سابق شده‌اند با انتقادهای شدیدی مواجه هستند زیرا نتوانسته‌اند در سایه نبود خدمات ضروری، اصلاحات اساسی در بخش‌های سیاسی و اقتصادی انجام دهند. در حالی که در آستانه دومین سالگرد انقلاب لیبی برخی به انقلاب جدید برای براندازی نظام فعلی دعوت می‌کنند و برخی دیگر خواستار انحلال شبه‌نظامیان مسلح هستند و می‌گویند مقامات رژیم سابق باید تحریم و تبعید شوند، سازمان‌های امنیتی این کشور به حالت آماده‌باش درآمده‌اند. در روزهای گذشته بیانیه‌های فراوانی در طرابلس، پایتخت لیبی توزیع شده که مردم را به قیام و نافرمانی مدنی برای براندازی نظام فعلی دعوت کرده است. این گزارش می‌افزاید لیبیایی‌ها در انتخاباتی آزاد کنگره ملی را انتخاب کردند تا دولتی بر اساس نظام‌های پیشرفته تشکیل شود اما این دولت در اجرای وظایف خود مثل ایجاد فرصت‌های شغلی و ارائه خدمات درمانی- آموزشی جدید و ریشه‌کن کردن فساد با شکست مواجه شده است. مقام‌های لیبیایی معتقدند بخشی از ناامنی‌های این کشور ناشی از تحرکاتی است که از خارج علیه این کشور صورت می‌گیرد. از این‌رو نخست‌وزیر لیبی در آستانه سالگرد انقلاب این کشور، به مدت 4 روز مرزهای لیبی با مصر و تونس را مسدود اعلام کرده است. روزنامه القدس‌العربی در گزارشی می‌نویسد شرایط لیبی در آستانه دومین سالگرد انقلاب بسیار شبیه مصر است؛ مصری‌ها دومین سالگرد انقلاب‌شان را که در ابتدا مسالمت‌آمیز بود، جشن نگرفتند بلکه آنچه رخ داد کاملا برعکس بود؛ صدها هزار نفر در پایتخت و دیگر شهرها به خیابان آمدند و خواستار حذف نظام شدند. در این اعتراضات بیش از 60 نفر کشته و صدها تن مجروح شدند. لیبی که همسایه غربی مصر است از حوادث قاهره تاثیر می‌پذیرد، پس از آنکه انقلاب جولای سال 1952 پادشاهی ملک فاروق را سرنگون کرد، این اقدام الهامبخش معمر قذافی و طرفدارانش شد تا 17 سال بعد سلطنت ملک ادریس السنوسی را سرنگون کنند و زمانی‌که انقلاب مصر برای براندازی رژیم مبارک شعله‌ور شد، بلافاصله در مناطق مختلف لیبی انعکاس یافت. اوضاع لیبی بسیار خطرناک‌تر از اوضاع مصر است؛ علاوه بر ناتوانی دولت و اوضاع گسسته اجتماعی، جدایی‌طلبان منطقه نفتخیز بنغازی شکل فدرالی به خود گرفته و نفوذ سلفی جهادی در جنوب کشور گسترش یافته است. این اوضاع سبب شده دولت لیبی جنوب این کشور را منطقه بسته نظامی اعلام کند. روزهای آینده آزمون واقعی برای مقامات حاکم در طرابلس است و شاید هم دشوارترین آزمون در تاریخ کوتاه نظام جدید این کشور باشد.