دکتر غلامعلی حدادعادل طی یادداشتی با عنوان «پاسخی به تهمت‌ها (یک حرف از هزاران)» به تهمت علمی سروش پاسخ داد. دكتر حدادعادل در اين جوابيه با اشاره به اينكه تا‌كنون مشي خود را بر سكوت در مقابل تهمتهاي عبدالكريم سروش قرار داده بوده است، اعلام كرده «اين بار ميخواهم سكوت خود را بشكنم». حدادعادل اين جوابيه را در واكنش به برخي تهمتهاي مطرح شده از سوي عبدالكريم سروش، ذيل مقاله «بیا کاین داوری‌ها را به نزد داور اندازیم» نگاشته است كه در آن با توهين به دكتر رضا داوري‌اردكاني، از وي به عنوان «پوپرستيز» ياد كرده و از انتقادات اين جريان فكري نسبت به جريان موهوم روشنفكري ديني به ستوه آمده است. حدادعادل با انتشار جوابيهاي به هر كدام از شبهات به صورت مجزا پاسخ داده و با مستنداتي غيرقابل‌خدشه دروغ بودن مدعيات عبدالكريم سروش را اثبات كرده است. در بخشی از پاسخ دکتر حدادعادل آمده است: آیا سروش که می‌گوید حدادعادل غیر از ترجمه کتاب هارتناک «که آن هم مال شاگرد اوست» چیزی منتشر نکرده، از ترجمه من از کتاب «پروله‌گومنا»ی کانت، که در سال 1367 با نام «تمهیدات» از سوی مرکز نشر دانشگاهی منتشر شده، خبر ندارد؟ در ادامه پاسخ نماینده مردم تهران به سروش تصریح شده است: اما اینکه گفته است «حتی یک مقاله تألیفی- تحقیقی درباب کانت که مدعی تدریس فلسفه اوست ننوشته است» نیز جای تعجب و تامل است. صرفا برای اطلاع او و همه کسانی که «تهمت‌نامه» و «ناسزانامه» اخیر او را خوانده‌اند می‌گویم که هم‌اکنون انتشارات هرمس (که اهل فلسفه و فرهنگ از درجه اعتبار آن آگاهند) کتابی از من در دست انتشار دارد به نام «مقالات کانتی» در بیش از 250 صفحه.
اتهام تقلب در انتخابات مجلس ششم برای ورود حدادعادل به پارلمان، موضوع دیگری بود که رئیس فراکسیون اصولگرایان به آن پاسخ گفت: سروش ادعا می‌کند که من بناحق وارد مجلس ششم شده‌ام و رای نداشته‌ام و شورای نگهبان را متهم می‌کند که برای من رای ساخته است. باید پرسید وی از کجا به چنین یقینی رسیده است؟ آنچه اتفاق افتاد این بود که نخست، بر اساس اعلام وزارت کشور دولت اصلاحات، اعلام کردند من رای نیاورده‌ام و در فهرست 30 نفره نمایندگان تهران نیستم. شورای نگهبان به بازگشایی صندوق‌ها و بازشماری آرا اقدام کرد. نتیجه شمارش مجدد آرای حدود 700 صندوق از مجموع 3000 صندوق این شد که من به‌عنوان نفر بیست‌ونهم به مجلس راه یافتم. در آن زمان، اصلاح‌طلبان جنجال کردند و مانند سروش شورای نگهبان را متهم به رای‌سازی برای من کردند و اعتبارنامه مرا به مدت 5 ماه در مجلس ششم متوقف کردند. اینجا مجال کالبدشکافی آن واقعه نیست. من از سروش می‌پرسم تو از کجا به درستی آنچه وزارت کشور دولت اصلاحات اعلام کرده بود و به نادرستی آنچه شورای نگهبان بعدا اعلام کرد پی برده‌ای؟ آیا جز این است که این ادعا و اتهام را برپایه این پیشفرض و این اعتقاد بنیاد نهاده‌ای که مجریان انتخابات آن دوره صادقند و شورای نگهبان خلاف می‌گوید؟ در مقابل کسان دیگری هم هستند که معتقدند مجریان انتخابات آن دوره در شمارش آرا دستکاری و تقلب کرده‌اند و بازشماری شورای نگهبان می‌توانسته به روشن شدن حقیقت کمک کند.
حدادعادل می‌افزاید: تهمت دیگری که سروش در همان پی‌نوشت شماره 2 به من زده این است که «...اگر تا دیروز با «فرح» می‌پرید، امروز از فرح می‌پرد». من از او می‌پرسم کجا من به قول تو با «فرح» پریده‌ام؟ آیا ممکن است مدرک و سندی دال بر اثبات این ادعای خود به‌دست دهی؟ من
چه کاره بوده‌ام که با «فرح» سروکاری داشته باشم؟ من به اصرار و ابرام از تو می‌خواهم چنین کنی و بگویی که این ادعا بر پایه چه واقعیاتی بنا شده است. آیا از این منصفانه‌تر می‌شود از کسی که ادعایی می‌کند تقاضایی کرد؟ و از این «مظلومانه‌تر»؟ تو اگر کوچک‌ترین سند و مدرکی داشتی قطعا رو می‌کردی. ولی من، برای آنکه همه بدانند که تو دروغ می‌گویی، تنها به یک نمونه از سخنان خود تو استناد می‌کنم. حتما به یاد داری که وقتی کتاب «نهاد ناآرام جهان» را در لندن نوشته بودی و می‌خواستی آن را در ایران چاپ کنی، دست‌نوشت خودت را به من سپردی و من چند‌ماه زحمت کشیدم و آن را ویرایش کردم و به آن سروسامان دادم و برایش ناشر پیدا کردم و بر همه چیز، از کاغذ و قطع و جلد و کارهای لازم دیگر، نظارت کردم تا آن کتاب در‌آمد و این همه به سال 1356 بود. تو در مقدمه آن کتاب نوشتی:
«دوست پرمهرم، آقای غلامعلی حدادعادل نیز با محبت بی‌دریغش مرا مدد بسیار رساند و اگر همکاری‌های مشفقانه او نبود، این دفتر چنان‌که اینک هست، نمی‌بود». قصد من از آوردن این چند سطر در اینجا این است که همگان بدانند در همان سال‌هایی که سروش مدعی شده من «با فرح می‌پریده‌ام»، برای او «دوست پرمهر»ی بوده‌ام! حقیقت این است که من با تو می‌پریده‌ام، با «فرح» نمی‌پریده‌ام، با «حاج فرج» می‌پریده‌ام. آیا این تناقض نیست؟