سه سال پیش در همین نقطه، راجر فدرر مورد نوازش «راد لاور»، اسطوره تنیس استرالیا قرار گرفت، آن هم پس از اینکه هفتمین گرنداسلم خود را فتح کرد. دیروز در حالی که فدرر در هنگام اهدای جوایز نمی‌توانست جلوی قطرات اشک را بگیرد و بغض می‌ترکاند، رکورد برابری با چهارده عنوان (سمپراس) برای او محال به نظر می‌رسید، لاور هم در فاصله یک متری پشت سر فدرر ایستاده بود و نمی‌دانست چه باید بکند. حقیقتاً هیچ‌کس نمی‌دانست که باید به فدرر چشم بدوزد یا اینکه نگاه از او برگیرد. شاید لازم بود که رافائل نادال به کورت قدم بگذارد و بازوی چپ آنچنانی‌اش را برای جلوگیری از لرزیدن پاهای مرد سوییسی و حرکات ناخودآگاه دستش، دور او حلقه کند. این یک نسخه اوپن استرالیایی از وقایعی بود که در ویمبلدون 1993 بین «دوشس کنت» و «یانا نووتنا» گذشت، ولی نه به آن زنانگی. فدرر قادر به سخن گفتن نبود چون نادال، در کسب نخستین قهرمانی در ملبورن پارک و نخستین گرنداسلم بر زمین سخت، یک بار دیگر بر پیشداوری‌ها فائق آمده بود و این نکته‌ای است که تا ابد خاطر فدرر را آزرده می‌سازد.
او 5 ساعت و 14 دقیقه از شبانگاه جمعه و بامداد شنبه گذشته را صرف مبارزه با «فرناندو برداسکو» هموطنش و شکست او کرده بود. نادال 24 ساعت هم برای بازیابی بین نیمه نهایی و فینال به فدرر ارفاق کرد ولی باز هم در چنین مسابقه جانانه‌ای تاب آورد و با قدرت اراده و در نهایت انصاف پشت سوییسی بزرگ را در مدت 4 ساعت و 23 دقیقه دیگر به خاک مالید؛ (2-6، 6-3، 6-7، 6-3، 5-7) آیا هیچ بازیکن دیگری به سرسختی این سنگ خارای مایورکایی می‌شناسید؟ او از 15 مسابقه‌ای که تا ست پنجم ادامه پیدا کرده 12 تایش را برده است. رکورد فدرر 12-13 است که نشان می‌دهد تمهیدات او برای برابری با رکورد پیت سمپراس آمریکایی کارگر نیفتاده است و مادامی که نادال آنجاست بعید است که چنین اتفاقی بیفتد. فدرر خودش هم این موضوع را خوب می‌داند. به سه نمونه اخیر فکر کنید: 1- فینال اوپن ایتالیای 2006؛ زمانی که فدرر دو مچ پوینت مقابل نادال را با دو فورهند وحشتناک به هدر داد. 2- فینال غیرقابل تکرار گرنداسلم ویمبلدون پارسال؛ وقتی مرد سوییسی دو ست عقب‌افتادگی را جبران کرد تا در لحظه سرنوشت ساز یک فورهند را خراب کند و مچ پوینت را مقابل نادال از دست بدهد. 3- و آخرین و تلخ‌ترین مورد که (یکشنبه) با سقوط نادال همراه بود، در حالی که ذهن متزلزل او و بازوی راستش او را ناکام گذاشت، نادال در مقابل بازگشت و زیر بار شکست نرفت. فدرر بخش عمده این شکست را به خاطر سرویس‌های ضعیف متحمل شد و در اواسط ست دوم، وقتی هنوز راه درازی تا نهایی شدن شکستش باقی بود، 11 سرویس اول را خراب کرد. در ست سوم نادال به لطف «تای برک» نزدیک و بدون اشتباهش پیروز شد و فدرر دو «برک پوینت» داشت اما نشد.
همه چیز به طرز وحشتناکی پیش می‌رفت. اما این همان چیزی بود که از نادال چنین قهرمانی ساخت. همه چیز به او القا می‌کرد که نمی‌تواند ببرد – آن هم با این تقویم که یکی از بازی‌های نیمه نهایی (فدرر) یک روز کامل پیش از بازی نادال برگزار می‌شد، چیزی که در چنین سطحی از تنیس قابل اغماض نیست- با این وجود نادال پذیرفت که مبارزه را پیش ببرد. وقتی مرد شماره یک تنیس جهان ست چهارم را از کف داد، آن هم در حالی که حقیقتاً می‌توانست برنده این ست باشد و بی‌جهت اجازه داد پنج «برک- پوینت» از لای انگشتانش لیز بخورد و برود تا برتری 2-3 در این ست را با شکست عوض کند. اما وزن بازی فدرر هرگز پابرجا نماند. در انتهای مسابقه وقتی هنوز سه «مچ پوینت» تا پیروزی نادال باقی بود، فدرر از هم پاشیده به نظر می‌آمد.
