نبرد میلان و بارسا آنقدر نکته‌های فنی داشت که باز هم به ما ثابت کرد این بارسلونا با آن تیمی که پپ گوآردیولا در اختیار داشت بسیار فاصله دارد. این تیم هیچ برنامه دومی برای عبور از بحران ایجاد شده ندارد و تنها استفاده از عرض زمین و تعویض‌های تکراری است که بلای جان بارسلونا شده است. نه رورا و نه تیوتو ویلانووا هیچ‌کدام از این مربیان نتوانسته‌اند از لحاظ تاکتیکی با تیم گوآردیولا برابری کنند. البته هنوز هیچ چیز مشخص نیست و امکان دارد بارسا در نوکمپ بتواند از حیثیت از دست رفته‌اش دفاع کند.
چرا بارسا به میلان باخت؟
وقتی بارسا لیگای 13-2012 را با بردهای پیاپی آغاز کرد، عده بسیاری علت آن را برقرار ماندن مثلث مسی، ژاوی و اینیستا می‌دانستند. مسی هم که آنقدر گل می‌زند تا تیمش همیشه برتر باشد اما نتایج بارسا با تیتو خیلی‌ها را متقاعد نمی‌کرد که او مربی بزرگی است. آنها برای این مساله منتظر ال‌کلاسیکو ماندند اما دیدار سنتی 2 تیم بزرگ فوتبال اسپانیا در دور رفت بیش از آن که نبرد تفکر بین مربیان باشد، جنگی شد میان مسی و رونالدو. دقیقا به همین دلیل پذیرفتن تیتو به تاخیر افتاد و اتفاقات و بیماری او مجال نداد تا بتوان آنالیز کاملی از عملکردش داشت.
تنها نکته قابل بیان در بارسای تیتو میل او به داشتن مالکیت بیشتر توپ بود. او که به کسب نتایج خوب برای اثبات خودش نیاز مبرم داشت با وجود مهره‌هایی چون ویا، الکسیس و تییو برای پیاده کردن تفکراتش اینیستا را از کنار ژاوی به کنار مسی برد. جایی که حفظ توپ آندرس بیشتر می‌شد و شانس بازیسازی و لو دادن توپ توسط او نیز کمتر. درست مثل تیم ملی اسپانیا که با چیزی شبیه به این، تیمی فوق‌العاده موفق در نتیجه‌گیری می‌شد اما گاهی انتقاداتی از نحوه بازی این تیم و کاسته شدن از تعداد و زهر حملاتشان می‌شد.
فوتبال مالکانه در نتیجه‌گیری کمک بسیاری می‌کند اما اگر طراحی حملات تنوع لازم را نداشته باشند مثل مرحله گروهی یورو 2012 و دور رفت یک‌هشتم نهایی لیگ قهرمانان، تیکی‌تاکا ناکام و ناکارآمد می‌شود بویژه اگر در لحظات سرنوشت‌ساز و دشوار و در بازی‌های بزرگ کاری از دست سرمربی برای تیمش برنیاید. بدون کمترین تردیدی می‌توان گفت عدم‌نتیجه‌گیری آبی و اناری‌ها در سن‌سیرو به خاطر خلأ حضور سرمربی روی نیمکت بود. وقتی مهره‌چین از خستگی و ناآمادگی نفراتش آگاهی ندارد، ژاوی پراشتباه و فابرگاس بی‌تاثیر هم پدیدار می‌شوند. بویژه پس از مدت‌ها تیمی مقابل بارسا آنگونه بازی کرد که همه فکر می‌کردند دوران موفقیت این تدابیر سپری شده است و در واقع تاکتیک آلگری برای مقابله با بارسا یک برگشت به عقب بموقع بود. اینکه چرا از بارسای پپ با عنوان تیم رویایی یاد می‌شود فقط به خاطر درخشش بازیکنان ستاره‌اش نیست. او 4 فصل متوالی در لیگ قهرمانان تیمش را به جمع 4 تیم پایانی رساند و 2 قهرمانی نیز برای بارسلونا به ارمغان آورد. پپ همچنین با بازی دادن به مهره‌های بی‌نام و نشان در پی تزریق خلاقیت و تنوع تیمی بود، همان چیزی که فوتبال و نمایش بارسا را از کسالت‌آور شدن دور نگه می‌داشت. شاید این تنها دلیلی است که بعضاً نام کوئنکا، آفلای و تییو را بین 3 مهاجم اصلی بارسا مشاهده می‌کردیم.
ضمن آنکه پپ گوآردیولا خود نیز روی تیم اثرگذار بود. راهنمایی‌ها، فریادها و بروز احساسات او در کنار زمین بود که شور فوتبالی به تیکی‌تاکا می‌افزود. بارسای پپ هیچگاه به داشتن توپ اکتفا نمی‌کرد و لذت بردن از مالکیت توپ را در ایجاد فرصت گلزنی می‌دید، چه با ویا، چه آفلای و چه هر بازیکن دیگری که در ترکیب جای می‌گرفت چرا که انگیزه بردن ممکن است با فتح جام یا کسب پیروزی‌های درخشان افت کند اما لذت بردن هیچگاه سیری و قناعت ندارد.
حالا که کاتالان‌ها در یکقدمی حذف زودهنگام از مسابقات لیگ قهرمانان هستند دیگر نیازی به بیان این نکته نیست که ستاره‌ها هم برای درخشیدن نیاز به کسی یا تفکری دارند که راه را برایشان هموار کند یا لااقل می‌توان اینگونه گفت که هر تیمی با هر کیفیتی نیازمند وجود فیزیکی سرمربی است و این حضور بویژه در بازی‌های بزرگ مهم‌تر و اثرگذار‌تر هم می‌شود.
با این همه هنوز چیزی پایان نیافته و هنوز هر اتفاقی در نوکمپ امکانپذیر است. هرچه باشد لیگ قهرمانان اروپاست و پیش‌بینی در آن کاری اشتباه چرا که اگر سختی صعود برای بارسا به اندازه زدن بیش از 2 گل به میلان بزرگ، پرافتخار و منسجم است، برای روسونری نیز تحمل فشاری است که آبی و اناری‌ها برای به ثمر رساندن بیش از 2 گل پیش چشم ده‌ها هزار هوادار خودی به دروازه‌شان وارد خواهند آورد.