جواد نکونام قبل از روزهایی که بازوبند پاس پرستاره را به بازو میبست، بازیکنی مطمئن و توانمند بود. بلاژویچ سرمربی وقت تیم ملی در پروژه آسمانخراشهایش نکونام را به عنوان بهترین آلترناتیو به جای کریم باقری یکی از بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال ایران برگزید. وقتی بلاژ با وجود فشار شدید مطبوعات پای حامد کاویانپور نایستاد همه فهمیدند که وی برای یکی از مهمترین پستهای تیم ملی روی نکونام حساب کرده است. اما عجبا که بعد از سالها بازی در اروپا و تجربههایی بالاتر از فوتبال ایران، نکونام هیچگاه ستاره محبوبی نبوده. حتی امروز که جواد لیگایی و معتبرترین بازیکن یکی از پرطرفدارترین تیمهای آسیاست از نظر محبوبیت شاید پنجمین بازیکن استقلال باشد. مجیدی، جباری، رحمتی، خسرو حیدری و حتی آرش برهانی میتوانند در یک نظرسنجی از وی در رتبه بالاتری قرار بگیرند. این در حالی است که شاید اگر به جای نکونام، مهرداد پولادی یا پژمان منتظری گل پیروزی تیم ملی را در ورزشگاه مملو از جمعیت آزادی مقابل کره به ثمر میرساندند الان تبدیل به محبوبترین بازیکنان ایران شده بودند اما این اتفاق هرگز برای کاپیتان تیم ملی رخ نداد. اما واقعا چرا بازیکن بزرگی مثل نکونام که در تیمی مثل اوساسونا تا مرز اسطوره شدن پیش رفت و تعدادی از مهمترین گلهای تیم ملی را به ثمر رسانده و یکی از بهترین بازیکنان فوتبال ایران بوده هیچگاه به آن درجه از محبوبیت دست نیافته است؟!
کاپیتان نکو
نکونام بازیکن اوساسونا بود که مسعودشجاعی دیگر ملیپوش ایرانی با درخواست عضویت در این باشگاه اسپانیایی مواجه شد. بعد از انتقال شجاعی این خبر منتشر شد که نکونام نقش زیادی دررفتن شجاعی به پامپلونا داشته است. نکونام در دورهای که علی کریمی به عنوان آخرین ستاره نسل طلایی فوتبال ایران از تیم ملی کنار کشید تبدیل به کاپیتان اصلی این تیم شد با بازگشت کریم باقری در دوران مربیگری علی دایی در چند بازی نکونام بازوبند و شماره 6 را به کریم باقری داد. هرچند حرف و حدیثهایی در رابطه با میزان علاقه نکونام به شماره 6 و بازوبند مطرح شد اما کریم باقری آنقدر نام بزرگی بود که حتی سرسختترین هواداران نکونام هم نسبت به آن کوچکترین ناراحتی به خود راه ندادند.رفتن دایی، آمدن قطبی و بعد کیروش، تیم ملی مثل همیشه با رفت و آمد علی کریمی همراه بود. مصدومیت کریمی در جام ملتهای آسیا بار دیگر بازوبند کاپیتانی را در تیم ملی به نکونام داد تا اینکه کارلوس کیروش روی فرش قرمز ابریشمی فوتبال ایران پا گذاشت.
مجیدی و کریمی
نکونام خیلی هم بازیکن خوششانسی نیست چراکه باید در دورهای بازی کند که هنوز بازیکنانی محبوب مثل علی کریمی و فرهاد مجیدی حضور دارند. اگرچه کیروش در نخستین اقدام بازوبند کاپیتانی را از علی کریمی گرفت و به نکونام داد (کیروش احتمالا به خاطر اینکه نکونام اسپانیایی میداند او را به عنوان کاپیتان انتخاب کرد تا ارتباط بهتری با درون زمین داشته باشد ) اما گزاف نیست اگر بگوییم از نظر هواداران تیم ملی کریمی کاپیتان است. در عین حال وقتی نکونام به استقلال پیوست موضوع مهم نه ورود کاپیتان مطرح تیم ملی با کولهباری از تجربه از یکی از بهترین لیگهای فوتبال جهان به یکی از بهترین تیمهای آسیا که ماجرای کاپیتانی و نحوه و مبلغ قرارداد او بود. نکونام خیلی سعی کرد با بیان این نکته که بازوبند برایش اهمیتی ندارد و برای عشقش به پیراهن استقلال این تیم را انتخاب کرده تمرکزی که بر مسائل حاشیهای وجود داشت را از روی آنها بردارد اما نشد و تا پیش از ورود مجیدی، این مهمترین حاشیه استقلال بود که در نهایت به دلخوری شدید رحمتی و نکو از هم منجر شده است.
نکونام؛ علی دایی جدید
1-
نکونام بعد از علی دایی دومین رکورددار بازی در تیم ملی است.134 بازی ملی اصلا تعداد کمی نیست اما این تنها شباهت این 2 بازیکن بزرگ به شمار نمیرود.
2-
نکونام هم مثل دایی زحمات زیادی برای تیم ملی کشورش کشیده اما هیچگاه به محبوبیت مهدویکیا، مجیدی و کریمی نخواهد رسید.
3-
نکونام اما با کی روش رابطه خیلی خوبی دارد (شاید این رابطه را بشود با ارتباط دایی – برانکو مقایسه کرد) و این بحث حالا در جریان است که وی نقش مهمی در انتخاب و چیدمان و برنامههای تیم ملی دارد. حضور نکونام در استقلال هم بیارتباط با رابطهاش با کارلوس کیروش نیست چراکه نکونام اگر در اوساسونا یا هرتیم اروپایی نیمکتنشین میشد شاید تیم ملی را در آستانه جام جهانی هم از دست میداد. از طرفی قهر مهدی رحمتی از تیم ملی بعد از اختلافات کاپیتانی و حالا (احتمالا) اتفاقاتی دیگر که نشانه قدرت نکواست، داستان شبیه داستان علی دایی است... .
4-
البته نکو و دایی رابطه خیلی خوبی ندارند. دایی در چند مورد، بیجهت نکو را که بهترین بازیکن تیم وی در دوره سرمربیگری تیم ملی بوده در سفر امارات به بینظمی متهم کرده است.
5-
فوتبال برای بزرگترها چالشهای بیشتری در آستین دارد. نکونام فعلا جلوتر از موانع پیش رفته است، تا آینده.