وقتی او «خوان مارتین دل پورتو» یعنی ششمین بازیکن برتر جهان را در مرحله یک چهارم نهایی برد، چنین گفت که به خاطر قرعه‌ای چنین فشرده کاملاً خوشحال است که نام این آرژانتینی را از جمع دغدغه‌های ذهنی‌اش پاک کرد. 5 روز پس از آن حرف‌ها، فدرر فهمید که آن روز، دل‌پورتو چه حسی داشته، حسی که اصلاً خوشایند نیست. جمعیت ملبورن که همیشه به نظر طرفدار هر جایی به جز اسپانیا به نظر می‌رسند، کاملاً پشت سر مرد سوییسی بودند. در مراسم جشن پس از فینال فدرر اینگونه معرفی شد: «بازیکن مورد علاقه هر کس» اما فدرر نمی‌توانست حرف بزند و بغضش شکست در حالی که تک‌صدایی چنین پاسخ می‌داد: «نه هر کس». این صدای تک افتاده باید از سوی نادال بوده باشد که هرچه داشت رو کرد و البته تیم حمایت‌کننده او نیز همینطور: عمو تونی مربی‌اش؛ سباستین پدرش و رافائل مربی بدنساز او. اینها در ردیف جلویی سر و صدایی قابل توجه به راه انداخته بودند. حتی وقتی پسرشان عقب بود و بقیه فکر می‌کردند که بدن او به جای آدرنالین، کف تولید می‌کند، باز هم لبخند از صورت حامیانش محو نمی‌شد. می‌دانیم که این بی‌محلی اسپانیایی است اما انگار آنها چیزهایی در این باره می‌دانستند که در یک چرخه 4 ساعت و 23 دقیقه‌ای چه چیزی بیشتر به کار می‌آید. نادال مستحق بالا بردن این جام نقره‌فام جدید بود.
منبع: Times بغض شكسته، لبخند شايسته
سه سال پیش در همین نقطه، راجر فدرر مورد نوازش «راد لاور»، اسطوره تنیس استرالیا قرار گرفت، آن هم پس از اینکه هفتمین گرنداسلم خود را فتح کرد. دیروز در حالی که فدرر در هنگام اهدای جوایز نمی‌توانست جلوی قطرات اشک را بگیرد و بغض می‌ترکاند، رکورد برابری با چهارده عنوان (سمپراس) برای او محال به نظر می‌رسید، لاور هم در فاصله یک متری پشت سر فدرر ایستاده بود و نمی‌دانست چه باید بکند. حقیقتاً هیچ‌کس نمی‌دانست که باید به فدرر چشم بدوزد یا اینکه نگاه از او برگیرد. شاید لازم بود که رافائل نادال به کورت قدم بگذارد و بازوی چپ آنچنانی‌اش را برای جلوگیری از لرزیدن پاهای مرد سوییسی و حرکات ناخودآگاه دستش، دور او حلقه کند. این یک نسخه اوپن استرالیایی از وقایعی بود که در ویمبلدون 1993 بین «دوشس کنت» و «یانا نووتنا» گذشت، ولی نه به آن زنانگی. فدرر قادر به سخن گفتن نبود چون نادال، در کسب نخستین قهرمانی در ملبورن پارک و نخستین گرنداسلم بر زمین سخت، یک بار دیگر بر پیشداوری‌ها فائق آمده بود و این نکته‌ای است که تا ابد خاطر فدرر را آزرده می‌سازد.
