گروه سیاسی:
پایگاه اینترنتی فارین‌پالیسی در گزارشی با موضوع «کمک متقابل به جای ارعاب» نوشت: بیش از تعیین هر راهبردی توسط دولت باراک اوباما درباره ایران، باید به رویکرد رویارویی با تهران که بیش از یک دهه است دائما شکست می‌خورد، پایان داده شود. استیون والت در گزارش خود که روز شنبه در این پایگاه آمریکایی انتشار یافت، این پرسش را مطرح کرده است: اگر کسی شما را تهدید کند کاری را که دوست ندارید، باید انجام دهید و در غیر این صورت هدف برخورد قرار خواهید گرفت، چه واکنشی نشان می‌دهید؟ نویسنده پاسخ داده است: نخستین واکنش امتناع است، زیرا تسلیم شدن در برابر تهدیدها، موجب می‌شود فرد تهدیدکننده تقاضاهای بیشتری کند، ولی اگر فرد پیشنهاد دهد پاداش می‌دهد، چه می‌شود؟ در ادامه پاسخ آمده است: اگر پیشنهاد قابل توجه باشد، موافقت می‌کنید، زیرا در این صورت همکاری از جانب شما پیام بسیار متفاوتی دارد و به جای اینکه نشان دهد، می‌توانید بارها هدف تهدید قرار گیرید، نشان می‌دهد، در صورت گرفتن پاسخ مناسب، مایل به همکاری هستید. نویسنده افزوده است: همین منطق ساده، تاکنون بیشتر افرادی را که درگیر سیاست واشنگتن درباره تهران هستند، راحت کرده است. امروز، اندیشه مرسوم این است که تنها راه برای کاهش همکاری با ایران، تهدیدهای بیشتر است، همانگونه که جو بایدن معاون رئیس‌جمهوری آمریکا به تازگی آن را دیپلماسی حمایت شده با فشارخواند. والت در رد این دیدگاه نوشته است: اساتید دوراندیش دیپلماسی مانند نیکلاس برنز عقیده دارند که آمریکا و همپیمانان آن باید تعامل را نیز با سیاست‌های کنونی خود پیوند دهند، هرچند که واشنگتن و همپیمانانش بیش از یک دهه است بدون موفقیت، ایران را تهدید کرده‌اند. همانگونه که ابتدای مطلب اشاره شد، رویکرد تهدید، برخی فعالیت‌هاي مهم روشنفکرانه درباره نحوه همکاری آسان‌تر دولت‌ها را تضعیف می‌کند. نویسنده ادامه داده است: دولت‌ها - و مردم - در برابر تهدیدکننده مقاومت می‌کنند، زیرا با برآورده کردن خواسته آنان، این درخواست‌ها بیشتر خواهد شد. در سیاست بین‌المللی هم تن دادن به تهدیدهای یک دولت، می‌تواند نشانگر ضعف باشد و درخواست دیگران را هم برانگیزد اما برعکس، دولت‌ها - و مردم - همیشه در حال «کمک متقابل» هستند، به‌گونه‌‌ای که رفتار خود را با دادن چیزی به دیگری در عوض آنچه که می‌خواهند، توجیه می‌کنند. کمک متقابل - جوهره توافقنامه‌های تجاری، مبادلات بازرگانی و گونه‌های زیاد دیگری از همکاری - احتمال ارزشمندی را پدید می‌آورد که نشان می‌دهد، اگرکاری برای من بکنید، من نیز کاری خواهم کرد. فارین پالیسی نوشته است: تعجب‌آور نیست که این مورد، دقیقا همان چیزی است که دولت ایران تلاش می‌کند به ما بگوید. برای سال‌ها حرف آخر ایرانی‌ها این بوده که نمی‌خواهند به زور مذاکره کنند، همانگونه که رهبر عالی جمهوری اسلامی ایران در رد پیشنهادهای اخیر مذاکرات مستقیم (با آمریکا) بیان کرد و گفت که «در واقع توپ در زمین شماست. آیا با تهدید و فشار می‌توان پیشنهاد مذاکره داد؟ شما سلاح گرفته‌اید و از ما می‌خواهید صحبت کنیم. ملت ایران از هیچ تهدیدی واهمه ندارد». استیون والت در ادامه نوشته است: اینگونه اظهارات، به‌گونه عادی نشانه دیگری از سرسختی ایرانیان تلقی می‌شود، اما آنگونه که گفته شد، تنها یک شالوده راهبردی ساده برای موضع ایران وجود دارد و در واقع، اساس آن این است که هرکسی ما را به این شیوه تهدید کند، دقیقا همین موضع را اتخاذ می‌کنیم. از سوی دیگر، تهدیدهای غرب علاقه به برخورداری از قابلیت تولید تسلیحات هستهای را تقویت می‌کند، بنابر‌این، اعمال تحریم‌های شدیدتر و تاکید همیشگی بر اینکه «همه گزینه‌ها مطرح است» و هشدار دادن درباره جنگ در صورت شکست دیپلماسی، شیوه عاقلانه‌‌ای برای پیشبرد این مساله نیست. نویسنده درباره مانع‌تراشی‌های آمریکا برای حل این مساله نوشته است: همچنین باید گفت، نزدیک‌ترین توافقی که واشنگتن و تهران داشتند، تلاش نافرجام سال 2009 برای ترتیب دادن یک مبادله سوختی اورانیوم غنی شده برای رآکتور تحقیقاتی تهران بود. این توافق پیشنهادی به این دلیل تاحدودی موفق شد که یک کمک متقابل بود و ایران ملزم به تسلیم شدن دربرابر تهدیدها نبود. مقامات ترک و برزیل نیز که به میانجیگری این مساله کمک کردند، بیشتر آمریکا و نه ایران را مسؤول شکست آن دانستند. والت در ادامه انتقادهای خود از سیاست‌های ضدایرانی آمریکا، نوشته است: پس چرا این همه آدم باهوش(!) رویکردی را در قبال تهران ادامه می‌دهند که متناقض بوده و دائما به مدت یک دهه شکست خورده است؟ والت افزوده است: این موضوع که اگر فردی آشکارا در آمریکا از یک رویکرد متفاوت درباره ایران صحبت کند، نادیده گرفته خواهد شد، تقریبا حتمی است، در عوض، حتی اگر طرفدار مذاکرات باشید باید از شدت عمل صحبت کنید، زیرا این شیوه تنها راه جدی گرفتن شما در واشنگتن است.