سیدعلی ادیبان
گاهی شرایط ایجاب می‌کند در مواجهه با حوادث، رویدادها و تعاملات خاص سیاسی- اجتماعی مرزهای حق و حقیقت را به سرعت شفاف کرده و قید و بندهای خاص روابط پنهان و آشکار را پاره کنیم. امروز روز که شب فتنه انتخابات خرداد 88 را پشت سر گذاشته‌ایم هیچ «عاقلی» یافت نمی‌شود که شخصیت و بنیه فکری خود را خرج باطل تقلب 25 میلیونی کند. پس فرض را بر این می‌گذاریم که دشمنان نیز واقعیت رأی 22خرداد 88 را در برهه‌ای از زمان پذیرفته‌اند کمااینکه مرور تحلیل‌های سیاسیون جناح مقابل نیز صحه بر همین موضوع می‌گذارد. از افه‌های تبلیغاتی «انتخابات استاندارد» و «گزینش آزاد» می‌گذریم چون بانیان چنین صحبت‌هایی یا مشاعر خود را در کوره‌راه‌های خطر از دست داده‌اند یا نادانسته با طرح جدید دشمن همراه شده‌اند. در هر حال برای صحت و عافیتشان دعا می‌کنیم. آنچه در این میان و در آستانه برگزاری انتخابات حائز اهمیت است غوطه‌ور نماندن در تحلیل‌های 3 سال گذشته است. حمایت از احمدی‌نژاد اگر در برهه نسبتا مناسبی از زمان «ارزش» محسوب می‌شد اکنون به واسطه اقدامات به دور از عقلانیت خود وی و اطرافیانش «بی‌توجیه»، «غیرعقلانی» و «غیرارزشی» است. نهایت عمر خدمت رئیس‌جمهور فعلی جمهوری اسلامی خلاصه در چند ماه است و بر اساس فرمایش رهبر انقلاب دست یاری رهبر و ملت تا پایان دوره ان‌شاءالله پشت دولت خدمتگزار و سایر مسؤولان خواهد ماند اما بعد از آن چه باید کرد؟ تاریخ حوادث دوره غرورمداری دولت مهرورز و برخی مسؤولان قبیله‌گرای دیگر را با دقت هر چه تمام‌تر باید به سرعت برای آیندگان ثبت کرد، آینده‌ای که برای رقم زدن آن هم‌اکنون در حال تلاش هستیم و چه بسا وقت برای به‌روزرسانی گفتمانی و نجات ارزش‌هایی که به واسطه رفتارهای توأم با بی‌تقوایی مدعیان سیاسی مسیر ارزش‌ها بعضا مغفول مانده‌اند، گذشته باشد. خسران ناشی از معامله‌گری و نان به نرخ روز خوری پاگیر شخصیت ضعیف مدیرانی است که مدعی مبارزه با فساد بودند و در میانه راه دم از سختی مسیر و مذاکره‌خواهی به جهت فشار «تحریم» بر زبان آوردند. گویی فلانی و بهمانی را برای اداره یک دانشگاه در ماساچوست آمریکا برگزیده باشند و امروز بعد از هزینه‌سازی سیاسی بسیار صحبت از کوتاه آمدن یکطرفه به شرط مذاکره مستقیم «بی‌اجازه» می‌کنند! قطعا این ضعف در اندیشه ناشی از ایدئولوژی ارزشی اسلامی نیست چرا که اگر چنین بود نشاط مردم و رهبری در اوج فشارها و سختی‌ها تحلیل‌پذیر نبود.
پیشنهاد ثابت جمهوری اسلامی به خدمتگزارانی که برای «خدا» قدم در میدان سخت مبارزه و ایستادگی هدفمند می‌گذارند، سهامداری در حال و آینده پرشکوه جمهوری اسلامی بوده و هست. این همان قراردادی است که پیرزن‌ها و پیرمردهای شهید داده امضایش کرده‌اند. خود شهدا و خانواده‌شان نیز همین طور! مدیران قدرشناسی همچون رجایی و باهنر نیز به واسطه همین معامله شیرین در تاریخ این کشور جاودانه شدند و از خیانتکاران و جاهلان نه نامی ماند و نه نشانی. «شهرت» بدون پایبندی به مفاد قرارداد اگر ملاک بود امروز «رجوی‌ها» سهمشان را از آینده انقلاب وصول می‌کردند، دست بنی‌صدر هنوز در کاسه قدرت بود و کروبی به واسطه «اجازه‌هایی که از امام داشت»(!) جولان می‌داد یا اصلا امروز منتظری و کاظم شریعتمداری امضاکننده نهایی قراردادهای خدمت همه سهامداران انقلاب شده بودند!
مومن، متقی، انقلابی موقعیت‌شناس باید بیاموزد چه موقع هنگامه عبور از جریان‌هاست تا در دام قبیله‌گرایی و گروه و باند و حزب دلخواه به واسطه نظرات شخصی گرفتار نماند. تمسک به امضای فلانی پای قرارداد سهامداری انقلاب در عین خیانت‌ورزی عمدی یا سهوی یعنی دفاع از افعال غلط آنها که از اریکه قدرت به بهانه دفاع از کرسی مسؤولیت به یکدیگر می‌تازند! یعنی کمک کردن به ساخته شدن جنود شیطان در کارخانه کبر، غرور و جاه! یعنی تلاش برای پررونق باقی ماندن مسیری که ابتدای آن فتنه سقیفه و انتهایش مسلخ آل‌الله است. چه بدانیم و عامدانه به واسطه اینکه رای ما در به قدرت رسیدن فلانی نقش داشته است مسیر قطار انحراف را هموار کنیم و چه نادانسته از ترس بازگشت مجدد خاطیان به مسند، حقایق را لاپوشانی کنیم.