او 5 ساعت و 14 دقیقه از شبانگاه جمعه و بامداد شنبه گذشته را صرف مبارزه با «فرناندو برداسکو» هموطنش و شکست او کرده بود. نادال 24 ساعت هم برای بازیابی بین نیمه نهایی و فینال به فدرر ارفاق کرد ولی باز هم در چنین مسابقه جانانه‌ای تاب آورد و با قدرت اراده و در نهایت انصاف پشت سوییسی بزرگ را در مدت 4 ساعت و 23 دقیقه دیگر به خاک مالید؛ (2-6، 6-3، 6-7، 6-3، 5-7) آیا هیچ بازیکن دیگری به سرسختی این سنگ خارای مایورکایی می‌شناسید؟ او از 15 مسابقه‌ای که تا ست پنجم ادامه پیدا کرده 12 تایش را برده است. رکورد فدرر 12-13 است که نشان می‌دهد تمهیدات او برای برابری با رکورد پیت سمپراس آمریکایی کارگر نیفتاده است و مادامی که نادال آنجاست بعید است که چنین اتفاقی بیفتد. فدرر خودش هم این موضوع را خوب می‌داند. به سه نمونه اخیر فکر کنید: 1- فینال اوپن ایتالیای 2006؛ زمانی که فدرر دو مچ پوینت مقابل نادال را با دو فورهند وحشتناک به هدر داد. 2- فینال غیرقابل تکرار گرنداسلم ویمبلدون پارسال؛ وقتی مرد سوییسی دو ست عقب‌افتادگی را جبران کرد تا در لحظه سرنوشت ساز یک فورهند را خراب کند و مچ پوینت را مقابل نادال از دست بدهد. 3- و آخرین و تلخ‌ترین مورد که (یکشنبه) با سقوط نادال همراه بود، در حالی که ذهن متزلزل او و بازوی راستش او را ناکام گذاشت، نادال در مقابل بازگشت و زیر بار شکست نرفت. فدرر بخش عمده این شکست را به خاطر سرویس‌های ضعیف متحمل شد و در اواسط ست دوم، وقتی هنوز راه درازی تا نهایی شدن شکستش باقی بود، 11 سرویس اول را خراب کرد. در ست سوم نادال به لطف «تای برک» نزدیک و بدون اشتباهش پیروز شد و فدرر دو «برک پوینت» داشت اما نشد.
همه چیز به طرز وحشتناکی پیش می‌رفت. اما این همان چیزی بود که از نادال چنین قهرمانی ساخت. همه چیز به او القا می‌کرد که نمی‌تواند ببرد – آن هم با این تقویم که یکی از بازی‌های نیمه نهایی (فدرر) یک روز کامل پیش از بازی نادال برگزار می‌شد، چیزی که در چنین سطحی از تنیس قابل اغماض نیست- با این وجود نادال پذیرفت که مبارزه را پیش ببرد. وقتی مرد شماره یک تنیس جهان ست چهارم را از کف داد، آن هم در حالی که حقیقتاً می‌توانست برنده این ست باشد و بی‌جهت اجازه داد پنج «برک- پوینت» از لای انگشتانش لیز بخورد و برود تا برتری 2-3 در این ست را با شکست عوض کند. اما وزن بازی فدرر هرگز پابرجا نماند. در انتهای مسابقه وقتی هنوز سه «مچ پوینت» تا پیروزی نادال باقی بود، فدرر از هم پاشیده به نظر می‌آمد.
وقتی او «خوان مارتین دل پورتو» یعنی ششمین بازیکن برتر جهان را در مرحله یک چهارم نهایی برد، چنین گفت که به خاطر قرعه‌ای چنین فشرده کاملاً خوشحال است که نام این آرژانتینی را از جمع دغدغه‌های ذهنی‌اش پاک کرد. 5 روز پس از آن حرف‌ها، فدرر فهمید که آن روز، دل‌پورتو چه حسی داشته، حسی که اصلاً خوشایند نیست. جمعیت ملبورن که همیشه به نظر طرفدار هر جایی به جز اسپانیا به نظر می‌رسند، کاملاً پشت سر مرد سوییسی بودند. در مراسم جشن پس از فینال فدرر اینگونه معرفی شد: «بازیکن مورد علاقه هر کس» اما فدرر نمی‌توانست حرف بزند و بغضش شکست در حالی که تک‌صدایی چنین پاسخ می‌داد: «نه هر کس». این صدای تک افتاده باید از سوی نادال بوده باشد که هرچه داشت رو کرد و البته تیم حمایت‌کننده او نیز همینطور: عمو تونی مربی‌اش؛ سباستین پدرش و رافائل مربی بدنساز او. اینها در ردیف جلویی سر و صدایی قابل توجه به راه انداخته بودند. حتی وقتی پسرشان عقب بود و بقیه فکر می‌کردند که بدن او به جای آدرنالین، کف تولید می‌کند، باز هم لبخند از صورت حامیانش محو نمی‌شد. می‌دانیم که این بی‌محلی اسپانیایی است اما انگار آنها چیزهایی در این باره می‌دانستند که در یک چرخه 4 ساعت و 23 دقیقه‌ای چه چیزی بیشتر به کار می‌آید. نادال مستحق بالا بردن این جام نقره‌فام جدید بود.
منبع: Times ارسال نظر
پربیننده