نام داربی میلان به افتخار تندیس زرین حضرت مریم که مادونینا نام دارد، دلامادونینا نامیده شد. این تندیس زرین بر فراز دوئومو، کلیسای جامع میلان قرار دارد. داربی دلامادونینا یا داربی میلان یکی از برجسته‌ترین و نام‌آشناترین داربی‌های بزرگ دنیاست که بین 2 تیم همشهری میلان و اینتر ایتالیا برگزار می‌شود. این داربی در هر فصل از سریA دوبار تکرار می‌شود. همچنین این داربی سابقه برگزاری در چارچوب رقابت‌های کوپاایتالیا، لیگ قهرمانان اروپا و همچنین سوپرکاپ ایتالیا را نیز داشته است.
علت شهرت داربی میلان به دلامادونینا
نام داربی میلان به افتخار تندیس زرین حضرت مریم که مادونینا نام دارد، دلامادونینا نامیده شد. این تندیس زرین بر فراز دوئومو، کلیسای جامع میلان قرار دارد.
میلان فاتح نخستین داربی
در تاریخ 18 اکتبر سال 1908، دو تیم همشهری میلان و اینتر در فینال جام چیاسو که در ایالت تیچینوی سوییس برگزار می‌شد در مقابل هم قرار گرفتند که در نهایت این روسونری بود که توانست این دیدار را با نتیجه 2- یک به سود خود به پایان ببرد.
تاریخچه‌ای کوتاه بر باشگاه میلان
در 18 دسامبر سال 1899، آلفردو ادواردز به همراه چند تن دیگر اقدام به تاسیس باشگاه میلان کردند، باشگاهی که در آن زمان فقط 2 ورزش کریکت و فوتبال را پوشش می‌داد. ادواردز از مقامات سابق سفارت بریتانیا در میلان بود که یک شخصیت برجسته سیاسی- اجتماعی نیز محسوب می‌شد. ادواردز اولین کسی بود که در مقام ریاست باشگاه میلان قرار گرفت و این باشگاه را در مسیر موفقیت قرار داد. برای نخستین‌بار دیوید آلیسون مدیریت تیم فوتبال میلان را برعهده گرفت و هربرت کیلپین را روی نیمکت مربیگری میلان نشاند. گرچه میلان برای اولین بار در سال 1990 طعم یک قهرمانی را چشید اما اولین قهرمانی میلان در لیگ ملی در سال 1901 به دست آمد. شاگردان کیلپین در سال‌های 1906 و 1907 نیز موفق به قهرمانی در لیگ ملی ایتالیا شدند. در میان 3 قهرمانی که کیلپین به همراه میلان کسب کرد، قهرمانی در سال 1901 طعم و مزه‌ای خاص داشت چراکه آنها موفق شده بودند به سلطه جنوا که تا آن زمان تنها قهرمان لیگ ملی ایتالیا بود پایان دهند و عصر جدیدی را در فوتبال ایتالیا آغاز کنند.
اختلاف بین سران میلان، اینتر را متولد کرد
پس از آنکه باشگاه میلان توانست 3 قهرمانی را در لیگ ملی ایتالیا تا سال 1908 کسب کند، سران این باشگاه بر سر موضوع استفاده یا عدم‌استفاده از بازیکن خارجی دچار اختلافی بنیادین شدند. این اختلاف تا جایی پیش رفت که گروهی از سران باشگاه که اعتقاد به استفاده از بازیکن خارجی داشتند اقدام به تاسیس یک باشگاه جدید به نام اینترناسیوناله کردند. این باشگاه شعار اصلی خود را مبارزه با نژادپرستی قرار داد و با این شعار راه پرفراز و نشیب خود را آغاز کرد. اینتر تازه‌تاسیس برای قهرمانی در لیگ ملی ایتالیا فقط 2 سال صبر کرد و در نهایت در سال 1910 فاتح لیگ ملی شد. رقابت سنتی شهر میلان نیز با تاسیس تیم اینتر پا گرفت تا فوتبالدوستان حداقل 2 مرتبه در سال شاهد یک فوتبال زیبا، حساس و جذاب باشند. در سال 1918 در فینال کوپامائورا، تیم میلان توانست سنگین‌ترین نتیجه تاریخ دلامادونینا را رقم بزند و اینتر را با نتیجه 8- یک شکست دهد.
میلان و اینتر از 2 فرهنگ متفاوت
از همان علاقه شدید سران اینتر برای استفاده از بازیکنان خارجی می‌توان فهمید که این باشگاه مربوط به یک قشر خاص از جامعه است، قشری که قدرت خود را از آموزش، استخدام و ثروت به دست می‌آورند نه لزوما اشرافی‌گری. قشری که در تحلیل جوامع بشری بالاتر از طبقه پرولتاریا قرار می‌گیرند و در جامعه سرمایه‌داری به عنوان مالک و سرمایه‌دار اطلاق می‌شوند. در مجموع و در یک کلام، اینتر ایتالیا از همان ابتدا متعلق به طبقه بورژوازی بوده‌است.
در مقابل میلان متعلق به جامعه کارگری ایتالیا بود. کادر بازیکنان این تیم نیز به‌طور عمده از اتحادیه‌های کارگری و مهاجرانی که از جنوب ایتالیا آمده بودند، تشکیل می‌شد. به هر ترتیب، میلان متعلق به آن‌دسته از مردم جامعه بود که به کارگران یقه‌آبی مرسوم بودند و اغلب به علت نداشتن تخصص خاص بی‌دست و پا نیز خوانده می‌شدند. با این حال در سال‌های اخیر این اختلاف طبقاتی چشمگیر تا حد بسیاری کاهش یافته تا جایی که امروز مالک باشگاه میلان یکی از برجسته‌ترین اشخاص سیاسی ایتالیا به نام سیلویو برلوسکونی است و مالک اینتر یک تاجر نام‌آشنا به نام ماسیمو موراتی. اینتر در دهه 60 میلادی یکی از درخشان‌ترین روزهای خود را سپری کرد و توانست 2 قهرمانی در اروپا 2 قهرمانی در جام بین‌قاره‌ای را در کنار قهرمانی‌های داخلی کسب کند و تیم اول شهر میلان باشد اما در دهه‌های 80 و 90، میلان سیلویو برلوسکونی با پیروزی‌ها و موفقیت‌های بسیاری که در ایتالیا و اروپا به دست آورد، توانست تیم غالب و برتر باشد.