عنوان کردن عباراتی در دفاع از فردی خطاکار به این بهانه که دیگری آغازگر فعل غلط بوده با استناد به حساب و کتاب‌هایی که در هیچ ذهن بصیری درست از آب در نمی‌آید یعنی پراکندن غبار فتنه در آسمانی که بناست نور بصیرت‌افزای خورشید، تنها در آن میانداری کند. مفهوم درگیری بیهوده در جبهه خودی ایجاد کردن در شرایطی که فاصله تا کسب پیروزی نهایی اندک است یعنی بلند کردن پرچم نفاق و علامت دادن به دشمن! یعنی خیانت! شریح قاضی شدن در هنگامه‌ای که ملت شاگرد اول میدان عمل به فرامین راهبرند و مسؤولان هر کدام به بهایی و بهانه‌ای درجا می‌زنند نتیجه‌اش به نفع هر کسی تمام شود قطعا منفعتی برای هیچ حزب و گروهی که آینده خود را به پاهای لرزان مردان صد دله رفتنی، گره زده‌اند به بار نخواهد آورد. به قول معروف کل‌ها اگر طبیب بودند سر خود دوا می‌کردند تا یکی ماهانه نامه عذرخواهی فیلسوفانه از سر بی‌بصیرتی و کج‌فهمی سیاه نکند و دیگری در میانه «بگم نگم»ها اسیر دست نامحرم نماند. شرف انقلاب به دست ارزشمدارانی است که آرمانشان «مقاومت» است و استراتژی برتر و بی‌بدیلشان «اخلاص»! همان‌ها که از یک راهپیمایی به ظاهر ساده چنان عرصه مبارزه‌ای می‌سازند که دهان مستکبرین و زیاده‌خواهان و شیاطین را نشانه می‌رود. نویسنده گفتمان انقلاب اسلامی پابرهنگانی هستند که مالک حزب اول و آخرشان خود خداست؛ محاسبه نمی‌کنند در میانه دعوای سران قوا طرف فلانی را بگیرند یا بهمانی! بنا بر حضور در میدان باشد نه برای جنبش «سوم تیر» تره خرد می‌کنند و نه برای آرمان مردمی‌نژاد! عمله هیچ جبهه‌ای نیستند الا جبهه انصار حق که پرچمدارش ولایت فقیه است. دور هیچ عالمی جمع نمی‌شوند و برای هیچ فقیهی جان نمی‌دهند مگر اینکه آرمانش بوی مسیر اسلام ناب محمدی(ص) را بدهد. این طور است که بزرگ‌ترین توشه‌های زندگیشان را فدای راه خمینی کبیر و انقلاب اسلامی می‌کنند. آنها که اندازه گفتمان ارزش‌ها را به قدر کوچک افراد تنزل می‌دهند ناچار می‌شوند فردا روز برای پیروزی در عرصه انتخاب از هر که پسندیدند قدر مطلق بگیرند تا بدی‌هایش را کسی نبیند و نشنود. تنها نامحرم این میانه نیز مردمند و لابد گمان می‌کنند یدالله را هم می‌شود خرید!
عبور از غلط‌کارانی که با سیاستکاری بر اعمال
هم حزبی و هم‌گروهی خود ماله می‌کشند از اوجب واجبات است چرا که خاطی اگر توبه کند مسیر بازگشتش به زندگی مهیا می‌شود هر چند عقل و شرع حکم می‌کند فتنه‌گر یا خیانت پیشه تواب را از عرصه قدرت دور نگاه داریم اما آنها که مزورانه نقش وکیل مدافع شیطان را بازی می‌کنند امروز بنده یک شیطانک هستند و فردا دیگری!ترازوی منفعت هر سمت را که نشان دهد حق نیز به همان طرف سنگینی می‌کند. شعارشان «لاحکم الالله» است و حکمیت علی را به بهانه حمایت از جنبش ارزش‌ها(!) قبول نمی‌کنند. فتنه کوچک شان سقیفه است و از تهمت هذیان‌گویی به رسول نیز واهمه ندارند. زیر عبای معاویه اجتماع می‌کنند به نام «دفاع از جذب حداکثری» و «حفظ نظام»! فتنه‌گری از سر دلسوزی و مصلحت‌اندیشی تخصصشان است و حق‌مداری و تنش‌زدایی و مذاکره شعار جاودانه و تاریخی‌شان!
امروز اگر بخواهی جست‌وجویشان کنی باید نظرات خوانندگان نماز جمعه نرفته را در سایت‌های نسبتا انقلابی بالا و پایین کنی... «خامنه‌ای زنده‌باد... پاینده باد» سال 67 کجا و 91 کجا؟! دم زدن از مردمی‌نژاد سال 84 کجا و تمسک به «تنها‌ترین سردار ولایت»(!) 91 کجا؟! دست حمایت ملت تا ابد پشت مسؤولان نیست همان‌طور که فرصت الهی خدمت همیشگی نیست. سعادت الهی نصیب رجایی، بهشتی، دیالمه، باهنر و هزاران سردار بی‌ادعای اسلام که از در «خدمت به اسلام و مسلمین» جوابگوی سلام اهل بهشت شدند و رتبه‌شان در دنیا و آخرت دیدنی و دست‌نیافتنی باقی ماند. اللهم ارزقنا... .