روزی که خبر حضور نیلسون در دروازه پرسپولیس به عنوان دروازه‌بان دوم بعد از به خدمت گرفتن شهاب گردان به سایت‌های خبری رسید حتی طرفداران دوآتشه پرسپولیس هم برای این خبر تره خرد نکردند. بعضی از آنها معتقد بودند باید آسمیر آودوکیچ را حتی با قیمت بالاتر نگه می‌داشتند و گروهی دیگر اعتقاد داشتند با جذب گردان دیگر نیازی به جذب یک دروازه‌بان خارجی و خرج اضافه نیست. نیلسون حتی در روزهای ابتدایی حضورش در پرسپولیس و چند بازی اول هم چهره جذابی برای هواداران پرسپولیس نبود اما کم‌کم جای ویژه‌ای در قلب آنها باز کرد تا در هر بازی حتی با واکنش‌هایی ساده و نه‌چندان فوق‌العاده سکوها به صورت خودجوش نامش را فریاد بزنند. نوع فریاد زدن او بر سر مدافعان، تهییج کردن بازیکنان هم‌تیمی و حرکات منحصر به‌فرد کوریا درون دروازه برخی دوستداران پرسپولیس را یاد احمدرضا عابدزاده گلر استثنایی پرسپولیس می‌انداخت. انگار نیلسون یک مدل برزیلیزه شده از احمدرضا بود؛ با همان نوع جذبه و قدرت تهییج برای بازیکنان خودی و حریف که البته به لحاظ فنی هم حرف‌های زیادی برای گفتن داشت و واکنش‌هایش یاد احمدرضا را زنده می‌کرد. با این حال حضور نیلسون در برنامه 90 وجه دیگری از درهای محبوبیت را به روی او گشود. خنده‌های جالب و حضور بی‌غل و غش این دروازه‌بان برزیلی در استودیو با عرق بیش از حد روی پیشانی‌اش در دقایق ابتدایی حضورش در استودیو که ناشی از خجالتش بود به علاوه حرف‌هایی که زد او را علاوه بر اینکه یکی از خوب‌های این فصل پرسپولیس بوده در فهرست بازیکنان محبوب این تیم قرار می‌دهد و بعید نیست از این به بعد تعداد بیشتری از تماشاگران نام او را در ورزشگاه‌ها فریاد بزنند. نیلسون از آن دست برزیلی‌های نمکین است که در برنامه 90 حتی عادل فردوسی‌پور را که کلا سخت تحت‌تاثیر قرار می‌گیرد و بیشتر نکات منفی مخاطبش را بولد می‌کند، تحت‌تاثیر قرار داد تا او 3-2 بار به خصوصیات جالب اخلاقی نیلسون اشاره کند و البته همین حس باعث شود گفت‌وگوی او با کوریا یکی از بهترین گفت‌وگوهای نودی در ذهن علاقه‌مندان به این برنامه و پرسپولیسی‌ها باشد. نکته جالب صداقت این دروازه‌بان برزیلی در جواب دادن به سوالات بود و البته اشاره فردوسی‌پور به اینکه او هنوز مانده تا غل و غش‌های طبیعی فوتبالیست ایرانی جماعت را یاد بگیرد!