اولیورکی: «به هر حال این راه برای او از میان دوزخ می‌گذرد و سر به دیوانگی می‌زند، تا جایی که این روش...». این جمله قسمتی از داستان «هاملت» (قسمت دوم) اثر ویلیام شکسپیر است. با این حال نمی‌توان رافابنیتس را طرفدار داستان‌های شکسپیر دانست، شک نکنید اما در میان اخباری که حول و حوش سرمربی لیورپول چرخ می‌زند نشان از واژه‌ای مانند «غلیان» دیده می‌شود، چیزی که در قصه هاملت به وضوح دیده‌ایم. او دستخوش هیجان روحی فراوانی شده، خیلی راحت امتیاز از دست می دهد و این درست از زمانی است که جنگ لفظی‌اش با فرگی شروع می‌شود و از سوی دیگر رابی کین را به سکوها تبعید می‌کند. بنیتس با «مغزش» تنها یک راه را برمی‌گیزند: زیاد فکر کردن. فکر کردن درباره خیلی از مسائل مربوط به لیورپول، جایگاه آنها در لیگ برتر، پیروزی 2 بر صفر یکشنبه شب برابر چلسی؛ برای فکر کردن به این مسائل نمی‌توان او را متهم کرد. سرمربی لیورپول هاملت نیست، رفتار دیوانه‌وار او بویی از انتقام نمی‌دهد. شاید او را با «شاه هنری پنجم»بتوان قیاس کرد، رهبری مقتدر در امور نظامی که در فضایی اهریمنی حکومت می‌کرد. به هر حال لیورپول در این فصل محکوم به پیروزی است و حتی در ماه‌های نوامبر و دسامبر نیز نتوانست به جایگاه مناسبش برسد، اما نمی‌توان زیاد به آن روزها توجه کرد زیرا مرکز توجهات به نهم ژانویه برمی‌گردد، زمانی که جنگ لفظی‌اش با فرگوسن به اوج می‌رسد. صحبت شدیداللحنی که داوران را محکوم به ترس از فرگی می‌کرد. او اعتقاد داشت سرالکس به هر شکلی که به قضاوت‌ها اعتراض کند از سوی کمیته داوران جریمه نمی‌شود، اما تا قبل از اینکه این حرف‌ها را بر زبان براند رابطه زیاد بدی با رقیب دیرینه نداشت، ولی با روش دیوانه‌واری که او پیش گرفت شرایط تغییر کرد. از سوی دیگر ماجرای غضب بنیتس درباره رابی کین مطرح می‌شود، به هر حال او در این میان قربانی شده است و رافا نگاهش را از روی این بازیکن ایرلندی برداشته، به طوری که حتی او را نمی‌توان در میان ذخیره‌های تیم مشاهده کرد و معلوم نیست که او را به چه جرمی متهم کرده است. به هر حال این روشی است که او برگزیده و با سبک وسیاق خودش با بازیکنان رفتار می‌کند، البته بنیتس هیچگاه نمی‌تواند مانند فرگوسن شود و در حال حاضر نیز هیچ شباهتی به او ندارد. برای رسیدن به موفقیت راه‌هایی وجود دارد که باید فرا بگیری، ولی در جایی هم هست که مانند بنیتس از تکنیک‌های ذاتی‌ات استفاده می‌کنی و آن روشی است که با دیوانگی به دست می‌آید.
منبع:times ديوانگي بنیتس هم عالمي دارد
اولیورکی: «به هر حال این راه برای او از میان دوزخ می‌گذرد و سر به دیوانگی می‌زند، تا جایی که این روش...». این جمله قسمتی از داستان «هاملت» (قسمت دوم) اثر ویلیام شکسپیر است. با این حال نمی‌توان رافابنیتس را طرفدار داستان‌های شکسپیر دانست، شک نکنید اما در میان اخباری که حول و حوش سرمربی لیورپول چرخ می‌زند نشان از واژه‌ای مانند «غلیان» دیده می‌شود، چیزی که در قصه هاملت به وضوح دیده‌ایم. او دستخوش هیجان روحی فراوانی شده، خیلی راحت امتیاز از دست می دهد و این درست از زمانی است که جنگ لفظی‌اش با فرگی شروع می‌شود و از سوی دیگر رابی کین را به سکوها تبعید می‌کند. بنیتس با «مغزش» تنها یک راه را برمی‌گیزند: زیاد فکر کردن. فکر کردن درباره خیلی از مسائل مربوط به لیورپول، جایگاه آنها در لیگ برتر، پیروزی 2 بر صفر یکشنبه شب برابر چلسی؛ برای فکر کردن به این مسائل نمی‌توان او را متهم کرد. سرمربی لیورپول هاملت نیست، رفتار دیوانه‌وار او بویی از انتقام نمی‌دهد. شاید او را با «شاه هنری پنجم»بتوان قیاس کرد، رهبری مقتدر در امور نظامی که در فضایی اهریمنی حکومت می‌کرد. به هر حال لیورپول در این فصل محکوم به پیروزی است و حتی در ماه‌های نوامبر و دسامبر نیز نتوانست به جایگاه مناسبش برسد، اما نمی‌توان زیاد به آن روزها توجه کرد زیرا مرکز توجهات به نهم ژانویه برمی‌گردد، زمانی که جنگ لفظی‌اش با فرگوسن به اوج می‌رسد. صحبت شدیداللحنی که داوران را محکوم به ترس از فرگی می‌کرد. او اعتقاد داشت سرالکس به هر شکلی که به قضاوت‌ها اعتراض کند از سوی کمیته داوران جریمه نمی‌شود، اما تا قبل از اینکه این حرف‌ها را بر زبان براند رابطه زیاد بدی با رقیب دیرینه نداشت، ولی با روش دیوانه‌واری که او پیش گرفت شرایط تغییر کرد. از سوی دیگر ماجرای غضب بنیتس درباره رابی کین مطرح می‌شود، به هر حال او در این میان قربانی شده است و رافا نگاهش را از روی این بازیکن ایرلندی برداشته، به طوری که حتی او را نمی‌توان در میان ذخیره‌های تیم مشاهده کرد و معلوم نیست که او را به چه جرمی متهم کرده است. به هر حال این روشی است که او برگزیده و با سبک وسیاق خودش با بازیکنان رفتار می‌کند، البته بنیتس هیچگاه نمی‌تواند مانند فرگوسن شود و در حال حاضر نیز هیچ شباهتی به او ندارد. برای رسیدن به موفقیت راه‌هایی وجود دارد که باید فرا بگیری، ولی در جایی هم هست که مانند بنیتس از تکنیک‌های ذاتی‌ات استفاده می‌کنی و آن روشی است که با دیوانگی به دست می‌آید.
منبع:times ارسال نظر
پربیننده